[Short Fiction] Animals ตอนที่ 2 YB Ver. (บิ้นกยอง)
*อ่านตอน 2 แบบ M Ver. ก่อนนะคะแล้วค่อยอ่านอันนี้ต่อ


คังเยบินน่ะ...ไม่ใช่กระต่ายน้อยหรอกนะ 
 แต่เป็นปีศาจที่เพิ่งออกมาจากขุมนรกเลยต่างหาก



     'ชั้นสอง ห้องริมสุด ๆ ' นั่นคือคำที่ฉันท่องจนมาหยุดอยู่หน้าห้องที่ว่านั้น


     ว่าแต่ ลูกค้านี่ชื่ออะไรนะ... 


     ให้ตายสิ มัวแต่ท่องชื่อห้องจนลืมถามชื่อลูกค้ามาจนได้ แถมเป็นลูกค้าที่มาจองห้องวีไอพีแบบนี้เสียด้วย


      'จินตนาการตอนที่จะโดนลูกค้าคอมเพลนออกเลยล่ะ เฮ้อ...' ฉันยืนคิดอะไรอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเคาะห้องไป
 

     ก๊อก ก๊อก ก๊อก


     "เอาออเดิร์ฟมาเสิร์ฟค่ะคุณลูกค้า ขออนุญาตเข้าไปนะคะ..."  
 

     "เชิญค่ะ" ฉันเอ่ยไปไม่นานก็มีเสียงตอบรับออกมาจากด้านใน ฉันจึงจัดการเปิดประตูเข้าไป


     'สะ สวยมาก...' ฉันได้แต่ยืนทึ่งเมื่อได้เห็นลูกค้าคนสำคัญคนนี้ ก่อนจะมองดูเธอจนตัวแข็งทื่อ


     หน้าตาและผิวพรรณที่เนียนสวย บ่งบอกได้ว่าเธอนั้นได้รับการดูแลมาเป็นอย่างดี แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันสนใจมากนักหรอก...


     สิ่งที่ทำให้ฉันละสายตาจากเธอไม่ได้เลยก็คือเครื่องประดับแวววาวที่เธอคนนั้นใส่มาต่างหาก... 


     นาฬิกา vacheron constantin รุ่นดังที่ฉันพอรู้จักอยู่บ้าง ตัวเรือนและเม็ดมะยมที่ทำมาจากทองขาว 18k สีสว่างดึงดูดสายตาฉัน แถมยังมีเพชรเม็ดเล็ก ๆ อีกร้อยกว่าเม็ดทั่วตัวเรือนนั่นอีก ราคาของมันคงพอที่จะทำให้ฉันได้กินอยู่อย่างสบายไปทั้งชีวิตเลยล่ะ


     ไม่สิ...เผลอ ๆ อาจจะพอใช้ไปจนชาติหน้าเลยก็ได้

 
     "ถือนาน ๆ ไม่หนักเหรอคะ" ลูกค้าสาวเจ้าของเสียงหวาน ๆ นั่นเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันรู้สึกตัวว่าฉันคงจะจ้องเธอนานเกินไป


     "อ๊ะ ขอโทษค่ะ" ฉันเอ่ย ก่อนจะจัดการเอาออเดิร์ฟไปเสิร์ฟด้านหน้าเธอ


     "เอ๊ะ นี่ยังไม่มีคนรินน้ำชาให้อีกเหรอคะ?" ฉันเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าแก้วชาของเธอว่างเปล่าอยู่


     "ค่ะ ฉันก็กะจะให้คุณเยบินเป็นคนรินให้นั่นแหละ" เธอเอ่ย


     "ระ รู้ชื่อฉันด้วยเหรอคะ?" ฉันถามอย่างตกใจเล็กน้อย


     'หรือจะเป็นลูกค้าที่ฉันเคยมีเรื่องไปด้วยนะ...ก่อเรื่องไว้มากจนแทบจำหน้าคู่อริไม่ได้แล้วสิเรา' ฉันคิด ก่อนจะเดินไปหยิบกาน้ำชามารินให้เธอ


     "ค่ะ ก็...มีคนแนะนำมาน่ะ" เธอตอบก่อนจะมองมาที่ฉัน

 
     แนะนำฉันเนี่ยนะ?


