ความทรงจำ
ก็เหมือนพักผ่อน ก็เหมือนหลับตา ก็คงไม่มีอะไรจะยากเกินกว่าแค่ยอมรับมัน

บทสรุปของชีวิต คือการหลับนิรันดร์...
รุ่นน้องที่ออฟฟิศพูดถึงเพื่อนเค้า เตะบอลอยู่ดีๆ หัวใจวาย ทั้งที่เป็นคนแข็งแรง และอายุพึ่งจะ 30 เอง...
ข่าวนี้ ทำให้รู้สึกผวาเหมือนกัน เพราะเราออกกำลังชอบฝืนเกือบทุกครั้ง...

การจากไป ทำให้นึกถึงเพื่อนคนหนึ่งทุกครั้ง เธอชื่อเนตร...
เนตร เป็นเพื่อนตอนมัธยม เป็นเด็กผู้หญิงน่ารักๆ นิ่งๆ เรียบร้อย และรักความถูกต้องมากๆ...
ห้องเราถือว่าสนิทกันพอสมควรนะ เพราะทั้งห้องมีแค่ 24 คนเอง...
วันสุดท้ายที่เจอกัน คือวันเอนทรานซ์วันสุดท้าย เราจำไม่ได้ละว่ามีใครบ้างที่มาสอบที่ศูนย์นี้ แต่ดันจำภาพเนตรได้ดี...
เรามาเช้าและเจอเนตรนั่งอ่านหนังสืออยู่ และหมุนผมตัวเองเหมือนความเคยชิน...
เราทักและแซว ตามสไตล์เด็กโง่เจอเด็กฉลาด...
และเราก็เข้าสอบ และรวมกลุ่มกันนั่งรถเมล์กลับบ้าน ก่อนที่จะแยกย้ายกันหน้าโรงเรียน พวกผู้ชายแยกออกมาเตะบอล เนตร เดินกลับบ้านแล้วบอกไปแล้วนะ...
นั่นคือภาพสุดท้ายที่เจอกัน...

ข่าวห้างแก้วฟ้า บางลำภู ไฟไหม้ มีครอบครัวหนึ่งเสียชีวิต พรากเพื่อนเราจากไปนิรันดร์...
เหลือแค่เฟรนชิพที่เนตรเขียนไว้ว่า ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร เพราะรู้ว่ายังไงก็ต้องเจอกัน...


ปัจจุบัน เพื่อนๆ แยกย้ายกันไป มีีีีลูก มีครอบครัวพวกเรามีเจอนัดกินข้าว นัดเตะบอลกันบ้าง...
ทุกคนเริ่มแก่กันไป แต่เนตรในความทรงจำก็ยังเด็กอยู่เสมอ...
บางครั้งเพื่อนๆ ก็ยังพูดถึงเนตรอยู่...
อย่างน้อย ในช่วงชีวิตพวกเราก็เคยได้เป็นเพื่อนกัน... :)

SHARE
Writer
ongsa
Hockey player
สิ่งที่ผมรู้คือผมไม่รู้อะไรเลย

Comments

Girlwearsblue
9 months ago
ฮืออ 😢 
เราชอบเรื่องที่คุณเขียนมากเลย เขียนต่อไปนะคะ ติดตามม
Reply
ongsa
9 months ago
เราก็ชอบการเขียนของคุณครับ :)
Girlwearsblue
9 months ago
ถ้าเราให้ 💛 บ่อยแล้วเครียด บอกนะคะ จะได้ตามอ่านอย่างเดียว เราจะอ่านทุกเรื่องเลยย