เมื่อฉันนั่งเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต
ครั้งแรกที่ขึ้นเครื่องบินรู้สึกยังไงหรอ?
 ...ประสบการณ์นั่งเครื่องบินครั้งแรกในชีวิตของทุกคนเป็นยังไงกันมั่ง?? สำหรับฉันเนี่ยมันน่าตื่นเต้นดีนะ ปกติก็ได้แต่มองเครื่องบินจากบนดินเนี่ยแหละแล้วก็ได้แต่สงสัยว่า
 'เฮ้ย...ข้างบนนั้นจะมองลงมาเห็นเราหรือเปล่า?'
  ประสบการณ์ในคราวนี้เกิดจากทริปเที่ยวเชียงใหม่ช่วงปิดเทอมที่เพื่อนๆจัดขึ้นมา...จริงๆกลุ่มเรามีกันห้าคนเอง555 (เรียกได้ว่าน้อยแต่มาก)แต่สำหรับทริปนี้ไปกันแค่สี่คนเพราะอีกคนเทพวกเราไปนั่นเอง
  และแน่นอนว่าทริปนี้ก็เป็นการไปเที่ยวกับเพื่อนแบบค้างคืนครั้งแรกเช่นกันเป็นทริปที่เรียกได้ว่า
ทริปหน้างาน!
...ใช่ค่ะ...หน้างานจริงๆจะมีที่วางแผนกันไว้คือจองเครื่องบินกับที่พักที่เหลือก็พึ่งพาเจ้าGoogle map นั่นแหละ...ซึ่งเป็นทริปที่งงๆดี และไม่ได้คาดหวังอะไรเลยเพราะกะแค่ไปพักผ่อน แต่ประทับใจมากๆ มันได้ลองอะไรใหม่ๆเยอะเลยไว้เล่าคราวหน้าแล้วกัน เพราะอยากเคลียเรื่องเครื่อบินก่อน
   
   ครั้งแรกที่เดินเข้ามาในสนามบินดอนเมืองฉันทำตัวไม่ถูก ถ้ามาคนเดียวคงตายแน่ๆ โชคดีที่มีเพื่อนไปด้วยเรื่องเอกสารเพื่อนก็ช่วยจัดแจงให้เสร็จสรรพก็โหลดกระเป๋าลงใต้เครื่อง แล้วไปกินข้าวเช้ากัน...และแล้วก็ถึงเวลาขึ้นเครื่อง ฉันเดินเข้าไปในเครื่องบินมีทางแคบๆยาวๆและที่นั่งฝั่งละสามที่ขนาบข้าง บอกตามตรงว่าต่างจากที่คิดไว้นิดหน่อย...จริงๆมันก็ดูจะคล้ายๆกับรถทัวร์อะไรทำนองนั้น
  เมื่อมาถึงที่นั่งพบว่าตัวเองได้นั่งริมหน้าต่างตรงปีกเครื่องบินพอดี ฉันตื่นเต้นมากแต่ต้องเก็บอาการนิดหน่อยเพราะเขิน ประกอบกับสารร่างก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วถ้ากระโดดโลดเต้นคงดูน่าเกลียด ไม่เหมือนเด็กเล็กๆทีทุกคนพร้อมใจจะเอ็นดูหรอก (ก็ตอนเด็กๆพ่อแม่ก็ไม่เคยพาขึ้นนี่หว่าาา...)
 ถึงเวลาที่เครื่องบินพุ่งทยานสู่ท้องฟ้า ครืออออออออออออออ เสียงเหมือนเวลานั่งรถแล้วเปิดกระจกดังขึ้น แล้วเครื่องก็ค่อยๆแหงนหน้าลอยสู่ท้องฟ้า ความรู้สึกแรกคือ...น่ากลัวชิปหาย...
ใช่แล้วค่ะฉันรู้สึกกลัวประกอบกับเป็นคนช่างจินตนาการก็สร้างภาพไปเรื่อยว่าถ้าปีกเครื่องบินที่อยู่ข้างๆฉันมันหักแล้วปลิวไปตามลมขึ้นมาจะเป็นยังไง...(จินตนาการได้ดีจริงๆ)
  พอเครื่องติดลมบนแล้ว (รักษาระดับบนสุดอ่ะเค้าเรียกว่าไงนะ555) สิ่งที่ตามมาคือหูอื้อ อื้อแบบกลืนน้ำลายจนปากแห้งก็ไม่หายอื้อสะทีก็ได้แต่นั่งกลืนอยู่ตลอดทาง
  
เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นก้อนเมฆจากมุมบน  ปกติฉันจะชอบมองก้อนเมฆสวยๆที่มีเลเยอร์ซ้อนๆกัน แต่ตอนนี้ฉันอยู่บนก้อนเมฆ และเครื่องบินกำลังขับทะลุเจ้าก้อนปุกปุยสีขาว...เจ้าเมฆแผ่กระจายเต็มฟ้าจนแทบจะมองไม่เห็นด้านล่าง แล้วฉันก็คุยกับตัวเองขณะที่ทอดสายตาออกไป ' ไม่เหมือนที่คิดไว้อีกแล้ว ' ฉันมองก้อนเมฆเหล่านั้นพลางนึกถึงวิชาดาราศาสตร์ที่เคยชอบสมัยเรียนม.ปลาย แต่จำไม่ได้หรอกว่าเมฆมันแบ่งเป็นกี่ชั้น แต่พอได้เห็นกับตาถึงเข้าใจว่าเมฆมันแบ่งออกเป็นชั้นๆจริงๆด้วย เท่าที่เห็นก็สองชั้นและมีชั้นที่อยู่เหนือขึ้นไปอีก

...ทำไมไม่เหมือนที่คิดไว้...จริงๆแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก (อ่าววว!) แต่แค่ความรู้สึกมันบอก...ฉันเป็นคนชอบมองก้อนเมฆตลอดเวลาอยู่บนดินและเคยฝันว่าอยากจะขึ้นไปเดินบนนั้นดู...แต่พอขึ้นมาจริงๆแล้วฉันไม่รู้สึกถึงการลอยอยู่ของก้อนเมฆ แต่กลับรู้สึกว่าเจ้าเมฆมันวางอยู่บนแผ่นพลาสติกใสๆ นั่นก็คือชั้นบรรยากาศที่กรองไว้นั่นแหละ (ใช่ป่ะ?) ฉันไม่ได้รู้สึกชอบมันเท่าตอนอยู่บนดินเท่าไหร่ มันดูไม่ค่อยน่าตื่นเต้นเท่าไหร่555 ฉันก็พูดไม่ถูกเหมือนกัน ฉันคงชอบก้อนเมฆตอนแหงนหน้ามองมันมากกว่าเพราะแต่ละก้อนมันซ่อนStoryอยู่และนั่นคือสเน่ห์ของมัน

   และแล้วเครื่องก็แลนดิ้งสู่ท่าอากาศยานเชียงใหม่^^
จากประสบการณ์ขึ้นเครื่องบินครั้งแรกทำให้ฉันพบว่าฉันชอบมองก้อนเมฆจากพื้นโลกมากกว่า
ปล.ฉันไม่ใช่คนมองโลกในแง่ร้ายนะอย่าเข้าใจผิดที่จินตนาการว่าปีกเครื่องบินจะหลุดนั้นน่าจะเกิดจากความฝัน ในความฝันตั้งแต่เด็กจนทุกวันนี้ฉันมักจะฝันเห็นเครื่องบินตก ไม่ก็นั่งรถตกเหวอยู่บ่อยๆ เลยส่งผลให้เวลาอยู่ในที่สูงจะกังวลไปหมดTT
SHARE
Writer
WHEN_I
Writer
เมื่อฉัน...

Comments