     'หรือว่าเธอจะเป็น เลสเบี้ยน...' ฉันคิดพลางยกกาน้ำชาไปวางที่เดิม


     ถ้างั้นก็คงต้องพูดดี ๆ ด้วยหน่อยเสียแล้ว เผื่อจะฟลุ๊คได้ vacheron constantin เรือนละหลายแสนหยวนเป็นทิปกลับบ้านไปบ้าง


     "งั้น...เชิญรับประทานให้อร่อยนะคะคุณลูกค้า แล้วอีกสักครู่จะเอาซุปตามมาเสิร์ฟให้ค่ะ" ฉันเอ่ยตามสเตปของร้านที่ถูกเทรนมาให้พูดกับลูกค้า 

 
     ก็ปกติของอาหารจีนนั่นแหละ ออเดิร์ฟ ซุป จานหลัก ข้าว แล้วปิดท้ายด้วยของหวาน


     หึ น่าตลกตรงที่ฉันไม่เคยพูดกับลูกค้าตามแบบที่โดนเทรนมาเลยตั้งแต่เข้าทำงานมาจนถึงตอนนี้ แต่กลับมาพูดในวันสุดท้ายที่ฉันกำลังจะลาออกเสียได้


     "เดี๋ยวสิคะคุณเยบิน" เธอรีบเอ่ยดักไว้ก่อนที่ฉันจะได้ออกมา


     "คะ? คุณลูกค้ามีอะไรที่อยากรับเพิ่มหรือเปล่าคะ?" ฉันเข้าไปถามเธออย่างสุภาพ


     นี่เป็นอีกครั้งที่เครื่องประดับเงินยี่ห้อดังดึงดูดสายตาของฉันมากกว่าใบหน้าสวย ๆ ของเธอราคาของกำไลข้อมือหลายพวงที่เธอใส่มานั่น มันคงจะเยอะกว่าเงินเดือนของฉันทั้งปีเสียอีก
  

     ให้ตายสิ...อยากรวยแบบนี้บ้างจังเลย 


     "มานั่งกินด้วยกันก่อนสิคะ..." หญิงสาวคนนั้นเอ่ย ก่อนที่ฉันจะละสายตาจากกำไลหรูของเธอได้


     "คะ?" ฉันเอ่ยถาม เพราะไม่เข้าใจสิ่งที่เธอกำลังพูด


     "ฉันบอกให้คุณมานั่งกินอาหารมื้อนี้ไปพร้อมกับฉันด้วยน่ะ คุณคงไม่รังเกียจใช่ไหมคะ?" เธอเอ่ย


     "กะ กินด้วยกันเหรอคะ?" ฉันถามย้ำ ก่อนที่เธอจะพยักหน้าตอบ   


     "มะ ไม่ได้หรอกค่ะคุณลูกค้า ถ้าฉันไม่รีบลงไปเอาจานต่อไปมาเสิร์ฟ ฉันคงโดนผู้จัดการดุเอาแน่ ๆ ค่ะ" ฉันรีบปฏิเสธ


     "งั้น เอาเป็นว่าฉันรบกวนคุณเยบินตามผู้จัดการโจวขึ้นมาพร้อมคุณตอนเสิร์ฟจานต่อไปด้วยเลยนะคะ" เธอว่าต่อ  


     "อะ เอ่อ...ค่ะ" ฉันลังเลอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้าตอบไป

 
     นี่ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย...


