Just a little
 เราเพิ่งรู้จักความรู้สึกนี้ หลังจากที่เราได้เจอกับสถานการณ์ที่ทำให้รู้สึกแบบนี้ แค่เจอคนที่เราชอบหรือนับถือ
แค่ได้เห็นหน้า มีโอกาสได้จับมือ แค่นั้นก็มีความสุขจนยิ้มออกมา เราเลือกที่จะเก็บความรู้สึกที่ดีเหล่านี้เอาไว้
ในสมุดบันทึกความทรงจำในแต่ละวันที่เจอแทนการถ่ายภาพ เพราะในบางครั้งมันก็เป็นเรื่องบังเอิญที่เราได้
เจอกับสถานการณ์แบบนี้ ถึงมันจะทำให้เราจำความรู้สึกได้ไม่เท่ากับการเก็บรูปไว้ แต่มันก็ทำให้เรารู้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยได้พบได้เจอกับ

 “จับมือกันไปทั้งชีวิตเลยได้มั้ย” เชื่อว่าทุกคนก็เคยมีความรู้สึกนึกคิดนี้ เมื่อได้สัมผัสกับตัวจริงของใครคนนั้น
แต่คงปลอบใจตัวเองได้แค่ คุณมีความสุข เราก็มีความสุขแล้ว ความสุขนี้ทำให้เรารู้สึกว่าเรารักคนไม่ผิดจริงๆ
แต่ถึงแม้ไม่ได้จับมือ แต่ได้ถ่ายรูปด้วยแล้วหันไปพูดตบท้ายกับเขาว่า “ขอบคุณค่ะ” แล้วเขาก็ยิ้มละมุนกลับมา
มันทำให้หัวใจเราเบิกบาน เพราะโอกาสที่เราจะได้เจอเขาอีกมันอาจจะยากแสนยาก หรืออาจจะไม่ได้เจอกันอีก
ถึงเขาอาจจะลืมเราไปแล้ว แต่เราก็อยากทำให้เขารับรู้ไว้ ณ ตอนนั้นว่า คุณก็ยังมีเราที่เป็นกำลังใจให้คุณเสมอ
ในวันที่คุณท้อคุณอาจจะไม่เห็นเรา แต่คุณจะสัมผัสได้ถึงกำลังใจที่เราส่งไปให้

 ถึงเราจะอยู่กันในโลกคู่ขนาน แต่ก็ได้มาเจอกัน ก็ถือว่าเรายังมีบุญร่วมกันอยู่ที่ทำให้เราได้มาเจอ เวลาไม่กี่
ชั่วโมงมัันน้อยนิดมากสำหรับการเจอกันครั้งแรก หลังจากที่เราเห็นคุณผ่านหน้าจอIPad หรือหน้าจอโทรศัพท์
คนอื่นอาจจะกรี๊ดคุณจนคอแทบแตก แต่เราเลือกที่จะมองคุณอย่างพิจารณา หลังจากนั้นก็ยิ้มออกมากับตัวเอง
แล้วบอกตัวเองในใจว่า เราได้เจอเขาแล้ว คนที่เราเฝ้ารอวันที่เขามาหา...
SHARE
Written in this book
Touch the feeling
ความรู้สึกมันก็มีหลากหลายดีนะ
Writer
Darinthida
storyteller
ตัวอักษรถึงแม้จะไม่มีชีวิต แต่มีความรู้สึก

Comments