อ่าา...ความเจ็บปวดมันเป็นแบบนี้นี่เอง

น่าแปลก...
ทั้งที่ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวด
แต่กับการที่รู้สึกว่า คนที่เราปกป้องจากด้านหลัง กลับย้อนมาแทงเรามันทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดไม่ใช่น้อย


"อ่าาา" เสียงที่ร้องออกมาเบาๆจากความเจ็บปวด
    การมองไปด้านหลังทั้งๆที่ห็นมีดปักอยู่ด้วยสองมือของคนที่เราเรียกว่าไว้ใจมันช่าง...เจ็บปวดอย่างนี้นี่เอง!!!

   น้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมามันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน
มากกว่าความเสียใจ ความโกรธ ความเศร้า ความแค้น ความกลัว มันค่อยๆออกมา 
ทั้งที่น้ำตามันออกมา...
แต่ทำไมถึงอยากหัวเราะกันนะ?
    หัวเราะ เพราะโชคชะตาที่เล่นตลก...
หรือเพราะเราเองที่โง่ ทั้งๆที่รู้ทุกอย่างแท้ๆ
กลับไม่รู้อยู่อย่างเดียวคือความคิดของคนที่เราไว้ใจ

เลือดค่อยๆไหลออกมาร่างกายที่เริ่มชาๆ ทั้งๆที่เจ็บแต่ทำไมเราถึงได้ยิ้มกันนะ
คงเพราะเราคิดว่า "อ๋อ! มันเป็นแบบนี้นี่เอง"   หรือเปล่า?

      แล้วที่มันเป็นแบบนี้เราจะโทษใครได้ล่ะ?
โทษความโง่ โทษโชคชะตา โทษคนที่เราไว้ใจ โทษโลก โทษทุกสิ่ง หรือว่าจะโทษตัวเอง

"สิ่งที่สามารถจับต้องได้มีแค่ตัวเอง"
  ร่างกายที่เริ่มชาๆจากการเสียเลือด อุณหภูมิที่ทำให้ตัวเรารู้สึกหนาว สายตาที่เริ่มจะมองพร่า นี่คือความตายหรือเปล่านะ?
ร่างกายเริ่มหนักและค่อยๆล้มลม  สติที่เริ่มเลือนหาย ทั้งๆที่อยากจะลุกขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้
ทั้งกายและใจ มันแหลกไม่มีชิ้นดีแล้ว
ชีวิตนี่มันช่างน่าเศร้า และน่าสงสารจริงๆ
      ความจำสุดท้ายที่มองเห็นคือ คนที่เราไว้ใจไม่มีความรู้สึกใดใดออกมาจากใบหน้านั้นเลย มันช่างเป็นความเจ็บปวดที่สุดเท่าที่เราเคยสัมผัสมา...

SHARE
Writer
watashiwaP
student ,chef,writer
อยากจะเขียนเรื่องราวที่ได้พบเจอ ได้คิด ให้ทุกคนอ่านถึงแม้ว่า มันจะเป็นความคิดของเราที่ค่อนข้างแง่ลบก็เถอะ ToT

Comments