"จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์"
      "เอ้า เฮ้ เฮ เฮ เฮเข้ามา พวกเรามาชุมนุมกัน วันนี้เป็นวันรับน้อง วันนี้พี่มารับน้อง รีบเรียกเพื่อนพ้องมาล้อมวงกัน~"

      เสียงกลองและเสียงร้องเพลงของพี่ปีสองที่จับไมค์อยู่ด้านหน้า ก่อให้เกิดเป็นบรรยากาศครึกครื้น ทำให้เหล่าปีหนึ่งหน้าใหม่แบบพวกฉันวิ่งไปนั่งล้อมวงกันเพื่อทำกิจกรรมกระชับสัมพันธ์กับเพื่อนใหม่ด้วยความตื่นเต้น

      วันนี้เป็นวันรับน้องวันแรก แน่นอนว่าเป็นการรับน้องรวมทุกคณะคละกันไป เพื่อให้ทุกคนได้มีเพื่อนใหม่และรู้จักกันเยอะที่สุด ก่อนจะแยกไปรับน้องเป็นคณะและสาขาในวันถัดไป

      ฉันยิ้มให้กับภาพตรงหน้า และเผลอใจเต้นผิดจังหวะเมื่อเผลอสบตากับคุณ

      คุณหันมายิ้มและพยักหน้าให้ ก่อนถูกกลุ่มเพื่อนดึงไปนั่ง และเสียงเรียกจากเพื่อนใหม่ ก็ทำให้ฉันถูกดึงสติกลับมา แล้วก้าวเท้าในรองเท้าสีขาวและกระโปรงพลีทไปนั่งที่สนามทันที

      พวกเราเหล่าปีหนึ่งนั่งล้อมวงกันเป็นวงกว้าง และมีพี่นันทนาการสองคนอยู่ตรงกลาง และด้านนอกของวงนั้นเป็นรุ่นพี่ยืนยิ้มคอยหาผ้ามาซับเหงื่อและตักน้ำให้น้อง ๆ ด้วยรอยยิ้ม

      ...นี่สินะ บรรยากาศของปีหนึ่ง...

      "เอาละนะครับผม ในตอนนี้เราจะมาเข้าเกมต่อไปกัน โดยเกมนี้มีแช่วื่ออออ"

      "ชื่อว่า!!!"

      "ครับผม ขอบคุณที่ตบมุขให้นะครับ"

      พี่นันทนาการชายและหญิงตบมุขตลกกันเพื่อเรียกความสนใจน้อง ๆ มาที่เกมต่อไป ฉันแอบมองผ่านพวกของสองคนไปยังฝั่งตรงข้าม

      ...คุณนั่งอยู่ตรงนั้น...

      ขอบคุณในความพยายามของพวกเรา ที่ช่วยกันติวและให้กำลังใจกัน จนกระทั่งเราสามารถสอบเข้ามาในมหาวิทยาลัยแห่งเดียวกันได้

      โอเค ฉันยอมรับ ฉันสอบเข้ามาเพื่อคุณ

      แต่ที่นี่ก็มีคณะที่ฉันอยากเรียนและใกล้บ้านด้วยนี่ จะว่าเหตุผลมันคือคุณทั้งหมดก็ไม่ได้นะ!

      ถึงลึก ๆ จะเป็นเพราะคุณ 80% ก็เถอะ

      "เกมนี้มีชื่อว่ากะหล่ำปลีครับ เอ๊ะ หรือ อ๋อ?"

      "เอ๋~"

      "งั้นพี่อธิบายกติกานะครับ นี่เลย นี่คือกะหล่ำปลี กติกามีง่าย ๆ คือเราจะส่งกะหล่ำปลีไปเรื่อย ๆ แล้วเมื่อเพลงหยุดอยู่ที่ใคร คนนั้นจะต้องแกะกระดาษแผ่นนอกสุดออกมา แล้วทำตาม ถ้าใครไม่ทำตามก็จะมีบทลงโทษน่ารัก ๆ รออยู่ครับผม!"

      เสียงจอแจดังขึ้นมาทันที และไม่รอช้า เสียงเพลงเชียร์ได้ถูกร้องขึ้นเพราะจังหวะกลองเร้าใจ กะหล่ำปลีกระดาษถูกส่งต่อไปเรื่อย ๆ เหมือนเผือกร้อนที่ถ้าขว้างได้ ฉันว่าทุกคนคงจะขว้างกันไปแล้ว =_=;;

      มีบางคนแกล้งถือกะหล่ำปลียึกยักแกล้งส่งให้คนต่อไปช้าเพื่อแกล้งกัน และดูเหมือนรุ่นพี่จะเป็นใจ ทันทีที่กะหล่ำปลีเจ้าปัญหาถูกส่งไปยังคนโดนแกล้ง เสียงเพลงก็หยุดลงพอดี

      "เอาล่ะครับผม ประเดิมด้วยคนแรก แนะนำตัวก่อน ชื่ออะไร มาจากคณะไหนครับ?"

