แด่คุณ, ยานอะพอลโล  11



แม้ว่าร้อยยิ้มนั้นจะอยู่กับคนอื่น แต่แค่ผมเห็นคุณมีความสุข แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว



นานเท่าไหร่แล้วที่ยังอยู่ตรงนี้
ที่ยังจมอยู่ใต้ก้นบึ้งมหาสมุทร
น้ำทะเลสีฟ้า และท้องนภาสีคราม
ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ 
จะมีคนมาช่วยนำผมออกไป
จากตรงนี้สักที 
จุดที่ผมคิดถึงคุณ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า





คุณยังจำผมได้รึเปล่า
ผมเคยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคุณ
คอยรับฟัง คอยให้กำลังใจในยามที่คุณอ่อนแรง
เป็นห่วงเป็นใยในวันที่คุณเหนื่อยล้า

เราทั้งคู่มีความสุข รสชาติของความรัก
รสชาติของความยากลำบากที่ผ่านมา
รสชาติความหอมหวาน 
และการเข้าใจซึ่งกันและกัน

ความสัมพันธ์ของเราในตอนนั้น
ผมเองมีความสุขไม่น้อยไปกว่าตอนนี้เลย
ที่เห็นคุณมีความสุข และสบายดี
ถึงแม้ว่าความสุขนั้นจะมาจากคนอื่นก็ตาม

สำหรับผม การได้อยู่กับคุณนั้น
มันทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
มันหล่อเลี้ยงเชื้อเพลิง และจุดประกายไฟ
เป็นแรงขับเคลื่อนที่รุนแรง
ชนิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทำให้ผมพร้อมที่จะฟันฝ่าอุปสรรค
ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด
เพื่อผู้หญิงที่มีกอดที่อบอุ่นที่สุดในโลก
แด่ริมฝีปากสีชมพู และรอยยิ้มอันสดใส
ที่เปลี่ยนโลกทั้งใบของผู้ชายคนนึง


        ‘เธอผู้นั้น’

        ‘เปรียบเสมือน’

        ‘ยานอะพอลโล 11


ในขณะเดียวกัน


        'หัวจรวดขับดัน แซทเทิร์น 5

        'คือ ชื่อของผม'


ผมเคยเป็นส่วนประกอบส่วนหนึ่งของเธอ
จุดประสงค์และหน้าที่ของผม
คือขับเคลื่อน และพาเธอขึ้นไปสู่ชั้นบรรยากาศ
จบลงด้วยการปลดชิ้นส่วนตัวเองทีละชิ้น
และสุดท้าย ก็ตกลงบนผืนดิน

ให้อีกคน พ้นจากแรงโน้มถ่วงของโลก
เพื่อเข้าสู่วงโคจรของดวงจันทร์
ซึ่งดวงจันทร์ที่เปล่งประกายบนฟ้าดวงนั้น
คือ “ความฝันของคุณยังไงล่ะ

ด้วยจักรวาลอันกว้างใหญ่ 
และระยะทางอันไร้ขีดจำกัด
ในสภาพสูญญากาศและสภาพไร้แรงโน้มถ่วง
เสมือนอนาคตอันไม่แน่นอน 
ที่กำลังรอคอยคุณอยู่ข้างหน้า
โลกที่คุณต้องค้นหา และพบสิ่งใหม่ๆ

คุณมีภาระหน้าที่ที่ต้องแบก
คุณมีโอกาสที่คุณต้องไขว่คว้า
อนาคตที่คุณต้องลงมือออกแบบ
และความสุขที่คุณต้องค้นหา

พูดถึงความสุขของคุณ
อาจเป็นการพบคู่ชีวิต
ใช้ชีวิตกับคนที่คุณรักคอยผลัดกันให้ผลัดกันรับ
และแชร์เรื่องราวในชีวิตประจำวันแบบนี้ไปตลอด

ความสุขหรือความฝันนั้น
เปรียบเสมือนการได้ไปอยู่บนดวงจันทร์
ที่เปล่งประกายทอแสงมายังโลกในยามค่ำคืน

        ‘และผมมีหน้าที่ ส่งคุณไปให้ถึงฝันนั้น

เราทั้งคู่เคยอยู่ในโครงการอะพอลโลสังกัดองค์การนาซา
กับภารกิจที่จะต้องพามนุษยชาติไปเหยียบบนดวงจันทร์
ทั้งนีล อาร์มสตรอง, บัส อัลดริน, และไมเคิล คอลลินส์เอง
ต่างรู้จักเราทั้งสองเป็นอย่างดี

เมื่อเชื้อเพลิงถูกจุดขึ้น ฐานจรวดปล่อยเราทั้งสอง
ขึ้นไปบนฟ้า ทั้งปะทะแรงลม และชั้นบรรยากาศ
เป็นครั้งแรกที่ผมได้แตะขอบฟ้านั้นกับคุณ
ในไม่กี่อึดใจเอง เราก็เข้าสู่กระสวยอวกาศของโลก

และเวลาของเราทั้งคู่

        ‘ก็มาถึง’

วินาทีที่เชื้อเพลิงของผมกำลังจะหมด
วินาทีที่ผมรู้ว่าอีกไม่กี่ก้าวคุณก็ถึงจุดมุ่งหมาย
วินาทีที่ความสัมพันธ์ของเรามันไปต่อไม่ได้
วินาทีที่ผมรู้ว่าถ้าผมอยู่ต่อ จะยิ่งรั้งคุณไว้

        ดังนั้น..

