น้ำตาแห้งแล้ว..แต่ความคิดถึงยังเปียกอยู่
16 มิถุนายน 2561 
หัวใจของฉันแตกสลาย หน้าชา ใจสั่น นอนไม่หลับ
เมื่อฉันเห็นตั๋วหนัง2ใบรอบดึกใน Instagram ของเธอ
ฉันเลิกเล่น Facebook และ Instagram นับแต่นั้น
และแอบมาหลบซ่อนตัวอยู่ที่ Storylog นี้แทน
ตัดสินใจเดินออกจากชีวิตคนที่ฉันรักมาตลอดเกือบ14ปี ด้วยเหตุผลเดิมๆ เธอมีใครอีกคนในฐานะแฟน มันเป็นเงื่อนไขในชีวิตฉันที่ตั้งมันไว้เองว่า ฉันจะอยู่ข้างเธอไปตลอดทั้งชีวิต แต่ถ้าเธอมีใคร ฉันต้องไป รักแค่ไหน ก็อยู่ตรงนั้นไม่ได้ รับรู้ไม่ได้ ฉันใจกว้างไม่พอที่จะยอมรับ ที่จะทนเห็นเธอกับเขารักกัน ในขณะที่ฉันมีเธออยู่เต็มหัวใจ อยากให้เข้าใจว่าฉันเลือกจากไปเพราะฉันเจ็บ แต่ในใจก็ยังอวยพรให้เธอมีความสุขอยู่เหมือนเดิมนะ

เกือบ 14 ปี ความรักของฉัน มันเป็นรักที่ไม่ได้แอบซ่อน  ไม่ได้แอบรัก เธอรู้เห็น เข้าใจดี เพราะตลอดมาฉันชัดเจนในการกระทำ แต่ไม่สามารถชัดเจนในสถานะ เราเป็นมากเกินกว่าเพื่อนและเข้าใกล้คำว่าญาติ ฉันบอกพวกคุณที่เข้ามาอ่านก่อนหน้านี้ไปแล้วว่า รักของฉันเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับเธอ
ฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาคนนึงที่หลงรักดอกไม้ เป็นดอกไม้ดอกเดียวที่อยู่ในใจฉัน มันงอกงามอย่างเงียบๆ แต่สวยงาม แต่ธรรมชาติสร้างเราให้คู่กับก้อนหิน และเธอก็ไม่ได้ผิดที่เลือกก้อนหินเดินร่วมทาง ถูกแล้วที่ดอกไม้อย่างฉันสมควรต้องตัดใจและเพราะรักเธอ ฉันจึงต้องไป ต้องห่างให้ไกล เพราะหากทนอยู่แบบเดิม แบบเพื่อน แบบญาติ วันหนึ่งถ้าเขาคนนั้นของเธอรู้จักฉัน แววตาฉันที่มองเธออย่างเดิมทุกวัน จะทำให้รักของเธอกับเขามีปัญหา เธอเองก็คงคิดอย่างนั้นเช่นกัน มันถูกแล้วที่คนเราควรซื่อสัตย์และให้เกียรติคนที่เรารัก เหมือนตอนที่ฉันตัดสินใจคบกับผู้ชายคนนึงเพื่อตัดใจจากเธอ ในขณะที่ฉันคิดถึงเธอมากเท่าเดิม แต่ฉันกลับหายไปเหมือนคนติดแฟน แม้แต่ Storylog นี้ก็ไม่กลับมาเขียนถึงเธอ บ้านเธอก็ไปน้อยลง กลับเร็วขึ้น ทั้งๆที่มันไม่ใช่ตัวฉันเลย แต่ฉันก็ทำเพราะเหตุผลเดียวคือให้เกียรติคนที่เราคบ เธอเองก็เช่นกัน ถ้าเธอไม่ได้มองฉันเป็นเพื่อนแบบปกติ อย่ามายุ่งกับฉัน ไปซะ อย่าติดต่อกัน ให้เกียรติและใช้เวลากับคนที่เธอเลือกเป็นแฟนเถอะนะ เรื่องของฉัน ปัญหาความรู้สึกปั่นป่วนของฉัน ฉันจะหาทางจัดการมันเอง

