เพราะตอนจบนั้น คือ ฉัน ไม่ได้คู่กับ เธอ

ครั้งแรกของความรัก  ประสบการณ์การอกหัก และการเสียใจ ตอนอายุ 27 ปี :)

ในโลกใบนี้ มันมีความบังเอิญเยอะขนาดนั้นเลยหรอ ถนนก็ตั้งกว้างใหญ่ ผู้คนก็มากมาย 
เรากับได้เจอคนแปลกหน้า คนหนึ่งเกือบจะทุกวัน ไม่ว่าเวลาไหน เราก็จะอยู่ในช่วงเวลานั้นเสมอ พูดง่ายๆ ถ้าหันไปยังไงก็ต้องเจอสักวัน  อาจจะเป็นเพราะว่า " เขา " มีที่พัก และที่ทำงาน อยู่ใกล้ๆกับที่ทำงานของเรา  ก็เป็นได้นะ ^^

ถนน มาบยา ต.มาบตาพุด จ.ระยอง  (59-61)

ไม่รู้หรอก ว่าเจอกันครั้งแรกตอนไหน แต่รู้ตัวอีกทีก็เจอกันทุกวัน  เพราะไม่เคยสังเกตุ "เขา" แต่ถ้าเทียบกับเวลาที่เราอยู่ก็น่าจะพอๆกันนะ เพราะตอนนั้นสนใจ ใครอีกคนอยู่ แต่แค่สงสัยว่า 
ทำไมเจอบ่อยจัง ทำไมชอบมองหน้า แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ด้วยความที่ที่ทำงานเรามันเป็นจุดกลับรถ เขามักจะมากลับรถเพื่อไปทำงานทุกวัน ซึ่งเราก็เห็นทุกวัน มองหน้ามองตากันทุกวัน
บางวันก็มาในรูปแบบของลูกค้า แต่ก็ไม่ได้เจอกับเราโดยตรงหรอก แต่แค่เราไปยืนอยู่ตรงนั้นก็แค่นั้น ประมาณว่า ไปอยู่ในเหตุการณ์ตลอด ขนาดเขาเปลี่ยนเวลาไปทำงานเราก็ยังเจอ ด้วยความที่เจอบ่อย บางครั้งเราเลือกที่จะตั้งใจไปเจอเลยแหละ ซึ่งเราก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงทำแบบนั้น 
สงสัยเป็นเพราะเราอยากเจอ แต่ไม่ได้อยากรู้จัก

มีครั้งหนึ่ง เย็นหลังเลิกงาน เรารอพ่อมารับไปทำธุระในเมือง ซึ่งการรอในครั้งนี้มันนานมากจนมืด เราก็นั่งรอต่อไป แล้วซึ่งเขาก็มาซื้อของพอดี พอเขาซื้อเสร็จเขาก็ไม่ไปไหนนั่งมองหน้าเรานานมาก จ้องจนเราหลบสายตาไปเลย จนเรารู้สึกว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจริงๆ 

ขนาดย้ายฝั่งขึ้นรถกลับบ้าน หันไปเราก็ยังเจอเขาเสมอ เราแปลกใจมากๆ จนเราคิดในใจว่า 
 "เจออีกแล้วเหรอ "

20 เมษายน 2561 ณ . ตลาดลานปูน 

หลังจากที่ลาออกจากงานมา 2 เดือน เราได้เจอเขาอีกครั้ง ด้วยความบังเอิญ มาซื้อของร้านเดียวกัน  หันซ้ายไปเจอเลย เขามาก่อนเรา เขาเห็นเรา เราเลยหันหน้ากลับ แล้วพูดกับตัวเองว่า "หายไป 2 เดือน ยังเจอกันอีกหรอว่ะ" พอเขาซื้อของเสร็จเดินไปแล้วยังหันกลับมามองเรา  ในใจคิดแล้วมันต้องมีอะไรแน่ๆ พอกลับถึงบ้านเราแค่บันทึกเรื่องราววันนี้ไว้ใน  facebook เพื่อเตือนว่า วันนี้เราเจอเขา และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีบันทึกถึงเขา 