     'แกจะโดนลูกค้าคอมเพลนตั้งแต่เริ่มเสิร์ฟออเดิฟเลยเหรอคังเยบิน!' ฉันคิดก่อนจะขอตัวเดินกลับลงมาข้างล่างอย่างเซ็ง ๆ


     'วันสุดท้ายแล้วก็ขอให้เป็นวันที่ดีหน่อยเถอะนะ...' ฉันคิด พลางเข้าไปดูออเดอร์ของเธอ ที่ฉันต้องเป็นคนเอาขึ้นไปเสิร์ฟต่อ


     "ของคุณโรอาอยู่ทางนี้..." เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่ฉันจะเอาถาดไปรับพระกระโดดกำแพงถ้วยใหญ่ที่วางอยู่ข้าง ๆ ผู้จัดการโจวขึ้นมา


     โรอาเหรอ...ชื่อแปลกดีนะเนี่ย
 

     "เอ่อ ผู้จัดการคะ" ฉันเอ่ยเรียกผู้จัดการโจวที่ยืนกอดอกดูความเรียบร้อยภายในครัวนี้อยู่


     "มีอะไร" เขาหันมามองฉันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม


     "ลูกค้า...ไม่สิ คุณโรอาน่ะ เธออยากให้ฉันตามผู้จัดการขึ้นไปหาด้วยค่ะ" ฉันเอ่ย


     ผู้จัดการโจวคิ้วขมวดเล็กน้อยก่อนจะมองฉันด้วยสายตาจับผิด


     "อย่าบอกนะว่าเธอไปก่อเรื่องอะไรมาอีกน่ะ?" ผู้จัดการถามพลางยกมือขึ้นมากุมขมับ


     "ไม่ใช่นะคะ คราวนี้หนูมั่นใจว่าหนูยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย" ฉันรีบปฏิเสธ


     "แน่ใจนะเยบิน..."


     "ค่ะผู้จัดการ" ฉันตอบอย่างหนักแน่น


     "เออ ๆ งั้นก็รีบไปเร็ว เดี๋ยวคุณเขาจะรอนาน" ผู้จัดการโจวเอ่ยก่อนจะเดินนำขึ้นไปก่อน




     ก๊อก ก๊อก ก๊อก


     "ขออนุญาตเข้าไปนะคะคุณโรอา" ผู้จัดการเอ่ยเมื่อเราสองคนขึ้นมาถึงห้องของคุณโรอากันแล้ว 


     "ค่ะ..." เสียงเธอตอบดังออกมาด้านนอก ก่อนที่ผู้จัดการจะเปิดประตูเข้าไป


     'เร็ว ๆ สิ ฉันถือถาดนี่จนแขนสั่นไปหมดแล้วนะ' ฉันคิดขณะแทรกตัวเข้าไปในห้อง โดยมีผู้จัดการยืนแง้มประตูให้อยู่


     "เอ่อ ตอนนี้ฉันขอคุยกับคุณโจวแค่สองคนก่อน รบกวนคุณเยบินรออยู่ข้างนอกสักพักหนึ่งได้ไหมคะ" เธอเอ่ยดักไว้ขณะที่ฉันกำลังจะยกถาดซุปนี่เข้าไป


     รอข้างนอก?! แกล้งกันหรือเปล่าเนี่ย


     ถาดบ้านนี่ทั้งหนักทั้งร้อนเลยนะ!


     "อะ อ๋อ ได้ค่ะ..." ฉันพยักหน้าตอบอย่างจำใจเมื่อผู้จัดการโจวส่งสายตาดุ ๆ มองมา ก่อนที่ฉันจะออกมายืนถือถาดรออยู่ที่หน้าห้องไป 

 
     ถ้าไม่ติดว่าเธอดูเป็นคนรวยมาก ๆ ฉันคงไม่ยอมขนาดนี้หรอกนะ รู้เอาไว้ซะด้วย!

 
     "ถ้าโดนคอมเพลนอีกล่ะก็ วันนี้เธอไม่ได้ค่าแรงแน่..." ผู้จัดการโจวเดินมาเอ่ยก่อนจะปิดประตูใส่ฉัน

 
     หึ สาบานเลยว่าถ้าผู้จัดการบ้านี่ไม่ใช่เป็นลูกสาวเถ้าแก่ ฉันจะจับเธอมาอัดให้เละแล้วเอาเนื้อไปตุ๋นกินซะเลย


     'อีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเยบิน อีกไม่กี่ชั่วโมง...ฉันจะได้ออกไปจากขุมนรกนี่แล้ว' ฉันพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองลงขณะยืนรออยู่ด้านนอก


