ผมจะไม่คิดถึงคุณอีกแล้ว

ถึงผมจะคิดถึงคุณมากกว่านี้ ระยะห่างของเราก็คงยังเท่าเดิม ความคิดถึงของผมที่ไม่ได้เอ่ยไป สุดท้ายก็จะสูญหายไปในหล่มความคิด 

น่าเศร้าที่ความคิดถึงไม่เคยมอบพลังอะไรให้ผมเลย มอบให้เพียงแต่ความเหนื่อยล้า เหนื่อยล้าจากความแห้งแล้งของความทรงจำ ผมรู้ดีว่า ถ้าผมยังคิดถึงคุณอยู่อย่างนี้ โลกความจริงของผมจะพังทลายลงมาด้วย 

ทุกอย่างมีเกิดมีดับ ผมรู้ดี แต่ความคิดถึงทำให้ทุกอย่างที่ดับไปแล้วเหมือนพึ่งเกิดขึ้น 
ความทรงจำแม้จะแห้งแล้ง แต่ก็หอมหวานแม้ตอนนี้พลังของผมเหลือน้อยมาก และกำลังน้อยลงเรื่อยๆในขณะที่กำลังเขียนอยู่นี้ แต่ลึกๆผมกลับรู้สึกดีเหลือเกิน ที่ได้คิดถึงคุณอย่างลึกซึ้ง จนไม่สามารถจะคิดถึงได้มากกว่านี้แล้ว

คุณยังสวยงาม และอ่อนโยนเสมอสำหรับผม ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน 
.
.
แต่ต้องเดินต่อแล้ว ผมคงเศร้านิดหน่อย ที่ทางของคุณและผมจะต้องแยกกันออกไปเรื่อยๆ แต่ผมจะพยายามมองไปที่ๆเดียวกับคุณอยู่เสมอ ถึงผมจะไม่คิดถึงคุณแล้ว แต่ผมจะคิดถึงสถานที่ที่คุณจะไป และจะมองมันโดยไม่ละสายตา วันหนึ่ง หากว่าจังหวะนั้นมาถึง ผมจะไปอยู่ตรงนั้น เพื่อจะได้พบคุณ โดยที่ไม่จำเป็นต้องคิดถึงอีกแล้ว
SHARE
Writer
Inthewind
loser
นักชอบเขียน

Comments