จนวันนึงด้วยความอยากรู้ก็เลยหา facebook (อีกแล้ว) เริ่มหาจากคนไม่รู้จักที่ทำงานเดียวกับเขา หาไปเรื่อยๆ จนเจอเพื่อนร่วมงานของเขาที่โพสเป็นสาธารณะไว้ เราก็ไล่หาจนเจอเขา ส่องอยู่หลายวันจนเห็น ว/ด/ปี เกิดเขา ใน facebook
 " อ้าว ! อายุน้อยกว่าอีก นึกว่า 30 ไปแล้ว " 
คือคิดว่าเป็นรุ่นพี่ไง แบบอายุเยอะกว่าเราแน่นอน กว่าจะได้แอดเพื่อนไป ก็เปลี่ยนเดือนเป็นพฤษภาไปแล้ว ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจแอดไปเลยซึ่งเขาก็กดรับแอดเลย แต่เฟสนั้นคือเฟสสำรองของเราเอาไว้ขายของและรับเพื่อนที่ทำงานเก่า พอรับเป็นเพื่อน เขาก็กดไลค์ กดหัวใจ มาซะเยอะ เราก็มีกดให้บ้าง  จนมีอยู่วันนึง มีข้อความเด้งมาตอนสี่ทุ่มกว่า (เน็ตที่บ้านปิดไปแล้ว) 

(ช) : "ส่งสติกเกอร์เด็กผู้หญิงโบกมือทักทาย"👋🏻
                                                                               M(ญ) : (อารมณ์ไหนถึงส่งมาว่ะ) 
                                                                                       : สวัสดีค่ะ 
(ช) : สวัสดีคับ 
    : ชื่อไรคับ
                                                                              M(ญ) : M ค่ะ 
                                                                                      : คุณล่ะคะ 
(ช) : ชื่อน่ารักเหมือนตัวจริงเลยเนาะ 
                                                                              M(ญ) : 555
(ช) : ชื่อ V คับ 
    : หัวเราะ ๆ 
                                                                             M(ญ) : ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ 
V : เช่นกันคับ
   : แต่เห็นหน้าทุกวันเลย 
   : อิอิ
   : เมื่อไรจะได้รู้จักมากกว่านี้ 
                                                                            M(ญ) : ไม่น่าจะได้เจอแล้ว 
V : ทำไมอ่ะ 
                                                                           M(ญ) : เพราะไม่ค่อยได้ไปทำงาน                                                                                        แล้วค่ะ 
V  : อ่าวหรอ 
    : ว่าแล้ว ทำไมไม่ค่อยเห็นเลย 
                                                                          M(ญ) : 555 สังเกต ด้วยเนอะ 
V  : ก็ไม่เท่าไรนะ แค่ทุกวัน อิอิ
                                                                          M(ญ) : 555 นี่ออกมา 3 เดือน ไม่ดู                                                                                       ทุกวันเลยเหรอคะ 
V  : ก็มีบ้างมั้ง 5555
                                                                          M(ญ) : 555 บังเอิญเนอะ 
V  : ไม่น่าบังเอิญน่ะ แค่ผ่านทุกวัน 