     สองคนนั้นเข้าไปคุยกันอยู่พักใหญ่จนแขนฉันเริ่มจะล้าขึ้นมา ถาดในมือฉันสั่นจนซุปในถ้วยนี้เกือบหกมาหลายรอบแล้ว


     "วางพักสักคงไม่เป็นไรเนอะ" ฉันคิดก่อนจะมองดูไปทั่ว ๆ ชั้นสอง ว่าพอจะมีตรงไหนให้ฉันวางถาดนี่ลงได้บ้าง


     'วางไว้ตรงบันไดคงได้เนอะ...' ฉันคิดก่อนจะเดินกลับไป
 

     "ทำอะไรน่ะ" เสียงผู้จัดการดังขึ้นทำเอาฉันตกใจจนเกือบทำถาดนี่คว่ำ

 
     "ระวังหน่อยสิเธอ!" ผู้จัดการโจวรีบเข้ามาช่วยพยุงไว้ได้ทันก่อนที่ซุปนั่นจะหกลงมาบนถาดเล็กน้อย


     "ขะ ขอโทษค่ะผู้จัดการ" ฉันรีบจับถาดนั่นให้มั่น ก่อนที่ผู้จัดการจะหยิบผ้าออกมาเช็ดบริเวณที่หกให้


     "เอาเข้าไปเสิร์ฟได้แล้ว เดี๋ยวคุณเขาจะรอนาน" ผู้จัดการว่าต่อ


     "ค่ะ..." ฉันตอบก่อนที่เขาจะเปิดประตูให้ฉันเข้าไปอีกครั้ง


     แปลก ๆ แฮะ...ถ้าเป็นปกติฉันคงโดนลากไปด่าจนหูชาแล้ว


     'แต่ก็ช่างเถอะ เงียบ ๆ แบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ' ฉันคิดพลางแทรกตัวกลับเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง


     "ระวังร้อนนะคะ" เธอเอ่ยขณะฉันยกถ้วยซุปลงไปเสิร์ฟให้เธอบนโต๊ะนี่

 
     ตัวฉันเข้าไปใกล้กับเธอมาก ใกล้...จนเห็นต่างหู cartier คู่ละหลายพันหยวนของเธอด้วย


     'อา ไม่ได้ ๆ รีบเก็บสันดานโจรของเธอลงไปก่อนเลยนะเยบิน' ฉันข่มตัวเองก่อนจะรีบ ๆ เสิร์ฟอาหารให้เสร็จ จะได้ออกจากห้องนี่ไปสักที


     ขืนอยู่นานกว่านี้คงเผลอตัวไปฉกต่างหูไม่ก็สร้อยคอราคาแพงของเธอออกมาด้วยแน่ ๆ


     "นั่งกินด้วยกันก่อนสิคะเยบิน" คุณโรอารีบรั้งมือฉันไว้เมื่อฉันกำลังจะเก็บถาดออกมา 


     ???


     "ไม่ต้องห่วงนะคะ เมื่อกี้ฉันคุยกับคุณโจวให้แล้วแหละ คุณโจวอนุญาตให้เยบินนั่งกินกับฉันได้จนฉันกลับเลยล่ะ" เธอเอ่ยเมื่อเห็นฉันทำท่าจะปฏิเสธอีกครั้ง  


     ขอผู้จัดการให้ฉันงั้นเหรอ?


     "มานั่งข้าง ๆ ฉันสิคะ" เธอลุกขึ้นมาเขยิบเก้าอี้ให้ฉัน  

 
     "อ๊ะ ขะ ขอบคุณนะคะ คุณโรอา..." ฉันเอ่ยอย่างเกรงใจ ก่อนจะเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวข้้าง ๆ เขา


     "เยบินน่ะ เรียกฉันว่ามินกยองก็ได้นะคะ" เธอเอ่ยขณะเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง


     มินกยอง...แสดงว่าไม่ใช่คนจีนเหมือนกันสินะ


     เกาหลีงั้นเหรอ?


