Once upon a time
แสนดื้อ :)

กาแฟแก้วเดิมส่งกลิ่นหอมกรุ่นทั่วทั้งห้องที่ถูกประดับด้วยโทนสีเบจ ปลุกให้ร่างหนาเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่คว่ำหน้ากับเตียงหลังใหญ่ค่อยๆขยับตัวและตื่นจากห้วงนิทรา แรงยวบบริเวณข้างลำตัวเป็นสิ่งบ่งบอกว่าเขาไม่ควรที่จะปิดเปลือกตาที่แสนหนักอึ้งนี้ต่อ สัมผัสบางเบาจากมือเล็กๆบริเวณท้ายทอยค่อยๆนวดคลึงเพื่ ความผ่อนคลาย พร้อมเสียงเจื้อยแจ้วน่าฟังที่ปลุกเขาในทุกๆวัน

" คุณ ตื่นได้แล้ว "

" อือ "

" ชงกาแฟเรียบร้อย "

" ขอบคุณ "

" ลุกได้ยัง "

" หอมก่อน "

ฟอด....
เสียงสูดดมจากจมูกรั้นที่ปะทะเข้าข้างแก้มกร้านคนขี้เซาที่นอนคว่ำหน้าอยู่ พร้อมกับแรงงับเบาๆที่ริมฝีปากหนาอย่างหมั่นเขี้ยว

" ขี้เซา "

กว่าผมจะลุกจากเตียงได้ ก็ฟัดแก้มอ้วนๆของคนปลุกไปหลายรอบ
                         ' แสนดื้อ ' 
คำนี้เหมาะกับคุณที่สุดเลยครับ : )








แสนรัก " ขอให้คุณเจอคนที่ดีกว่าผม "

คำสุดท้ายที่ผมพูดกับคุณในคืนของปีที่5ของเรา สำหรับผมแล้วคุณคืออากาศที่ผมขาดไม่ได้ ฟังดูโอเว่อร์ไปไหมครับ คุณคือคนที่ได้ทัั้งใจของผมไป แต่ผมในวัย 24 ที่ยังไม่มีอะไรเป็นหลัักเป็นแหล่งมั่นคงพอให้คุณพึ่งได้รู้ตัวเองดี ว่าไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้คุณสุุุุุุขสบายอย่่่่่่่่่างใครเขา

" ไม่เป็นไร โชคดี "

คุณยิ้ม ดวงตากลมโตที่แดงกล่ำพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ผมรู้ ผมผิด ผมอยากดึงคุณเข้ามาในอ้อมกอด แต่ทำได้เพียงแค่เบือนหน้าหนี อย่าร้องเลยคนดี

                           ขอโทษ

ผมพร่ำบอกคำนี้อยู่ทุกวันที่ผมยังมีลมหายใจ อยากให้คุณรับรู้ว่าผมยังรักคุณที่สุดในหัวใจเสมอ ยอดรัก






ครั้งหนึ่งผมเคยมีคุณในชีวิต
น่าจะประมาณ 3 ปีหรือมากกว่านั้นตั้งแต่วันที่ผมทำสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตไป คุณเป็นอย่างไรบ้าง ผมได้ถามกับตัวเอง

ผมในวัย 27 ปี ประสบความสำเร็จจากการเป็นนายแบบแบรนด์ดัง หวังว่าสักวันคุณจะเห็นผม เห็นบทสัมภาษณ์ผม เห็นว่าผมยังรักคุณเสมอ และอยากขอโทษคุณที่สุด

ชีวิตที่หรูหรา ต้องแลกมาด้วยความเป็นส่วนตัวที่หายไป ผมแทบไม่มีเวลาได้พัก จะว่าก็ว่า มันคงเป็นขาขึ้นของชีวิตผมล่ะมั้ง แต่ถึงผมจะยุ่งสักเท่าไหร่ ก็ยังมีเวลาให้คิดถึงคุณเสมอ



