ปัจฉิมลิขิต



" ไม่ชอบไอ้ความรู้สึกแบบนี้เลย ".



ทั้งๆที่สายตาเรายังคงจับจ้องมองสิ่งที่อยู่รอบตัว..แต่กับไม่รู้สึกเหมือนเห็นอะไรเลย...ทุกอย่างมันดูว่างเปล่าไปหมด

ทั้งที่ระยะจากที่เรียนกลับมาบ้านก็ไม่ได้ห่างไกลอะไรมากมาย..แต่ทำไมมันช่างยาวนานเหมือนกับยานอวกาศนิวฮอร์ไรซอนส์ที่ส่งไปสำรวจดาวพลูโตกันนะ...


บางครั้งพอรู้สึกแบบนี้มันทำให้ในหัวคิดอะไรที่เป็นแง่ลบในลบ ครุ่นคิดในใจ

" เรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรกันแน่ "
" การมีตัวตนของเรามันยังจำเป็นอยู่หรือเปล่า " 

เฮ้อ นั่นสินะ บางทีการไม่มีตัวตนของเราอยู่บนจักรวาลแห่งนี้อาจทำให้บางคนไม่เศร้าก็ได้ เขาคงหัวเราะได้มากกว่านี้ เขาคงยิ้มได้กว้างกว่าที่เคยยิ้มแน่ๆ...

แต่...แล้วบางคนล่ะ? 
คนที่โอบกอดเราในเวลาที่เราอ่อนแอ
คนที่คอยดุ ว่า เราเวลาที่เราทำตัวผิดพร้อมกับแนะให้เราปรับปรุงแก้ไข
คนที่รับฟังทุกปัญหาของเราโดยไม่เอ่่ยปากว่ารำคาญ
คนที่เห็นเรามีความสุข เขาก็มีความสุขไปกับเรา

แล้วเขาจะยังมีความสุขอยู่หรอ ถ้าเราหายไปจริงๆ


อ่า พอคิดได้แบบนี้ ความรู้สึกด้านลบในใจมันก็ค่อยๆหายไปทีละนิด..
จากที่ติด-10000 ก็ลดลงจนเหลือ 0
แล้วค่อยๆเพิ่มจาก 1 ไปเป็น 2แล้วก็ 3 จนถึงค่าที่ไม่สามารถนับได้ 

คล้ายๆน้ำขุ่นมีฝุ่นมีตะกอนที่ผ่านการคัดกรองหลายชั้นจนกลายเป็นน้ำที่ใสสะอาด
 
ไอ้ความรู้สึกที่ติดลบในใจเราก็เหมือนกัน
ตอนนี้มันได้หายไปแล้ว จากท้องฟ้าที่มืดมนกลับกลายเป็นฟ้าหลังฝนที่สดใส


ขอบคุณที่โอบกอดเรา
ขอบคุณนะที่ยังอยู่ข้างกัน
ขอบคุณที่คอยรับฟังเรื่องราวของเรา
ขอบคุณที่ยังไม่หนีไปไหน




เราขอบคุณจริงๆนะ :)

                               ป.ล. อย่าลืมกินข้าวด้วยล่ะ
                                                 จาก
                                          คนแปลกหน้า














 


SHARE
Written in this book
ความรู้สึกที่เกิดขึ้น
ออกมาจากความรู้สึกของหัวใจ ณ เวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นทุกข์ สุข เศร้า ถูกนำมาเรียบเรียงเป็นตัวอักษร
Writer
l3igeye
Reader
เป็นคนไม่ซ้าย ไม่ขวา ไม่สมบูรณ์ไป

Comments