[Drabble] Saturn - Wheein x Hyejin






กระป๋องเบียร์ที่วางเกลื่อนที่อยู่บนพื้นเต็มไปหมด ขวดเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะอยู่อีกสิบขวด กลิ่นแอลกอฮอล์ประทะเข้ากับจมูกของเธอทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามา

ผู้ที่มาใหม่พยายามปิดประตูอย่างเงียบที่สุด ค่อยๆก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง เอื้อมมือไปเปิดไฟดวงหนึ่ง ก่อนที่จะเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกึ่งนั่งกึ่งนอนหลับคอพับที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น


ฮเยจินถอนหายใจเล็กน้อยแล้วจึงก้าวเดินไปที่โซฟาตัวนั้น น้ำหนักที่ทิ้งลงไปทำให้ใครอีกคนรู้สึกตัว เธอพยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง แต่เหมือนร่างกายจะไม่ได้ดั่งใจเท่าไหร่ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป จึงยอมแพ้ล้มตัวลงไปนอนเช่นเดิม


"ฮวีอินอา"


สองแขนพยายามดึงคนเมาลุกขึ้นมานั่ง ก่อนที่จะจับให้อีกคนนั่งพิงโซฟาดีๆ


"ไปไหนมา.." ฮวีอินเอ่ยถามพลางหลับตาอยู่

"ไปงานเลี้ยงรุ่นมาน่ะ"


คนเมาหรี่ตาขึ้นมามอง ถึงแม้ภาพที่เห็นจะพร่ามัวไปเสียหน่อย แต่ก็เห็นว่าชุดที่อีกคนใส่เป็นชุดสบายๆที่ใส่ประจำ แต่มันก็ดูโชว์สัดส่วนต่างๆได้เป็นอย่างดี


ฮวีอินพยายามเอื้อมไปหยิบกระป๋องเบียร์ที่เปิดทิ้งไว้มาดื่มต่อ แต่ถูกมือเรียวคว้าข้อมือไว้ ก่อนที่จะดึงกระป๋องเบียร์ออกจากมือไป


ฮเยจินกระดกจนหมดกระป๋อง ก่อนที่จะโยนทิ้งไปที่ไหนซักที่ในห้อง "ไม่ต้องดื่มแล้ว พอเลย" คนที่มองตามตอนนี้อ้าปากค้างไปแล้ว เพราะเธอไม่คิดว่าอีกคนจะทำแบบนี้..


"แล้วเป็นอะไรไม่เห็นบอก" ฮเยจินถาม สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าอีกคน

"มีเรื่องกับที่บ้านนิดหน่อยอะ" คนตัวเล็กว่าแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะหลับตาลงอีกครั้ง

"อืม.." นิดหน่อยบ้านแกสิ ประโยคนี้พูดต่อในใจ เพราะขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับคนเมา


ฮเยจินขยับตัวไปพิงกับโซฟาอีกด้านก่อนที่จะยกขาขึ้นมาด้วย ทำให้ขานั้นพาดตักอีกคนที่กำลังนั่งอยู่ ทำให้ฮวีอินต้องลืมตาและผงกหัวขึ้นมามอง "ทำอะไรของแกเนี่ย"


"ก็เมื่อย" อีกคนตอบหน้าตาย ก่อนที่จะเอื้อมไปหยิบหมอนที่อยู่ใกล้ๆมาหนุนหลัง


เมื่อเห็นดังนั้นจึงเกิดความคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา ฮวีอินขยับขาของอีกคนลงก่อนที่จะเคลื่อนตัวขึ้นไปนอนทับอีกคน


"เดี๋ยวๆ" ฮเยจินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าอีกคนจะทำอะไรแบบนี้ "ลงไปเลยนะ มันหนัก"

"อยู่เฉยๆสิ เดี๋ยวก็ตกโซฟาหรอก" น้ำเสียงอู้อี้ตอบกลับ เพราะใบหน้าซุกอยู่ที่คอของคนที่อยู่ด้านล่าง


เวลาผ่านไปพักหนึ่ง ฮเยจินขยับตัวให้เข้าที่และจะได้ไม่เมื่อยเล็กน้อย ก่อนที่จะได้รู้สึกถึงความเปียกชื้นตรงคอเสื้อ


ไหล่เล็กที่อยู่ตรงหน้าเธอสั่นไหวเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงสะอื้นใดๆออกมา ฮเยจินจึงวาดแขนออกไปกอดอีกคนไว้ อีกข้างหนึ่งลูบศีรษะปลอบประโลมอย่างแผ่วเบา


"ไม่เป็นไรนะ ไว้แกพร้อมค่อยเล่าก็ได้"

"…"

"เราอยู่ข้างแกเสมอ รู้ใช่มั้ย"


เพียงเท่านั้น คนฟอร์มจัดก็ปล่อยโฮออกมา เสียงสะอื้นดังขึ้น ไหล่เล็กสั่นไหวมากกว่าเดิม แขนที่กอดไว้ก็ขยับให้แน่นขึ้น


เนิ่นนานผ่านไปหลายนาที เสียงสะอื้นหายไปแล้ว คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนตัวก็หมดแรงผลอยหลับไป ฮเยจินขยับตัวชิดกับพนักโซฟา ให้คนอีกนอนได้สบายมากขึ้น ถึงแม้ว่าแขนข้างหนึ่งจะชาจนไม่มีความรู้สึกแล้ว แต่เมื่อใบหน้าน่ารักที่หลับตาพริ้มก็หายเป็นปลิดทิ้ง


มือเรียวสัมผัสใบหน้าอีกคนอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะลูบเปลือกตาอีกคนที่บวมช้ำเพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนัก แล้วผละออก เอื้อมไปหยิบผ้าห่มที่กองอยู่ที่พื้นแล้วห่มตัวเธอและคนที่นอนหลับปุ๋ยอย่างทุลักทุเล


เมื่อเข้าที่แล้ว สายตาของฮเยจินจับจ้องไปที่ใบหน้าของอีกคนอีกครั้ง ก่อนที่จะประทับริมฝีปากที่หน้าผากเล็กอย่างนุ่มนวล แล้ววาดแขนเผื่อกระชับกอดอีกครั้ง แล้วเธอจึงหลับตาลงเข้าสู่นิทราตามไป..






ถ้าฮวีอินคือเสาร์ ฮเยจินก็คือวงแหวน
ที่คอยโอบล้อมดาวเสาร์ไว้ไม่ห่างหาย








ใช้เวลา 50 นาทีในการแต่งค่ะ..
ขอบคุณ ref. มาจากทวิตหนึ่งของแอคแท่งไฟมามามูนะคะ
หวังว่าจะชอบกันนะคะ :]
twitter; @khunmeek


SHARE
Writer
kmk
broken
i may be far, but never gone.

Comments

bluee
3 years ago
แง้ ฮเยจินคนอบอุ่นนน เป็นเตาผิงเลย;-;
Reply