ล้อเลียนเป็นเรื่องตลก
ล้อเลียน = ล้อเล่น ? 
ใครกัน เป็นคนทำให้การล้อเลียนคนอื่นกลายเป็นเรื่องล้อเล่น หรือเรื่องน่าขบขัน

ปัจจุบันการล้อเลียนคนอื่นเพื่อความสนุกสนาน กลายเป็นค่านิยมของสังคมไทยในปัจจุบัน เช่น การเรียกรูปร่างหรือลักษณะของคนคนนั้น เช่น อ้วน ผอม เตี้ย สูง ดำ ขาว เป็นต้น

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม กลับรู้สึกว่า คนไทยกำลังทำให้การล้อเลียนกลายเป็นเรื่องปกติจนชินชา และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือ ไม่เคยมีใครถามคนถูกล้อเลยว่า จริงๆ เขายินดีหรือไม่ที่จะถูกเรียกถูกล้อเลียนแบบนั้น กลับมองว่าการที่อีกฝ่ายไม่ตอบโต้ คือการยินยอมและยินดีจะถูกล้อเลียนเช่นนั้น

จากใจคนที่ถูกล้อ บอกเลยว่า ไม่ได้มีความสุขหรือสนุกเลยแม้แต่น้อย บางครั้งกลายเป็นตัวประหลาดท่ามกลางคนอื่นเสียด้วยซ้ำ และบางครั้งที่ถูกล้อก็รู้สึกอับอาย และขาดความมั่นใจ

ฉันเกิดมาเป็นคนผิวดำแดง หรือเรียกแบบสุภาพว่า ผิวแทน ตอนเด็กฉันถูกเพื่อนที่โรงเรียน คนที่ทำงานของพ่อแม่ เรียกฉันว่า อีดำ อีเฉาก๊วย เราไม่เคยภูมิใจกับคำพวกนั้นเลย และทำได้แค่แอบไปร้องไห้ในห้องน้ำบ้าง หรือเงียบ ภาวนาว่าสักวันพวกเขาคงจะเลิกล้อไปเอง

ต่อมา เมื่อโตขึ้น ค่านิยมผิวแทนเริ่มมาแรง การล้อเลียนจึงสิ้นสุดลง และกลายเป็นความต้องการผิวสีเดียวกับฉัน ทุกคนพากันชื่นชมสีผิวของฉันว่าสวย อยากมีสีผิวแบบนี้บ้าง ทำเอาฉันเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

แต่ไม่วายก็ยังมีคนหาเรื่องล้อจนได้
พี่แพ้รองพื้น
มีผู้ชายคนหนึ่งเล่นมุขนี้กับฉันค่ะ

ปกติฉันเป็นคนชอบแต่งหน้าและแต่งหน้าค่อนข้างจัด แรกๆ พยายามเข้าใจว่าอยากแหย่เล่น หลังๆ ชักเริ่มไม่สนุก เพราะมีการผลักเวลาเข้าใกล้บ้าง และล้อเป็นประจำทุกครั้งที่แต่งหน้า จนวันหนึ่งฉันทนไม่ไหว จะชวนไปทำ skin test ว่าแพ้จริงหรือเปล่า เขาตอบกลับว่า...

"บ้า พี่ล้อเล่น คนอะไรจะแพ้รองพื้น"

มันก็บ้าจริงอย่างที่เขาว่า ใครกันจะแพ้รองพื้น แต่การโดนล้อโดนทักแบบเดิมๆ ด้วยคำพูดเดิมๆ มันก็ทำให้คนฟังอย่างฉันอดคิดมากไม่ได้

"นั่นซิ รองพื้นอยู่บนหน้าแท้ๆ มันคงไม่ได้ไปหนักหัวแม่เท้าของใครหรอกเนอะ"

ฉันพูด ทำเอาอีกฝ่ายรีบตอบกลับมาทันทีว่า...

"เล่นด้วยก็เล่นไม่ได้ หัดยอมรับคนอื่นบ้างซิ"

ยอมรับคนอื่น... ถ้าหมายถึงการยอมรับตัวตนของคนอื่น ฉันยอมรับอยู่แล้ว หยอกล้อ ล้อเล่นได้ แต่การขอไม่ให้เล่นบางเรื่องเพราะอ่อนไหว กลับกลายเป็นว่าฉันไม่ยอมรับคนอื่น

แล้วคนอื่นล่ะ... 
เคยยอมรับหรือให้เกียรติฉันบ้างไหม? 

SHARE
Written in this book
บันทึกจิตไม่ป่วย
มันต้องมีสักช่วงเวลาที่จิตไม่ป่วยบ้างซิ!
Writer
Sweetpigiiz
Who's depressed
สาวไอทีผู้อัธยาศัยดี แต่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า

Comments