ปลายทางของเราจริงแล้วคืออะไร ?
ในเวลา 18:56 วันที่ 21/5/62ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มผมเหนื่อยล้าจากการสอบตลอดสองอาทิตย์นี้เหลือเกิน พรุ่งนี้ก็จะเป็นวิชาสุดท้ายของการสอบไฟนอลแล้ว แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเล่าเลย...

เคยคิดกันรึเปล่าว่าเราเกิดมาเพื่ออะไร จักรกวาลที่แสนกว้างไกล จริงๆแล้วเราที่อยู่ตรงนี้เป็นเราจริงๆ หรือเป็นเพียงแค่ภาพในอดีตเมื่อ 5000 ล้านปีที่แล้ว บางครั้งก็รู้สึกเหมือนชีวิตได้ถูกตั้งเป้าหมายของมันตั้งแต่เริ่มต้นอยู่แล้ว เราถูกกำหนดให้มีรักครั้งแรก แต่น่าตลกที่มันไม่ใช่ครั้งสุดท้าย เราพบเจอเรื่องที่น่าจดจำและเรื่องที่เราไม่อยากจะเก็บไว้ในความทรงจำ ตลอดเวลาที่เติบโตสิ่งใหม่ต่างๆคอยถาโถมเข้ามา ถ้าเราลองเปิดตัวเองมองโลกให้กว้างขึ้นละหน้าจากโทรศัพท์ไม่ต้องอยากได้อะไร ดึงตัวเองไปพบเจอผู้คนและสถานที่ที่แปลกตา แล้วใช้ชีวิตของตัวเองให้สนุกสุดๆ เพราะสุดท้ายแล้วเราก็เป็นเหมือนเศษเสี้ยวเล็กๆของจักรวาลนี้


เมื่อคิดอย่างนี้การมองเข้าไปในกระจกมองหน้าตัวเองมันกลับไม่รู้สึกถึงตัวผม ผมมาจากอนาคตหรือเปล่า หรือนี่เป็นเพียงภาพฉายย้อนทำไมผมต้องใช้ชีวิตด้วยนะ ระหว่างนั่งมองหน้าตัวเองมีคำถามเกิดขึ้นมากมาย แล้วก็เหมือนผมจะค้นพบสมการของชีวิตอย่างหนึ่ง ว่าต่อให้รวยเพียบพร้อมเพียงไหน สุดท้ายเราทุกคนจะมีทางลำบากของตัวเองทั้งนั้น มันเหมือนเป็นเกมที่เราถูกกำหนดให้เป็นแบบนี้แบบนั้น พอถึงคราวลมหายใจสุดท้ายเราอาจจะตื่นไปที่อีกโลกหนึ่ง พร้อมลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เหมือนกับว่าทั้งชีวิตที่เกิดขึ้นกับเรานั้นเป็นเพียงแค่ความฝันในชั่วข้ามคืนเท่านั้นเอง 


...แต่ช่างมันเถอะเหมือนทุกๆอย่างที่จะเกิดมันก็จะเกิด ต่อให้เราจะสามารถล่วงรู้อนาคตได้ เราจะรู้ได้ไงว่าอนาคตที่เราเปลี่ยนมันดีกว่าสิ่งที่เราเป็นอยู่จริงๆ โลกหลังความตายเราอาจจะมีชีวิตอยู่ที่อีกโลกขนานหนึ่ง หรือมันจะเป็นเพียงแค่ความว่างเปล่า 🤔
SHARE

Comments