Yes, today, she dies.
"อาม่ากำลังเดินทางแล้วนะ ลูก" พ่อส่งข้อความมาอย่างมีนัยสำคัญ
'อาม่าไปสบายแล้วสินะ'
'อย่างนี้แหละ ธรรมดาของชีวิต'
'ต้องไปด้วยสินะ...' ความคิดต่างๆ ประเดประดังเข้ามาตามปกติของคนฟุ้งซ่าน
จากนั้นก็ร้องไห้สงสารคนอยู่ สงสารพ่อ พ่อจะเสียใจแค่ไหนนะ
เรากล้าพูดได้เลยว่าเราไม่เสียใจเลยที่อาม่าเสียไป
แต่เรากลับเริ่มอาลัยถึงวันเก่าๆ ที่เขาเคยทำดีกับเราต่างหาก
เราแค่คิดว่านั่งร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ 
ไปไม่กลับ หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี หนีไม่พ้น ดั่งที่ตาลปัตรถูกเขียนไว้
เราอยากปลอบพ่อมากกว่านี้นะ
จริงๆ อาคนเล็กกับอากงก็ร้องไห้ด้วยหล่ะ
อาม่าคงได้รู้สักทีว่า มีคนรักอาม่ามากแค่ไหน แต่เขาแค่แสดงออกกันในวิธีที่ต่างออกไป
โลกมันก็เป็นแบบนี้

It's just a beginning of the new journey.
Don't worry about anything.
Every lives can take care of their owns.
Please leave everything behind.
And, actually you already know that I never get mad or angry to you.

Loves,

SHARE
Written in this book
AFTER 1000 DAYS
เรื่องราวในหนึ่งอาทิตย์หลังจาก 1000 วันนั้นผ่านไป
Writer
jmulp
คุณป้า
เข่าพี่ไม่ได้มไว้ใช้ 70 ปีหรอก 25 ก็เจ่บจะตายแล้ว

Comments