" ตากล้องชื่อไรนะพี่ "

ผมที่ยืนให้เหล่าช่างแต่งตัวแต่งหน้าจัดความเรียบร้อยให้ผมอยู่เอ่ยถามพี่ผู้จัดการคนเก่ง

" ไข่ตุ๋น "

โอเค ต้องยอมรับว่าโลกนี้มีคนชื่อคล้ายกันอยู่นับไม่ถ้วน ผมบอกตัวเองแบบนี้ แต่มันก็อดใจเต้นไม่ได้ เพียงเพราะชื่อที่คล้ายกับคุณผู้ที่ไม่เคยลบเลือนหายไปจากความทรงจำเลยแม้แต่วินาทีเดียว

รอยยิ้มเล็กๆหลังเลนส์กล้องนั่น.. ผมขอหลอกตัวเองหน่อยแล้วกันว่ามันเกิดจากผม ใจผมสั่นไปหมดแล้วคุณ เราพูดคุยกันนิดหน่อย.. แต่มันน่าเศร้านิดหน่อยที่เราพูดคุยกันแต่เรื่องงาน...



หลังจากเสร็จการถ่ายแบบคุณเก็บกล้องตัวเก่งของคุณใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง คุณน่ะ หวงของของคุณเก่งจะตาย ผมสีน้ำตาลอ่อนขยับไปมาตามจังหว่ะการก้มๆเงยๆของคุณ ขาไม่รักดีของผมสาวท้าวก้าวยาวๆมายืนต่อหน้าคุณที่ก้มเก็บของตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ให้ตายเถอะ โคตรไม่เป็นตัวของตัวเอง ทำตัวเป็นเด็ก 16 ที่พึ่งมีรักแรกไปได้ 


" เห้ย! "

คุณตกใจผมหรอครับ ผมก็ตกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าคุณจะยังใช้แชมพูกลิ่นเดิมอยู่อีก ผมไม่ได้ตั้งใจดมนะครับ ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะคุณ

" หวัดดี "

ประโยคห่วยแตกจากผมเอง แต่ช่วยไม่ได้ ตอนนี้หัวตื้อตันไปหมดแล้ว

" อื้อ สบายดีไหม "

" เรื่อยๆ คุณล่ะครับ "

" ก็.. ดี "

แววตากลมโตที่ผมแสนรักแสนหวงช้อนมองเนื่องจากส่วนสูงที่ค่อนข้างต่างกันนิดหน่อย คุณชอบบอกแบบนี้ แต่ผมว่าไม่นิดนะ 

เราต่างสบสายตากันเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบคลุมทั่วบริเวณ เงียบสงัด.. ได้ยินแค่เสียงแอร์ตัวใหม่ที่มุมสตูดิโอกำลังทำงาน 


จ้อก..

" แหะ ขอตัวนะ "

มือเล็กยกขึ้นกุมท้องเพื่อปลอบประโลมให้หายร้องหรืออย่างไรผมไม่รู้หรอกนะ ใบหูเล็กๆนั่นเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว เขินหรอครับ.. หูคุณจะแดงเวลาเขินมากๆ ผมจำได้นะครับ ยังไม่กินข้าวสินะ คนดื้อ คุณมันแสนดื้อ 

คนตัวเล็กกว่าพลิกตัวหันหลังให้ผม ก่อนที่เท้าเล็กๆพาร่างของคนตัวเล็กเดินไป มือของผมก็จับเข้าที่ข้อมือบางๆนั้นเบาๆ คุณหยุดทุกการเคลื่อนไหว...

" ไปกินข้าวกันคุณ "

" อื้อ.. ไปสิ "



พอจะมีหวังอีกครั้งไหมคุณ ถ้าผมจะขอโอกาสคุณสักครั้งคุณจะว่าไง คุณผู้เป็นรักเดียวที่ผมรักตลอดไป






SHARE
Written in this book
Short Stories :)
Writer
SIIIX
m e : )
:)

Comments