20.18
"แก" เธอหันมาถาม
"ว่าไง" ผมตอบ
"ทำไมแกถึงดีกับเราจังเลยวะ ทั้งๆที่เราไม่เคยทำอะไรให้แกเลย"
"ก็แกเป็นเพื่อนฉันนี่ จะไม่ให้ฉันดีกับแกได้ยังไงกัน ยัยเซ่อ!!!"


ผมนั่งมองเธอหัวเราะขบขันที่ป้ายรถเมย์นั่น 
ผมคิดว่า... เธอคงยังไม่ค่อยชินกับคำว่า "ยัยเซ่อ" สักเท่าไหร่ 
เพราะเธอเซ่อตามชื่อของเธอนั่นแหละ.... (//หัวเราะในใจ)


คืนนั้น มีเทศกาลจัดขึ้นข้างมหาวิทยาลัย...
เธอทัก messenger ชวนผมไปเที่ยวด้วยกัน
ผมไม่ปฎิเสธการไปเที่ยวกับเธอ 


เพราะ.... เธอทักมาหาผม ตั้งแต่ประกาศจัดเทศกาลก่อนงานเทศกาลจะถึงเสมอ
จะบอกว่าเป็นการจองตัวก็ไม่เชิง......
แต่ผมก็ตอบรับยืนยันทุกครั้งเวลาที่เธอชวน....


ทุกครั้งที่ผมมาเที่ยวกับเธอ ผมก็มักจะถามคำถามเดิมๆว่า......
"ทำไมแกต้องชวนฉันเที่ยวตลอดเลย เพื่อนคนอื่นก็มีให้ชวนเยอะเเยะ"
"ก็... เที่ยวกับแกแล้วฉันมีความสุขดีอะ" 
เพื่อ... คำตอบเดิมๆ


พวกเรานั่งอยู่ที่ป้ายรถเมย์อยู่พักใหญ่ 
งานเทศกาลกว้างเกินไปที่จะเดินครบภายในหนึ่งวัน
และก็เพื่อรอเพื่อนของเธออีกคนหนึ่ง...
เธอจึงชวนผมออกจากงานมานั่งพักกันที่นี่...




20.32
สถานการณ์ตกอยู่ในสภาวะที่เงียบสงัด...
ทั้งผมเเละเธอก็ไม่พูดคุยสนทนากันอีก... 
ต่างคนต่างก้มมองแชทจากโทรศัพท์ของตัวเอง


ผมหันไปหาเธอ... ดูเหมือนเธอจะกระวนกระวายใจนิดหน่อย 
เธอเปิดปิดโทรศัพท์อยู่บ่อยๆเเละดูตกอกตกใจกับข้อความที่ถูกส่งเข้ามาถี่ๆ
เธอมองมันด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดี.... 


ผมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง...
สายตาของผมเหลือบไปเห็นเชือกรองเท้าที่มีคราบโคลนติดอยู่ที่ปลายขอบเชือก....


"เชือกรองเท้าแกหลุด เดี๋ยวเราผูกให้" บทสนทนาดังขึ้นอีกครั้งหลังจากความเงียบเข้าครอบงำ
"ไม่่ตะ..." เธอพูดไม่ทันขาดคำผมก็ย้ายตัวไปนั่งชันเข่าอยู่ที่พื้นเเล้ว 


เธอเป็นคนที่ผูกเชือกรองเท้าไม่เก่งตั้งแต่ไหนแต่ไร...
ดูจากโบว์ตรงระนาบขึ้นบนกับแนวรองเท้าจากข้างที่ไม่หลุด  
ผมยิ้มกับมัน.... ก่อนที่ผมจะบรรจงผูกมันขึ้นมาใหม่ตามแบบของผม


เธอชอบโบว์ที่ผมผูก.....
ตั้งแต่ที่ผมอาสาผูกเชือกรองเท้าให้เธอในครั้งนั้น
ผมจึงอาสาในการผูกโบว์รองเท้าให้เธอมาตลอด
เพราะผมเชื่อว่า... เธอไม่อยากให้ใครมาเเตะต้องเชือกรองเท้าอีกนอกจาก...   ผม


"แก... ฉันอยากผูกเชือกรองเท้าสวยๆแบบแกบ้างอะ สอนหน่อยดิ"เธอกระดิกขาด้วยความต้องการ 
"ไม่อะ อยู่นิ่งๆอย่ากระดิกขาสิ"ผมก้มหน้าก้มตาตอบกลับ ก่อนจะตรวจดูความเรียบร้อยของโบว์และลุกขึ้นจากท่าชันเข่าเปลี่ยนไปนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม


"ขอบคุณนะ"เธอบอก
"ไม่เปนไร"ผมกล่าว
เเล้วความเงียบก็ครอบงำอีกครั้ง...
เหลือเพียงเสียงรถและเสียงดนตรีจากเทศกาลดังประโลมใจ


"เอ้อ ว่าแต่เมื่อไหร่แกจะมีแฟนสักทีอะ" เธอหันหน้ามาถามผม
"ทำไมหรอ"
"เปล่าๆ ถามเฉยๆหนะ"เธอยิ้มให้ผมแล้วหันไปมองทางอื่น
ผมมองเส้นผมของเธอแทนใบหน้าก่อนจะเบียนหน้าไปทางอื่น




20.59
"รอนานไหม" เสียงปริศนาลอยมาพร้อมกับชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่หน้าเธอ
"ใครหนะ" ผมหันไปถามเธอ
"อ๋อ แฟนเราเอง"เธออมยิ้มให้กับผมแล้วลุกขึ้นไปยืนข้างๆชายคนนั้น 


ผมนั่ังฟังสองคนนั้นเริ่มบทสนทนา... ซึ่งทำเอาผมอดอมยิ้มตามไม่ได้
ถึงมันอาจจะทำให้ผมเจ็บแสบในใจไปหน่อย... แต่ผมก็มีความสุขที่ได้มอง
"นี่ก็ดึกมากเเล้วนะ กลับบ้านได้เเล้ว"ผมพูดขัดขึ้นมา


"อ๋อ จริงด้วย งั้น.. เรากลับบ้านก่อนนะ นายก็กลับบ้านดีๆละเเล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ"
ผมยิ้มให้เธอพร้อมตวัดมือทำนองไล่เธอให้กลับบ้าน...
ผมมองเธอควงแขนชายแปลกหน้าออกไปจากป้ายรถเมย์ 
เหลือเพียงผมกับแสงไฟที่ให้ความสว่างอยู่ที่นั่น


ตามจริงผมรู้อยู่แก่ใจตัวเองตั้งนานเเล้วว่ายังไงๆคนข้างกายเธอก็ไม่ใช่ผม....
เพราะผมไม่มีสิทธิเกินเลยกว่าคำว่า "เพื่อน"
ทั้งผมเเละเธอทำได้เพียงทำตัวปกติเหมือนทุกอย่าง เหมือนที่ผ่านๆมา


เธอชอบผม.... ผมรู้
ผมชอบเธอ.... เธอรู้
แต่เราทั้งสองคนต่างคนต่างรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้....
นอกจากเก๋็บความรู้สึกเอาไว้.... ไม่ให้ใครได้รับรู้ถึงความรู้สึกนี้


แต่... มันคงจะเป็นผมเอง...
ที่พยายามให้เธอได้รับรู้...
อยู่เรื่อยมา... :)

SHARE
Writer
Gerbera_
Carnationny
หญิงฉกรรจ์ก็มีหัวใจ สามารถทำความรู้จักเพิ่มเติมได้ที่ IG:nunnun_gt

Comments