ผมให้คุณได้ทุกอย่างยกเว้นความรักจากผม
"มีเรื่องนึงเกี่ยวกับตัวผมที่คุณควรรู้ไว้"
"คะ?" 
"จะชอบผมมากแค่ไหนก็ได้ แต่อย่าหลงรักผม

คนในอ้อมกอดขยับตัวออกห่างเล็กน้อยหลังจากได้ยินประโยคนั้น ผมกระชับอ้อมกอดเธอแน่นขึ้น 
ก้มลงจูบที่หางคิ้วย้ำๆ 

ย้ำ ว่าเธอฟังไม่ผิดหรอกจากประโยคเมื่อครู่นี้

"เข้าใจแล้ว ..ถ้านี้คือหมากของคุณจริงๆล่ะก็ ฉันไม่ขอเดินต่อนะ" 

กลิ่นบุหรีี่จางๆยังคงลอยอบอวลอยู่ในห้้้้อง
มีเพียงตัวผมที่นอนมองเพดานอยู่ด้านใน
เธอกลับไปนานแล้ว และคงไม่กลับมาที่นี้อีก
แต่เอาเถอะ... นี้ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย

มีหลายคนที่เข้ามาในห้องนี้ และเดินออกไป

รวมถึงเธอ... ผู้เป็นหนึ่งเดียวในใจของผม
คนที่มีสไตล์เป็นของตัวเอง เป็นคนที่แข็งแกร่งแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนยามได้อยู่ใกล้ เป็นผู้หญิงคนแรก..และคนเดียวที่ยอมให้เข้ามาในหัวใจ ผมในตอนนั้น ได้หลงรักเธออย่างสุดหัวใจ รักอย่างที่ไม่่่่่่่่่่่เคยคิดจะรักใครมาก่อน


แต่บทสรุปของคนที่รักใครหมดหัวใจ 
มัักจบลงไม่ค่อยสวยเท่่่่่่าไหร่ 
หลังจากวันนั้นที่เธอเดินออกไปจากชีวิต
ผมเริ่มตั้งกฏของตัวเองขึ้นมา

จริงใจแต่ไม่จริงจัง
ไม่มีการตีกรอบให้กับความสัมพันธ์ของพวกเรา ผมว่าแบบนี้แหละดีแล้ว คิดว่านะ.. 


บทเพลงหนึ่งของ วงThe Fray 
ถูกเปิดขึ้นมาส่งเสียงคลอ ท่ามกลางความเงียบ
นักร้องเริ่มจากน้ำเสียงเนิบๆไปจนถึงคีย์สูง  
' don't let me go
  don't let me go
  don't let me go ' 
แหม บังเอิญตรงกับความรู้สึกผมตอนนี้ซะจริง


**ครืด...ครืด...**



เสียงสั่นแจ้งเตือนของใครบางคนที่ส่งข้อความมาทำให้ผมต้องกดปิดเพลง เพื่อเปิดดูข้อความนั้น 

"ตอนเย็นออกมาเจอกันที่เดิมนะ" 

"บอกก่อนสิว่าทำไมผมต้องไป?" 

"เพราะ...ฉันรู้ว่าคุณต้องมา" 

"...." 

เหลือบมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ อีก1ชม.กว่าจะถึงเวลานัดของเธอ  ผมลากร่างกายตัวเองลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวและไม่ลืมฉีดน้ำหอมกลิ่นประจำตัว
ออกมาด้วย 'ผมรู้ดีว่ากำลังจะออกไปเจอกับอะไร'


05:00 pm

"ไง" ที่นั่งตรงข้ามผมถูกเธอคนนั้นเข้ามานั่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว "เมื่อเช้าหนีผมไปเลยนะ" ผมหัวเราะออกมาเบาๆให้บรรยากาศไม่ตึงเครียด 

"เราขอเข้าเรื่องเลยนะ" เธอจ้องมาที่ตาผมอย่างจริงจัง 

"อืม" 

"เรารู้ว่าเธอเจอกับอะไรมา แต่เธอลองเปิดใจให้เราหน่อยได้มั้ย" 

ผมนิ่งคิดสักพักในตอนนั้น อันที่จริงผมเปิดใจมาตลอดนะที่ผ่านมา เพียงแต่ว่ายังไม่มีใครที่สามารถเข้าถึงผมได้จริงๆสักที  
ไม่สิ  หรืออาจไม่มีใครเข้าถึงได้เลยด้วยซ้ำ 

"เธอรักผมมากขนาดที่ต้องอยู่ด้วยกันเลยหรอ" 

"อือ เรากลับไปคิดทบทวนมาดีแล้ว" 

"งั้นขอถามหน่อยความรักของเธอคืออะไร" 

"...." 

"แต่สำหรับผมน่ะ คำว่ารักมันไม่มีความหมายอะไรเลย" 

"ก็เพราะว่าเอาแต่คิดแบบนั้นไง เอาแต่นึกถึงอดีตแล้วเมื่อไหร่อนาคตของเธอมันจะเริ่มต้นขึ้นวะ" 


ผมหลุดหัวเราะออกมากับท่าทางโวยวายของเธอ
ประโยคนี้ผมได้ยินมันจนชินแล้ว เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ 


"นี่ ผมว่าเธอพอเถอะอย่าพยายามอีกเลย" 
"ดีใจนะที่ครั้งนึงได้รู้จักกัน" 


ผมลุกขึ้นเดินออกมาจากตรงนั้น 
ที่ตรงนั้นอึดอัดเกินไปสำหรับผม
ก้าวเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย


เรื่อยๆจนถูกสายลมแผ่วเบา
พัดเข้ามาปะทะพร้อมกับแสงแดดจางๆ
ของพระอาทิตย์ตกดิน 
ผมหยุดชะงักเพื่อยืนชื่นชมความสวยงามของมัััน


เป็นช่วงเวลาที่นาน....



นานจนได้ยินเสียงของเธอผู้นั้นที่ลอยแผ่วเบา
มาตามสายลม


ความรักมันไม่มีจริงหรอก มันเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน


แค่ประโยคเดียวของเธอในวันนั้น 
บวกกับแววตาว่างเปล่าของเธอตอนพูดออกมาทำให้ผมหลงเชื่อแบบนั้นอย่างเต็มใจ 
.
.
.
.
เพราะเธอล้อเล่นกับหัวใจผมแบบนั้นจริงจริง

























SHARE
Writer
iamimuy
freedom
ฉันไม่มีเรื่องราวของความสุขมาเล่าหรอก..เพราะครึ่งชีวิตก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแล้ว

Comments