ส่วนฉันมันยากตรงที่ไปเท่าไรก็ไม่ไกล แม่เธอโทรหาฉันเป็นกิจวัตร ฉันพยามอย่างมากที่จะไม่คุยเรื่องเธอ และหลีกเลี่ยงที่จะฟังความเป็นไปของเธอกับเขา อีกทั้งช่วงนี้มีเหตุจำเป็นที่ทำให้ฉันต้องเข้าไปที่บ้านเธอเพื่อช่วยแม่เธอทำงานแทนเธอ ฉันทรมานมากเธอรู้ไหม เข้าบ้านเธอ ฉันต้องนั่งอยู่ท่ามกลางรูปเธอทั่วบ้าน ฉันไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกที่มียังไง ยิ่งรูปตอนที่เธอเรียนม.ปลาย หน้าเธอตอนที่เรายังรักกัน รูปช่วงเวลาที่เธอรักฉัน มันตอกย้ำความรู้สึกฉัน ให้ยิ่งคิดถึงเธอ
แล้วเมื่อไรจะลืม หนีไปให้ไกลก็ไม่ไกลไปจากความเป็นจริง ไม่ไกลไปจากหัวใจ ฉันควรทำยังไงให้ตัดใจได้ซะที รอบที่เท่าไรแล้ว เมื่อไรมันจะทำได้จริงจบงานนี้ของคุณแม่เธอ ฉันจะไปจากเธอได้หรือยัง?
ฉันอยากไปอยู่กรุงเทพแล้ว เราจะได้ไม่ต้องเจอกันอีก
ทุกวันนี้ที่ฉันไปข้างนอกบ้าน ฉันเหนื่อย ฉันทุกข์ใจที่ต้องมองคนที่รูปร่างคล้ายเธอ มองรถรุ่นเดียวกับเธอ มองของที่เธอชอบ ทุกสิ่งรอบตัวฉันมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ ฉันไม่อยากรู้สึก มันเป็นมานานเกินไป เธอเข้าใจฉันไหม?
ในเมื่อเธอไม่รักฉันแล้ว เอาทุกอย่างจากฉันไปให้หมดสิ เอาความทรงจำของเธอคืนไปได้ไหม ส่วนหัวใจฉัน ฉันไม่เอา ให้ไปแล้ว จะเก็บหรือทำลายได้ทั้งนั้น แล้วแต่เธอ
ฉันเคยบอกพี่สาวเธอว่าตอนนี้ฉันอายุ 30 ปีแล้ว
คนเราอายุเฉลี่ยก็ไม่น่าเกิน 80 ปี
ยิ่งสุขภาพที่ไม่ค่อยดีของฉัน รวมกับอายุเฉลี่ยการตายของคนที่บ้านก็ไม่น่าเกิน 60 ปี ดังนั้น
ถ้าลืมเธอไม่ได้ ชีวิตนี้เสียใจอย่างน้อยก็คงไม่เกิน 30 ปี
มันอาจจะฟังดูนาน แต่ถ้าย้อนกลับไปดูชีวิตเรา ฉันรักเธอมาเกือบ 14 ปีแล้วนะ ใจฉันยังสั่น และมั่นคงเหมือนเพิ่งรักเธอได้ไม่นาน แต่เวลามันเดินเร็ว ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันต้องหาวิธีใช้ชีวิตอยู่ให้ได้ แม้ความคิดถึงจะกัดกร่อนหัวใจฉัน แต่มันต้องมีซักทาง ที่ทำให้ฉันไม่ต้องทุกข์ใจแบบนี้เมื่อคิดถึงเธออีก
น้ำตาแห้งแล้ว แต่ความคิดถึงยังเปียกอยู่ เพราะยังมีเธอเสมอ อยู่ในความคิดและทุกการเดินทางของชีวิตฉัน
SHARE
Writer
SunisaY
24.7.365
สายตาฉันไม่เคยมองเธอแค่เพื่อน หัวใจฉันไม่เคยต้องบังคับมันให้รู้สึกคิดถึงเธอทุกวัน ทุกที่ที่ฉันไป ในใจมีเธออยู่ด้วยเสมอแม้ในความฝัน ทุกอย่างเรื่องเธอ มันคือจิตใต้สำนึกที่ไม่เคยลืมลงเลย

Comments

Feeler
9 months ago
สู้ๆนะคะ
Reply
SunisaY
9 months ago
😄