เดินไหวเมื่อมีคนไปด้วย
สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แห่งฝน
เพราะฝนตกหนักแบบไม่ลืมหูลืมตาแทบทุกวัน
แถมชอบตกช่วงไพรม์ไทม์
คือช่วงเช้าตอนเดินทางไปทำงาน
และช่วงเย็นตอนเดินทางกลับบ้าน

เมื่อวานก็เป็นอีกวันที่ฝนตกหนักอย่างกะฟ้าถล่ม
โชคร้ายที่รถไฟฟ้าฝั่งธนฯสุดแค่สถานีบางหว้า
ชีวิตดีๆ ของผมเลยไม่ค่อยลงตัวเท่าไหร่
เพราะบ้านที่ไกลออกไปจากสถานีปลายทางกว่า 10 ป้ายรถเมล์
จึงจำเป็นต้องอาศัยรถสาธารณะต่อ

เราลืมแท็กซี่ไปได้เลย
ในวันฝนกระหน่ำแบบนี้
ถ้าแท็กซี่ไม่หนีหาย
ก็มีคิวยาวเหยียดจนสุดสายตา

ขณะที่รถเมล์นั้นหรือ 
ก็พบว่ามีคนยืนรอกันอย่างเนืองแน่น
จนไม่รู้ว่าป้ายรถเมล์ที่แท้จริงอยู่ตรงไหน
คนเยอะจนยืนตรงไหนก็เหมือนป้ายรถเมล์ไปซะหมด
ผมประมวลผลทันทีว่าถ้าขืนยืนรออีกคน
น่าจะต้องรอรถเมล์อีก 3 พันคันกว่าจะได้ขึ้น
และได้กลับถึงบ้านตอนรุ่งสางของวันปีใหม่ 2563 แน่ๆ
จึงตัดสินใจเดิน...

จริงๆ แล้วก่อนจะตัดสินใจเดิน
ผมก็มียึกยักว่าจะเอาไงดี
แท็กซี่ก็คิวยาว รถเมล์คนก็รอเพียบ แถมรถติดยาวอีก
ในช่วงระหว่างกำลังมึนงงสับสนกับชีวิตอยู่นั้น
ผมก็เห็นกลุ่มคนเล็กๆ กลุ่มนึงเดินไปข้างหน้า
แทนการยืนอัดแน่นรอความหวังอันเลือนราง
นั่นแหละ ผมจึงเดินไปกับเขาด้วย

ผมเดินไปเรื่อยๆ
กะว่าจะไปรอขึ้นป้ายหน้าที่คนน้อยๆ
แต่พอเดินไปถึงป้ายต่อมา
รถเมล์ที่มาถึงก็เต็มไปด้วยคนล้นทะลักอยู่ดี
ก็เขาเพิ่งรับคนมหาศาลจากป้ายบางหว้ามานี่นา
ด้วยเหตุนี้ บวกกับยังเห็นกลุ่มคนเดิมเดินไปเรื่อยๆ อยู่
ผมจึงเอามั่ง... ผมเดินไปเรื่อยๆ มั่ง

ผมเดินไป เดินไป เดินไป
รู้ตัวอีกที ผมก็พบว่าตัวเองเดินมาไกลมาก
เดินจนเกือบถึงบ้านเลยล่ะ
เพียงแต่ว่าพออีกประมาณ 2-3 ป้ายจะถึงบ้าน
มีรถสองแถวพอมีที่ยืนได้บ้างมาจอดเกยหน้าตักพอดี
ผมเลยตัดสินใจขึ้นดีกว่า เพราะเมื่อยแล้ว ฮ่าๆ

นึกย้อนดู... 
นี่นับเป็นครั้งแรกที่ผมเดินไกลขนาดนี้
ยิ่งฝนตกด้วยแล้ว
ผมไม่เคยเดินกางร่มฝ่าฝนได้ไกลเท่านี้มาก่อน

ลองถามตัวเองว่าทำไมเดินได้ไกลขนาดนี้
คำตอบคือ เพราะมีคนอื่นเดินไปด้วยไง
คือถ้ามีผมคนเดียว เดินไป 2-3 ป้ายก็คงท้อ
ยอมยืนรอรถเมล์แน่นๆ และแทรกตัวเองขึ้นไปกับเขาแล้ว
แต่พอมีเพื่อนเดิน 
ผมกลับเดินได้ไกลจนตัวเองก็คาดไม่ถึง

เหตุการณ์ครั้งนี้จึงทำให้พบว่า
หากเรามีเป้าหมายอะไรสักอย่าง
หรือแม้จะไม่มีเป้าอะไรเลยก็ตาม
บางทีการเดินคนเดียวทำคนเดียว
ก็อาจจะเหนื่อยหรือท้อแท้
จนสุดท้ายก็ล้มเลิกที่จะฝ่าฟันเส้นทางนั้นไป 

แต่ถ้ามีคนเดินไปพร้อมกันกับเรา
คนรัก ครอบครัว เพื่อน เจ้านาย ลูกน้อง
หรือแม้กระทั่งคู่แข่ง
เราจะไปได้ไกลกว่าที่เราคาดคิดไว้มาก
 
มันเหมือนกับว่าจริงๆ เราทุกคนนั้นมีศักยภาพ
แต่มันอยู่แบบหลบซ่อนและค่อนข้างขี้เหงาไปหน่อย
เลยต้องมีใครสักคนมาเคียงข้าง
ทางที่มันยากจึงน่าเดินมากกว่าเดิม.
SHARE
Writer
NickyPP
writer
มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง facebook.com/nickyppth

Comments

farrrraway
11 months ago
ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยค่าา 555
Reply
NickyPP
11 months ago
ขอบคุณครับบบ
Namkanokp
11 months ago
ชอบบรรทัดสุดท้ายจังค่ะ ✌️
Reply
NickyPP
11 months ago
ขอบคุณครับบบ ✌️