      "ชื่อบอม มาจากคณะครุศาสตร์ครับ"

      "คำสั่งแรกคืออะไรครับ ไหนอ่านดัง ๆ"

      บอมแกะกระดาษอ่าน ก่อนจะทำหน้าตกใจนิดหน่อย แต่ก็อ่านออกมาเสียงดัง

      " 'เต้นฮิปโปสองรอบ' "

      ทันใดนั้น เสียงกรี๊ดก็ดังมาจากรอบวง บอมส่งกระดาษให้พี่นันทนาการฝ่ายหญิง ก่อนจะถกแขนเสื้อแล้วสะบัดลวดลายออกมาตามเสียงเพลงแบบเต็มพิกัด เรียกเสียงหัวเราะได้อย่างล้นหลาม

      "แหม่ ขอบคุณน้องบอมบอมชิกกะดู้มากเลยนะครับ เต้นซะพี่อยากลงไปแจมด้วยเลย เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ส่งต่อเลยครับ เพลงมา!!"

      ถัดจากนั้นเสียงเพลงก็ดังขึ้นมาต่อ ทุกคนรีบส่งกะหล่ำปลีกระดาษเจ้าปัญหาไปให้อีกคนอย่างรวดเร็ว และทันทีที่เสียงเพลงหยุดลงก็มีคนโดนคำสั่งตลก ๆ ที่เขียนไว้ในกะหล่ำปลีกระดาษให้ทำ เช่น

      "เล่าเรื่องที่น่าอายที่สุดของตัวเอง 1 เรื่อง"

      "เต้นไก่ย่าง 2 รอบ"

      "ทำท่าที่คิดว่าหล่อที่สุด"

      ฯลฯ

      จนกระทั่งกะหล่ำปลีเริ่มมีขนาดเล็กลง และมีกะหล่ำปลีตกมาอยู่ที่ผู้ชายมาดกวนคนนึง

      "ตะโกนบอกชื่อคนที่สวยที่สุดในวงครับ"

      เสียงโห่แซวและเสียงกรีดร้องดังมารอบทิศทาง แต่เจ้าตัวเหมือนจะไม่สะทกสะท้าน เมื่อทุกคนเงียบเสียงลงเพื่อรอ เจ้าตัวสูดหายใจเข้าลึก ๆ และตะโกนออกมาท่ามกลางความเงียบ

      "แพรว คณะบัญชี แฟนผมเองครับ!!"

      เสียงเป่าปากดังมากจากรอบวง พร้อม ๆ กับผู้หญิงคนนึงที่นั่งหน้าแดง คาดว่าน่าจะเป็นผู้หญิงที่ถูกเรียกชื่อและเป็นแฟนกับผู้ชายคนนี้นั่นเอง

      เสียงเพลงและเสียงกลองดังขึ้นมาอีกครั้ง ฉันปรบมือและช้อนตาขึ้นมองคุณ ทันทีที่เราสบตากัน เหมือนช่วงเวลาหยุดนิ่ง และเสียงรอบตัวพลันเงียบสงบและหยุดเคลื่อนไหว...

      ...ตุบ...

      ฉันชะงัก และก้มมองเจ้าก้อนกระดาษสีขาวที่ถูกโยนลงมาบนตัก ก่อนจะสำนึกได้ว่าเสียงเพลงได้หยุดลงแล้ว...

      ไม่นะ เดี๋ยวก่อนสิ!!

      โธ่ ไม่น่าเผลอมองคุณเลย

      ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปกลางวงหาพี่นันทนาการที่รออยู่

      "มาแนะนำตัวกันค่า ชื่ออะไร จากคณะไหนคะ?"

      ฉันแนะนำตัวออกไป ก่อนจะแกะกระดาษอ่านคำสั่งที่ถูกเขียนไว้

      'บอกชื่อคนที่แอบชอบ'

      ...ได้เหรอ...

      ยังไม่ทันที่ฉันจะกำจัดกระดาษแผ่นนี้หรือหาทางเปลี่ยนแผ่น พี่นันทนาการผู้ชายก็ได้เข้ามาและอ่านออกไปเสียงดัง

      " 'บอกชื่อคนที่แอบชอบ' ครับโผมมมม"

      เสียงเป่าปากดังขึ้นพร้อมกับสายตาเพื่อน ๆ ที่มองมายังฉัน

      ...ไม่ ไม่มีทาง...