ผมยอมสละชิ้นส่วนของผมเอง ชิ้นแล้วชิ้นเล่า
เพื่อรักษาระดับความเร็ว อย่างน้อย
ให้คุณอยู่ในระยะที่ไปต่อได้ด้วยเชื้อเพลิงของคุณ

        และท้ายที่สุด

ผมเลือกที่จะใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่สะสมไว้
สลัดตัวเองจากคุณสุดแรงเท่าที่ผมมี 
และส่งให้คุณไปหาดวงจันทร์สีขาวดวงนั้น 
ที่ๆคุณใฝ่ฝันจะไปให้ถึงเสมอมา

ผมตัดสินใจไม่ผิดที่ทำเช่นนั้น
ผมเลือกที่จะสลัดตัวเองออกจากชีวิตคุณ
เพื่อได้เห็นว่าคุณมีความสุขกับสิ่งที่ดีกว่า
‘กับ คนที่ดีและเพรียบพร้อมกว่า’



วินาทีที่ผมเองกำลังเสียหลัก
และพุ่งตกอย่างไร้จุดหมาย
เกิดประกายไฟ เผาไหม้ตัวเอง ในชั้นบรรยากาศ
ทั้งร้องไห้ เสียใจ และทุกข์ทรมาน
ด้วยความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียคุณไป

รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราสองได้จบลง
แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับแฝงด้วยความสุข
‘ความสุขที่ผมรู้ว่า คุณกำลังจะเจอกับสิ่งดีๆ
ที่รอคอยคุณอยู่ข้างหน้า และชีวิตที่คุณใฝ่หา’

ผมตกลงด้วยความเร็ว 60 กิโลเมตรต่อวินาที
พุ่งมาด้วยความเร็ว เร็วเสียจนไม่รู้ว่าผมกำลังตกอยู่
สุดท้ายหัวจรวด และชิ้นส่วนที่เหลือนั้น
ก็พุ่งตกลงกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่
ทั้งเปล่าเปลี่ยว และเงียบเหงา
มีเพียงฝูงปลาที่คอยอยู่เป็นเพื่อน
และสีของน้ำทะเลที่ทำให้หัวใจเย็นตัวลงได้

        ในช่วงเวลาที่จมอยู่ข้างใต้นั้น..

ผมคิดถึงรอยยิ้มของคุณ ที่เปลี่ยนโลกของผมทั้งใบ
ผมคิดถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นที่คุณเคยมีให้
ผมคิดถึงบทสนทนาในยามเช้าที่เราเคยคุยกัน
การที่เสียคุณไป เหมือนชีวิตผมขาดอะไรบางอย่าง

ผมยอมเสียสละ และทุ่มเทแรงกายแรงใจ
เพื่อส่งคุณไปสู่จุดหมายที่คุณใฝ่ฝัน
ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้อยู่กับคุณแล้วในวันนั้น
แต่มันก็คุ้มค่ากับราคาที่ต้องจ่าย

ก็เพราะคุณมีความสุขยังไงล่ะ
และนั่นก็ทำให้ผมมีความสุขด้วยเช่นกัน
ที่เห็นคุณกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
มันเป็นความสุข ที่ผมได้ช่วยส่งคุณไปถึงจุดหมาย
อนาคตอันสวยงาม และคนที่เพียบพร้อมคนนั้น

ผิดที่ผมเองรักษาความสัมพันธ์ของเราเอาไว้ไม่ได้
อย่างน้อย ผมเลือกที่จะสลัดตัวเอง
เพื่อส่งคุณให้ไปจนถึงที่หมาย 
และมันก็เป็นสิ่งสุดท้าย
ที่ผมสามารถทำให้คุณได้ในตอนนั้น

ถึงตอนนี้ตัวผมเอง จะเป็นเพียงแค่
ชิ้นส่วนหัวจรวดจมอยู่ใต้มหาสมุทร 
ที่ใช้งานอะไรไม่ได้อีกแล้ว
บาดเจ็บ จนยากเกินกว่าจะซ่อมแซม
บาดแผล อันยากเกินจะเยียวยา

ผมก็ยังเห็นคุณอยู่ทุกครั้งในวันที่ฟ้าเปิด
คอยสังเกตการณ์ และดูความเป็นไป
ของยานลำเล็กๆที่อยู่บนพื้นผิวของดวงจันทร์
ดวงที่ทอแสงมายังโลก และมหาสมุทรที่ผมอยู่

ความสุขของคุณ คือความสำเร็จของผม
ผมยินดีด้วยกับความสุขที่คุณมี
และความสำเร็จที่คุณได้พบ
ผมไม่เคยคิดที่จะช่วงชิงคุณกลับมา
เพราะผมเอ็นดูคุณเสมือนน้องสาว
ของผมคนนึงเสมอ

‘ถ้าสักวันหนึ่ง คุณคิดถึงผม’
‘ถ้าสักวันหนึ่ง คุณต้องการที่ปรึกษา’
‘ผมรอคุณอยู่ที่โลกเสมอนะ’

‘อะพอลโล 11’

หัวจรวดแซทเทิร์น 5,
       จากก้นบึ้งมหาสมุทรแปซิฟิค
       สู่พื้นผิวบนดวงจันทร์
       ความสูง 16,000 ฟุต

SHARE

Comments