ถึงคุณเจ้านายที่รัก ฉันนับทุกวันที่ทำงานกับคุณ
     
          พยายามทำความเข้าใจในหน้าที่การงานของตัวเองตั้งแต่วันแรกที่เริ่มทำงานจนถึงวันนี้ สิ่งเดียวที่ชัดเจนในความรู้สึกคือไม่เคยชอบงานที่ทำทั้งที่ก็พยายามทำมันอย่างเต็มที่ พยายามฝืนใจคิดว่างานของฉันมีประโยชน์กับคนอื่นๆ แต่เอาเข้าจริงก็คือฉันทำงานเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด มีปัจจัยสี่ในการดำรงชีวิต แต่ก็นั่นแหละ...เมื่องานกินเวลาหนึ่งส่วนสามของวันหรืออาจจะมากกว่า แล้วฉันไม่ชอบมัน ฉันเอือมระอากับมัน ผลก็คือไม่มีความสุข ...คำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างกับตาน้ำก็คือแล้วฉันจะมานั่งทนอยู่ทำไม ...ทางไปมีไหม...มีสิ เพียงแค่ว่าตอนนี้มันไม่ถึงเวลาที่ควรจะไปเท่านั้นเอง

        งานที่งอกเงยออกมาเกินกว่าที่ตกลงกันไว้ในตอนแรก ทำให้เราไม่อยากทำอะไรอีกต่อไป ฉันถามตัวเองซ้ำๆ ว่าฉันได้อะไรจากงานนี้นอกจากเงินเดือน ...คำตอบที่ได้มาคือไม่มี แถมยังต้องทนทำงานกับเจ้านายที่ดูเหมือนจะทำงานไม่เป็น เหมือนจะเป็นคนดี...แต่ในใจลึกๆ ของฉันอคติกับการทำงานไม่เป็นระบบของเขาเสียแล้ว การรับปากกับลูกค้าเพื่อให้ได้งานแต่ไม่ถามคนที่ทำเลยว่าทำได้ไหม ทันไหม เหมือนรูปแบบงานต้องถูกเตรียมไว้เสมอพร้อมใช้ทั้งที่ไม่มีข้อมูลอะไรเตรียมไว้ให้เลย ฉันจะต้องเสกอะไรจากอากาศ ต้องดำดิ่งหาไอเดียอะไรมานำเสนอจากความว่างเปล่า ฉันไม่ใช่ยอดมนุษย์ที่ไม่มีเชื้อเพลิงทางปัญญาอะไรให้เลย แล้วสามารถสร้างสรรค์อะไรขึ้นมาเองได้ รับเข้ามาทำงานอย่างหนึ่งแต่ตอนนี้ต้องทำงานอีกอย่างหนึ่ง ...ทำ...ทั้งที่ไม่รู้ต้องทำยังไง คิดวิธีทั้งที่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไร ฉันรู้สึกเกลียดรูปแบบการทำงานแบบนี้ เกลียดจนไม่อยากจะมาทำงานเลยในแต่ละวัน

        คุณสนุกกับการทำงานเพราะคุณคือเจ้าของ จะรับปากพล่อยๆ ยังไงก็ได้ให้ลูกน้องมาตามเก็บกวาด แต่รู้ไหมว่าสิ่งที่คุณกระทำมันสร้างบาดแผลเล็กๆ ให้กับฉันทุกครั้ง ฉันพยายามจะไม่คิดอะไรมาก ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปกับสภาพที่จำทน เพื่อรอวันของฉันที่จะมาถึง ...วันที่ฉันไม่จำเป็นต้องทนอยู่ในสภาพนี้อีก



เบื่องานโว้ยยยยย 
ได้แค่บ่น คนจนไม่มีสิทธิ์ระบายดัง

SHARE
Writer
PrisonerOfLife
seeker
ขอให้ได้เขียนระบายให้โล่งใจ พอใจแล้วก็จะไปนอน

Comments