      ให้ตายยังไงฉันก็ไม่พูดหรอกนะ

      ก็คุณนั่งอยู่ด้วยนี่นา

      "พี่คะ หนูขอไม่พูดได้มั้ยคะ?" ฉันกระซิบ

      "น้องขอไม่พูดค่ะ พี่เต้ว่าไงคะ?"

      พี่นันทนาการฝ่ายชายที่ชื่อเต้ มองมายังสีหน้ากระอักกระอ่วนใจของฉัน ก่อนจะช่วยเหลือ

      "งั้นพูดชื่อคณะแทนก็ได้ครับ"

      เสียงเรียกร้องดังมาอีกรอบ แต่จะให้พูดได้ยังไง ก็คุณนั่งอยู่ตรงนี้ ถ้าฉันพูดไป คุณต้องรู้แน่ ๆ

      ฉันส่ายหน้า และขอบทลงโทษแทน

      ใครจะนึกว่านั่นคือการตัดสินใจที่พลาดมาก

      "ไม่บอกชื่อ ไม่บอกคณะ เรากลัวเขารู้ใช่มั้ยคะ?" พี่เดียร์ พี่นันทนาการผู้หญิงพูดขึ้น และทันทีที่ฉันเผลอพยักหน้าตอบไปโดยไม่ทันรู้ตัว

      รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพี่เต้และพี่เดียร์ก็ปรากฏขึ้น

      "กลัวเขารู้แบบนี้ แสดงว่าเขานั่งอยู่ตรงนี้แน่นอนนนนน"

      พี่เต้พูดขึ้น และเหล่าเพื่อน ๆ ก็ส่งเสียงแซว ฉันก้มหน้าซ่อนใบหน้าแดงซ่านของตัวเองไว้ พลางก่นด่าตัวเองในใจที่ตกหลุมพรางนี้

      "ไหนลองบอกอักษรย่อหน่อยครับ เผื่อเขารับรู้งานนี้อาจจะมีคู่รักปีหนึ่งขึ้นมาอีกคู่ก็ได้"

      คู่รักอะไรล่ะ บ้าบอ!!

      ...ฉันเขินจนหน้าร้อนไปหมดแล้ว ฮือออ...

      "ให้พี่เดียร์ทาย ใครคนนั้นต้องอยู่ในคณะที่มีหนุ่มฮอตเยอะที่สุด คือคณะนี้เลยค่ะ นิเทศ~"

      ฉันส่ายหน้า ก่อนจะเรียกร้องขอบทลงโทษ แล้วเผลอเหลือบตาไปมองทางคุณนิดนึง

      ไม่คิดว่าอาการนี้จะถูกพี่เต้มองเห็นและพูดออกมาว่า

      "คณะวิศวะ แน่นอนนน~"

      ...!!!

      ฉันเผลอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจ อะไรจะทายแม่นขนาดนั้น พี่คะ รับดูดวงมั้ย แงงงงง

      ทันใดนั้นเสียงโห่แซวก็ดังลั่นมาจากทั้งสนาม ฮือออ เพื่อน ๆ และพี่ ๆ คะ ช่วยลงโทษแล้วปล่อยฉันกลับไปนั่งทีเถอะ จะไก่ย่าง ฮิปโปหรืออะไรก็ได้

      ...ฉันจะมองหน้าคุณไม่ติดแล้วนะเนี่ย...

      ...ก็คนมันเขินไงเล่า!!

      "ไม่เป็นไรครับ ถือว่ายอมรับแล้วว่าเป็นหนุ่มวิศวะ แต่จะปล่อยกลับไปนั่งที่เลยก็ง่ายไป เพลงมา!"