เราดีใจนะที่จำเราได้ด้วย หลังจากนั้นก็ไม่ได้คุยกันอีก ผ่านไป 15 วัน เราอยากรู้เลย แกล้งมือลั่น และส่งข้อความขอโทษไป  และรอลุ้นว่าเขาจะตอบกลับมามั้ย  และเขาก็ตอบกลับมา ในอีกวัน วันนี้เป็นวันที่คุยได้สนุกมากและเป็นตัวเองมากที่สุด ได้รู้อะไรหลายๆเรื่องจากเขา คุยกันยาวตั้งแต่ เช้า เที่ยง จนถึงเที่ยงคืน  และเราคุยกันทุกวัน โคตรรู้สึกดีเลยอ่ะ  หลังจากนั้นก็โทรคุย และคอลหากันทุกคืน  ถ้าช่วงไหนเขางานเยอะก็จะไม่ได้คุยกัน งานเขาเป็นงานซ่อมบางที  ถ้าโรงงานปิดซ่อมบำรุง ก็เลิกดึก บางทีก็ลากเช้าเลย  แต่เขาก็จะให้โทรปลุกตอนเช้าทุกวัน  ส่วนเราก็รอคุยทุกคืน บางวันก็โทรมาดึก  เลยพูดไปว่า มีแฟนทำงานบริษัทนี้ จะมีเวลาได้เจอกันไหมเนี่ย แล้วเขาก็หยอดตลอด จริงๆอ่ะ มันเป็นความรู้สึกดีมากเลยแหละ  เขาบอกจีบเราเลยแหละ แต่เราไม่ตอบ เพราะมีเรื่องนึงที่เรารู้มาตลอด คือ "เขามีแฟนแล้ว"  แต่แฟนเขาไม่ได้อยู่ด้วยกัน  
จน 9 เดือนผ่านไป 

เขาขอโทษเรากับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ซึ่งเราก็รู้มาตลอดว่า ต้องมีวันนี้สักวัน ที่ต้องเกิดขึ้น เราเลยพูดความจริงที่เรารู้สึกมาตลอดทั้งหมดให้เขาฟัง ว่าเรารู้สึกยังไง แล้วเราก็ถามเขากลับเช่นกัน คำตอบที่เขาให้เรามา มันทำให้เราร้องไห้ ทำให้เราคิดได้ว่า เวลาดีๆมันจะจากไปเร็วเสมอ 
มาไกลเท่านี้ ก็ดีมาก เหลือเกินไม่คิดว่าเราจะมาไกลกันขนาดนี้ทั้งความรู้สึกและระยะเวลาที่ผ่านมา รู้ทั้งรู้อะไรมาก็ยังดื้อเสมอ สุดท้ายก็เจ็บเองจริงๆ ร้องไห้เยอะมากกับสิ่งที่เจออยู่ ไม่เคยโอเคเลย ไม่เคยอยากทำลายความรักของใคร ไม่เคยคิดแย่งของใคร แค่เรามารู้จักกันช้าเท่านั้นแหละ  
ให้เลือก..ใหม่ได้อีกครั้ง ก็ขอ..ให้เราเจอกัน

ถึงแม้..ความรักเรานั้น มันจะไม่happy ending

ย้อน..กลับไปวันนั้น ก็ขอ..ให้เราเจอกัน

ถึงแม้..ไม่เป็นดังฝัน แต่ใจก็happy ending

เค้าอาจจะหายไปเฝ้าดูอยู่ห่างๆ อยู่ในมุมของเค้า ที่เห็นบี๋อยู่เสมอ
เราอาจจะกลับไปเป็นคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนก็ได้ใครจะรู้ล่ะ

และอาจจะเป็นเค้าที่ยังไม่ลืมก็ได้ แต่ยังไง มันก็เป็นความสุข
เป็นความทรงจำที่ดีมากๆจริงๆ จนอยาก copy ไว้อีกคน
และอยากเก็บช่วงเวลานี้ ไว้ในใจให้นานที่สุด

"ขอบคุณในช่วงเวลาที่ผ่านเข้ามา"

ถ้ารู้จักกันตั้งแต่ตอนนั้น เราคงได้เป็นแฟนกันไปแล้ว และถ้าทุกคำพูดที่บอกมาคือเรื่องจริงทั้งหมดจากใจก็ขอบคุณเช่นกัน

รัก 

ยายบ๊องของบีบี๋
M&V 
จะคิดถึง แค่ในใจ ก็พอแล้วเริ่มต้นคือการค้นหา  ตอนจบคือการจากลา

และวันนี้เป็นวันแต่งงานของเขา
10-11/3/62  

SHARE

Comments

Breeze_Narak
2 months ago
ชอบบทความของคุณมากครับ รู้สึกอินเลย :)
Reply