ชีวิตไม่เอาไหน.....
สวัสดีครับ  ผมเป็นชายหนุ่มที่เคยเป็นคนบ้านนอกมาก่อน ย้ายมาอยู่ในเมืองเเห่งความวุ่นวายนี้ เเต่ก่อนที่ผมจะมาถึงจุดนี้ผมจึงขอเล่าจุดกำเนิดของความไม่เอาไหนก่อนละกันปมที่1 ลูกคนขับเเท๊กซี่

เอาจริงๆนะ ตั้งเเต่จำได้จริงๆอ่ะ ภาพจำ มันเริ่มตอนที่ผมอยู่ในรถเเท๊กซี่ของพ่อ ผมนั้งเบาะหลังกับเเม่ พี่ชายผมนั้งอยู่ข้างพ่อ ผมเห็นขวดเบียร์วางอยู่ระหว่างเบาะหน้า ผมร้องไห้เพราะอะไรซักอย่าง จนพ่อดุผม ผมอึ้งเพราะเสียงดุมันเหมือนการตะคอกใส่(เเต่ผมก็เงียบนะ) เเละมันเป็นปมที่ทำให้ผมกับพ่อไม่เคยถูกกันเลยตั้งเเต่นั้น 
         พ่อเป็นคนที่เข็มงวดมากเกือบทุกเรื่อง ไม่ว่าผมจะทำอะไรผิดมากผิดน้อยเพียงใด พ่อจะเป็นที่ผมกลัวมากที่สุด น้อยมากที่เราจะยิ้มให้กัน พ่อจะเป็นคนที่เเบบว่าไม่ค่อยเเสดงอารมณ์ออกมาตรงๆเท่าไหร่ หรือพูดง่ายๆว่า "มาดเยอะ" มันทำให้ผมเข้าถึงพ่อยากมาก เพราะไม่รู้ว่าพ่อคิดอะไรอยู่ มันน่าสงสัยเเละอึดอัดนะครับ กับการดูคนๆนั้นไม่ออกว่าเค้าเป็นคนยังไง ตอนนั้นผมรู้เเต่ว่าพ่อตีเจ็บมาก 
           ผมมักชอบมองรถเเท๊กซี่ของพ่อเสมอ มันดูมีสันที่สดใส เเละมันทำให้ผมสุขใจ เพราะในตอนนั้นรถพ่อมันสีสดกว่าสีอะไรซะอีก (คงเพราะเป็นรถเช่าที่เพิ่งออกใหม่) ด้วยความที่สีรถพ่อเป็นสีเหลืองตัดเขียว ตามฉบับรถเเท๊กซี่ยุคนั้น เเละคงจะฮิตกันมากละมั้ง  ผมเลยเป็นเด็กชายที่ชอบสีเขียว เป็นพิเศษ เป็นเพราะมันดูเย็นดี
เเต่ก็ไม่อาจทำให้พ่อใจเย็นได้เลยเวลาผมทำผิด
 
   
โปรดติดตามต่อ...        


SHARE
Writer
AMANGO
genaral human.
think si think.

Comments