กระโดด
แสงแดดกระทบรั้วอะลูมิเนียมสะท้อนเข้าตา 
ฉันหยีตาเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อให้พ้นองศาที่แดดจะเข้าตา 
มือทั้งสองข้างกำขอบรั้วไว้แน่น 
สายตามองลงไปยังพื้นที่อยู่ลึกลงไปหลายสิบเมตร 

ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันก้าวขาผ่านรั้วนั่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่
วินาทีที่ร่างของฉันผ่านอากาศลงมามันรวดเร็วมากจนไม่ทันนึกอะไร
รู้ตัวอีกทีฉันก็ตกลงมากระแทกพื้นข้างล่าง

มันเจ็บมาก...ฉันรู้สึกได้ว่ามันเจ็บ
ฉันกระโดดลงมาแล้ว...ใช่ ฉันฆ่าตัวตาย ฉันกระโดดตึก 
แต่ฉันไม่ได้ตายในทันที

...หายใจไม่ออก...
กระดูกซี่โครงฉันคงหัก มันคงทะลุปอดหรืออะไรสักอย่าง
กระดูกแขนกับขาก็คงหักด้วย เพราะฉันขยับตัวไม่ได้เลย

ทั้งที่เจ็บขนาดนั้น แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิด
ฉันดีใจด้วยซ้ำที่ในที่สุดก็จะได้ตายสมใจ
มันช่างง่ายดายแล้วก็มีความสุขเหลือเกิน
แค่ก้าวขาออกไปเท่านั้นเอง
แล้วฉันก็จะไม่ต้องเศร้าอีกต่อไปแล้ว

ฉันจะได้ตายสักทีสินะ...


ฉันลืมตาขึ้นมา
มันน่าเศร้าที่การกระโดดตึกฆ่าตัวตายของฉันเป็นเพียงความฝัน 
แต่มันเป็นความฝันที่เหมือนจริงมากๆ

คุณเคยเห็นภาพความตายบ้างไหม? 

ถ้าถามว่ามันเป็นยังไงน่ะเหรอ...?  
มันก็คงเป็นการมองเห็นตัวเองฆ่าตัวตายอยู่ตลอดเวลาล่ะมั้ง 
 
ทุกครั้งที่ฉันขับรถ เดินเล่น อ่านหนังสือ หรือแม้กระทั่งนั่งมองอะไรเรื่อยเปื่อย 
ฉันจะเห็นภาพตัวเองกำลังฆ่าตัวตายเสมอ
มันเป็นภาพที่ฉันเห็นมานานมาก 
นานจนกระทั่งฉันจำไม่ได้ว่าเห็นครั้งแรกเมื่อไหร่

รู้ตัวอีกที ฉันก็เห็นภาพนั้นตลอดเวลา 
มันวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเป็นโรงฉายหนังที่ไม่มีวันหยุด
แม้กระทั่งตอนนอนหลับ ฉันก็ยังเห็นภาพตัวเองฆ่าตัวตาย

ภาพเหล่านั้นเกิดขึ้นทุกวินาที เพียงแต่เปลี่ยนรูปแบบไปเท่านั้น
บางครั้งในภาพฉันก็กำลังกระโดดตึก
บางครั้งฉันก็จมน้ำ
บางครั้งฉันก็โดนรถชน
สารพัดวิธีที่ฉันจะตายได้

ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ 
แต่ภาพพวกนี้มันก็ขึ้นมาเองราวกับเป็นสิ่งปกติที่ทุกคนคิดกัน
ใช่...ฉันคิดว่าทุกคนเห็นภาพตัวเองกำลังฆ่าตัวตายเหมือนที่ฉันเห็น
จนกระทั่งฉันไปคุยกับจิตแพทย์แล้วพบว่าคนอื่นไม่ได้เห็นเหมือนฉัน

แล้ววันหนึ่ง ภาพความฝันเหล่านั้นก็ไม่ได้เป็นแค่ความฝันอีกต่อไป
มันเกิดขึ้นในชีวิตจริง
เพียงแต่เธอไม่ได้ตายเหมือนในความฝัน
เธอยังคงมีชีวิตอยู่...

ทำไมกันนะ
ทำไมถึงไม่ตายสักที
ทำไม...

SHARE
Writer
21JAN
hopeless girl
"ฉันฆ่าตัวตายในความคิดเสมอ"

Comments