ซึมเศร้าฮีลด้วยแมว
ตาสองสีคู่นั้น จ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่กะพริบ

ก่อนหน้าที่ฉันจะป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ทางบ้านได้รับแมวตัวหนึ่งมาเลี้ยง มันเป็นแมวที่มาจากฟาร์มแมวของพี่สาวฉันเอง มันถูกแมวตัวอื่นรังแก พ่อบอกว่ามันน่าสงสาร จึงรับมันมาเลี้ยง

ฉันจำวันแรกที่พบกันได้ดี ในกรงใส่แมวสีขาวฟ้าขนาดใหญ่ที่เปิดฝาทิ้งไว้ มีก้อนขนสีขาวเหลืองนอนขนอยู่ในนั้น ตาสองสีคู่นั้น จ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่กะพริบ ดูท่าทางมันคงจะหวาดกลัวและยังไม่คุ้นชินกับที่ใหม่

ฉันจัดการแกะกรงออก และเอียงก​รง เทมันออกมา เจ้าก้อนขนสีเหลืองไหลออกมาจากกล่อง แล้วรีบวิ่งเข้าไปหลังชักโครกทันที ฉันชะเง้อดู มันเอาหัวหลบหลังชักโครก และอยู่ตรงนั้นไม่ยอมออกมาอยู่นานหลายวัน แต่แล้วในที่สุด... มันก็ยอมมาดูโลกภายนอกห้องน้ำ

1 สัปดาห์ผ่านไป แม่พาเจ้าก้อนขนสีขาวเหลืองไปซาลอนที่ร้านอาบน้ำตัดขนสัตว์เลี้ยง​ เมื่อมันกลับมาจากร้าน ฉันแทบจะจำเค้าเดิมของมันไม่ได้เลย เพราะมันมีขนสีขาวฟูฟ่อง ตาสองสีที่ไม่เกรอะกรังด้วยขี้ตา จมูกอมชมพู ดูหล่อเหลือเกิน ด้วยความที่เกิด 1 ธันวาคมและมาในช่วงเทศกาลคริสมาต พวกเราจึงตั้งชื่อมันว่า ซานต้า และซานต้าหรือพี่ต้า ก็กลายมาเป็นสมาชิกใหม่ในครอบครัวของเรา

กาลเวลาผ่านไป ซานต้าโตได้ 3 ขวบ กลายเป็นแมวแสนเรียบร้อยประจำบ้าน เพราะไม่เคยปีนป่าย ทำลายข้าวของ เป็นแมวชอบนอนและชอบความสะอาด เพราะถ้าทำความสะอาดบ้านเสร็จ มักจะมานอนหงายผึ่งพุงอยู่เสมอ
ทุกครั้งที่ฉันจะออกจากบ้านไปทำงาน พี่ต้าจะเดินมาส่งที่ประตูทุกครั้ง พอฉันพูดว่า "บ๊าย บาย" ซานต้าจะตอบกลับว่าหง่าว หง๊าว

ฉันรู้สึกว่าเราสามารถสื่อสารกันได้ เรามักจะอยู่ด้วยกันและแหย่เล่ยกันเสมอ แม้แต่เวลาเข้าห้องน้ำ ก็ยังมานั่งเฝ้าถึงในห้องน้ำ เวลากลับถึงบ้าน เปิดประตูจะเจอพี่ต้ามาคอยต้อนรับอยู่เสมอ
ม๊าว
เวลาทำสวน พี่ต้าก็จะมานอนอาบแดดเป็นเพื่อนเป็นประจำ พี่ต้าไม่เคยแตะต้องต้นไม้ของฉันและไม่กินน้ำที่ใช้รดน้ำต้นไม้ด้วย

ในวันที่ฉันรู้สึกจิตตกและรู้สึกไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้ พอเห็นหน้าตาเบื่อโลกของพี่ต้าเดินผ่านหน้าฉันไป ฉันไม่คิดที่จะทำร้ายตัวเองเลย เพราะห่วงถ้าตายไปใครจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ต้า ใครจะให้ข้าวให้น้ำ และทำความสะอาดบ้านให้พี่ต้า ถ้าไม่ใช่ฉันคนนี้
หลายครั้งที่ฉันร้องไห้แล้วระบายให้พี่ต้าฟัง การที่แมวทำเป็นเมินเดินหนีไม่ฟัง อย่าไปคิดมาก แมวมันก็เป็นแบบนี้แหละ แต่สักพักจะเดินมาเอาจมูกดมแก้มดมหัว แค่นั้นฉันก็พอใจแล้วล่ะ
ฉันคิดว่า ส่วนหนึ่งที่ทำให้อาการของฉันดีขึ้น คงเป็นเพราะพี่ต้า ที่ทำให้ทุกวันของฉันไม่ใช่วันเหงาอีกต่อไป ใจนึงฉันก็กลัววันที่พี่ต้าจะจากไป แต่อีกใจคิดว่าก่อนจะจากกัน เราควรรักและดูแลเขาให้มากๆแม่รักหนูนะ... ซานต้า
SHARE
Written in this book
บันทึกจิตป่วย
Diary ของคนอัธยาศัยดีที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า
Writer
Sweetpigiiz
Who's depressed
สาวไอทีผู้อัธยาศัยดี แต่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า

Comments

sudtha
1 year ago
สู้ๆนะค้าาเป็นกำลังใจให้ เรื่องของเรามันคล้ายคลึงกันนะ
Reply
Sweetpigiiz
1 year ago
ขอบคุณน้าา ยินดีด้วยจริงๆ ที่ดีขึ้นแล้ว 😊
sudtha
1 year ago
จะติดตามอ่านน้าาา ดึกแล้วพวกเราควรนอนนะ ไว้คุยกันพรุ่งนี้ต่อนะ
Sweetpigiiz
1 year ago
อะเคจ้า ฝันดีน้า