      "นกกระยาง ยืนขาถ่างอยู่กลางทุ่งนา
นกกระยาง ยืนขาถ่างอยู่กลางทุ่งนา
มองเห็นกุ้งหอยปูปลา มองเห็นกุ้งหอยปูปลา
แล้วมันก็ป้าบ ป้าบ ป้าบ แล้วก็ป้าบ ป้าบ ป้าบ
กุ๊กกุ๊ก กิ๊กกิ๊ก กั๊กกั๊ก, กุ๊กกุ๊ก กิ๊กกิ๊ก กั๊กกั๊ก
แล้วมันก็ป้าบ ป้าบ ป้าบ แล้วก็ป้าบ ป้าบ ป้าบ~"

      เสียงเพลงที่ดังขึ้นมา ทำให้ฉันที่อยากจะกลับไปนั่งอยู่แล้ว สะบัดร่างกายไปเต็มที่ เพื่อระบายความอึดอัดขัดเขินเมื่อกี๊ไปกับจังหวะเสียงกลอง เรียกเสียงเป่าปากจากคนรอบข้างได้อย่างดี

      "เยี่ยมมากเลยครับ เป็นนกกระยางที่ได้ใจพี่จริง ๆ เอ้ากลับไปนั่งที่ได้เลย~"

      ฉันกล่าวขอบคุณก่อนจะก้มลงหยิบหนังยางที่เต้นสะบัดจนหลุดไปขึ้นมามัดผม ก่อนจะลุกแล้วเผลอสบตาคุณที่มองอยู่อีกครั้ง

      คุณนั่งเม้มปากกลั้นขำ แน่นอนว่าสาเหตุมันคงมาจากนกกระยางแน่ ๆ ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วขยิบตาส่งมาให้ฉัน ด้วยสีหน้าที่กระชากใจฉันไปทั้งดวง

      O//////O

      บ้าบอ!!

      ฉันรีบยืนขึ้นก่อนจะวิ่งกลับไปนั่งที่เดิม

      ...ภาพคุณขยิบตา ติดตามากเลย ฮือ เขิน...

      และในตอนที่วิ่งกลับไป เสียงพี่เต้ก็ดังขึ้นไล่หลังมาว่า

      "น้องครับ พี่อยู่วิศวะ ไว้วันไหนอยากประสานใจกับใครคนนั้น ก็ติดต่อหลังไมค์มาได้นะครับ เดี๋ยวพี่กระซิบบอกคนดีของน้องให้ ฮิ้วววว"

      บ้าบอที่สุด!!   >////////<

      ฉันรีบจ้ำอ้าวลงมานั่งที่เดิม ก่อนจะทำใจให้สงบแล้วเริ่มปรบมือร้องเพลงต่อไป

      ...แน่นอนว่าจากวันนั้น เวลาที่ฉันต้องเดินผ่านตึกวิศวะ ก็มักจะมีเสียงแซว และไม่นาน ด้วยความพยายามของคนในคณะ ที่จะมาอยากรู้กันทำไมก็ไม่รู้!! ฮือออ พวกเขาก็ค้นพบจนได้ ว่าคนที่ฉันชอบคือใคร บ้าที่สุด...

      และหลังจากนั้นก็มีเหตุการณ์ 'บังเอิญกระทันหัน' ทั้งจากเพื่อนตัวดี และรุ่นพี่จอมแสบทั้งหลาย ขยันหาเรื่องให้ฉันต้องไปที่คณะวิศวะบ่อย ๆ 

      ...แต่ถ้าไม่มีวันนั้น ฉันคงไม่มีคุณในวันนี้...

      ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ฮือออ -//////-

SHARE
Writer
Leslie_R
Lost Stars
Even though we're no longer together, I still love only you...

Comments

ttaohuuu
1 year ago
อ่านล้ะเขินเลย หนูกำลังจะขึ้นปีหนึ่ง5555
Reply
Leslie_R
1 year ago
เก็บเกี่ยวช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ไว้ให้เต็มที่เลยนะคะ ปีหนึ่งตอนเป็นน้องเล็กน่ะสนุกมาก ๆ เลย ขอให้มีความทรงจำที่น่ารักในรั้วมหาวิทยาลัยนะคะ ^^
BeSomeone
1 year ago
อ่านแล้วเขินตามเลย น่ารักจังงงง
Reply
Leslie_R
1 year ago
ณ ตอนนั้นทั้งเขินทั้งขำค่ะ เพิ่งมาคิดได้ตอนกลับมานั่งว่าทำไมตอนนั้นไม่บอกไปว่ายังไม่มีคนที่ชอบอะไรแบบนี้ แต่ไม่ทันแล้ว 5555
MYREMEMBER
1 year ago
มีต่อมั้ยคะ อ่านเพลินเลยค่ะ เขินแทนเลยง่า😅😳
Reply
Leslie_R
1 year ago
ให้นึกถึงมหาวิทยาลัยตอนนี้คงนึกออกแค่โปรเจคต์กับธีสิสแล้วค่ะ T^T แต่ว่าขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอเวลาอีกนิด เราจะกลับมาเขียนเรื่อง 'บังเอิญ' จากคนในคณะที่ร่วมมือกับคณะวิศวะค่ะ 5555