ทางแยกแรกของชีวิต
หลายคนบอกว่าทางแยกแรกคือตอนม.4

เชื่อป๊าสิ เรียนสายวิทย์เถอะ มันไปได้กว้างกว่า
แต่ความจริงแล้ว
มันจะมาถึงตอนม.6


ตอนที่เราได้ตัดสินใจจริงๆ ว่าจะเรียนอะไร


การตัดสินใจที่เราได้คิดเองจริงๆ
ว่าจะไปทางไหนแน่


ระหว่างทางที่ตัวเองชอบ หรือ ทางที่คนอื่นคาดหวัง

จบม.6แล้ว ยินดีด้วยนะ

ช่อดอกไม้ที่ได้มอบให้กัน
รูปถ่ายกับเพื่อนๆ
คำแสดงความยินดี

บรรยากาศความสุขลอยอบอวลไปทั่วทุกที่
รอยยิ้มของทุกคนที่ได้เจอหน้ากัน
คำพูดแสดงความยินดี

แต่ลึกๆในใจของเด็กม.6ทุกคนนั้น
มีความเครียดหน่วงอยู่

สิ่งที่ต้องสู้ต่อไปคือการหาที่นั่งในมหาวิทยาลัย

เราได้คุยกับครอบครัวแล้วว่าจะไปทางที่ชอบ
ได้ลองพยายามแล้ว
แต่มันไม่สำเร็จ....

ไม่เป็นไร เอาเอกที่มันใกล้ๆกันก็ได้...

สุดท้ายเราก็ทำได้ ในที่สุดเราก็ติดมัลติ

แต่ดันติดบริหารด้วยนี่สิ....

ด้วยมรสุมทางเศรษฐกิจตอนนี้
ความคาดหวังจากครอบครัว
การเดินทาง

สุดท้ายก็คิดได้...ว่าไม่เป็นไร
ไม่ต้องเรียนสิ่งที่ชอบก็ได้ บริหารก็ไม่ได้แย่
เราก็ไม่ได้เกลียดนี่นา

เราเคยที่จะถือความดื้อรั้นเอาไว้
มุ่งมั่นว่าจะไปแค่ทางที่ชอบ
ต่อสู้หัวชนฝา
ไม่ฟังเหตุผลของใคร
เพราะฟังเค้ามาเยอะ 
ว่าให้เลือกเรียนสิ่งที่ชอบ
ว่าถ้าต้องทนเรียนสุดท้ายจะพัง

แต่ถ้าคิดดีๆแล้ว บางอย่างเราชอบก็จริง
แต่เราคงไม่ใช้มันให้เป็นทั้งชีวิต...

จากเด็กที่เรียนสายวิทย์ทั้งๆที่อยากเรียนสายศิลป์
จากเด็กอ่อนอังกฤษสู่คณะอินเตอร์
จากเด็กที่เบื่อธุรกิจที่บ้าน
จากเด็กที่เก็บตัวสู่สังคมมหาวิทยาลัย

สวัสดี ชีวิตมหาลัย
ถึงจะกลัวแต่ก็...
ยินดีที่ได้รู้จัก ขอให้เจอแต่เรื่องดีๆนะ

SHARE

Comments