     "ค่ะ...คุณมินกยอง" ฉันเอ่ยอย่างเกร็ง ๆ เล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มไปให้


     "งั้นเรามาเริ่มกินกันเลยดีไหมคะ?" เธอเอ่ยชวน ก่อนที่ฉันจะพยักหน้าตอบ


     อา ไม่ไหวแล้วล่ะ


     กำไลข้อมือสีเงินตรงหน้ามันดึงดูดสายตาของฉันเหลือเกิน


     กับคนที่ใส่กำไลข้อมือเยอะ ๆ อย่างเขาน่ะ ถ้าแอบถอดออกมาสักอันก็คงไม่ทันจะสังเกตเห็นหรอกนะ


     "นี่คุณมินกยองยังไม่เริ่มกินเลยเหรอคะ" ฉันทำเป็นชวนคุยเรื่องอื่นไปด้วยขณะปลดปล่อยให้สันดานโจรเก่าเริ่มทำงาน


     "ค่ะ ก็กะว่าจะรอกินไปพร้อมเยบินนั่นแหละ" เธอเอ่ยพลางคีบเปาะเปี๊ยะอันหนึ่งมาในจาน ก่อนที่ฉันจะทำตามบ้าง


     มือข้างหนึ่งคีบตะเกียบอยู่ด้านบน ส่วนมืออีกข้างก็ทำหน้าที่งัดแงะกำไลราคาแพงจากข้อมืออีกข้างของเธอที่อยู่ใต้โต๊ะอย่างเบามือ


     "เอ่อ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?" ฉันรีบชวนเธอคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอมาที่ฉัน 


     "มีอะไรเหรอคะเยบิน..." เธอเอ่ยถาม ก่อนจะหันมามองหน้าฉัน 


     "ทำไมคุณถึงให้ฉันมาร่วมโต๊ะด้วยล่ะคะ?" ฉันมองหน้าเธอตรง ๆ แล้วเอ่ยถาม


     อีกนิดเดียว...อีกนิดกำไลข้อมืออันหนึ่งของเธอก็กำลังจะกลายเป็นของฉันแล้ว 

  
     ฉันเขยิบตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อยเพื่อให้ความสนใจของเธอมาอยู่ที่ตัวฉัน ไม่ใช่ข้อมือของเธอที่ฉันกำลังถอดกำไลนั่นออกมา 


     แล้วมันก็ได้ผล...


     "เยบินไม่ชอบเหรอคะ" เธอเอ่ยถาม ก่อนจะเลื่อนมือเรียวอีกข้างมาทัดผมให้ฉัน 

 
     ได้แล้ว...


     กำไลข้อมืออันหนึ่งที่ฉันแอบถอดออกมาอย่างลวก ๆ ถูกยัดเก็บไว้ใต้เบาะเก้าอี้อย่างเบามือ


     สาวเจ้าค่อย ๆ เลื่อนมือมาโอบรอบเอวของฉัน ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหา


     "500 หยวน..." ฉันเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ ขณะที่เธอพยายามโน้มหน้าเข้ามาใกล้ 


     "คะ?" เธอผละออกมาเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าฉัน  

 
     "ฉัน ไม่เคยขาย...มะ หมายถึงอะไรแบบนี้น่ะ" ฉันทำทีเป็นเอ่ย ก่อนจะหลบตาเธอ
 

     ฉันใช้เรื่องอื่นเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตว่าที่ข้อมือของเธอนั้นมีกำไลหายไปวงหนึ่งแล้ว


     และมันก็คงดีไม่น้อย ถ้าฉันจะได้นาฬิกา vacheron constantin นั่นกลับไปด้วย


     "..."


     "โอเค 500 หยวน" เธอเงียบไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยแล้วผละตัวออกมา


     "งั้นฉันคงต้องฝากเยบินไปจัดการเรื่องเงินกับคุณโจวด้วยนะคะ ถ้าเสร็จแล้วก็ตามออกมา ฉันจะขับรถมารอรับที่หน้าร้านแล้วกันค่ะ" เธอเอ่ยก่อนจะยื่นกระเป๋าเงินมาให้ฉัน


     ก...กระเป๋าเงินเลยเหรอ? 


     "ค่ะ..." ฉันพยักหน้าตอบ ก่อนจะรับกระเป๋าเงินของเธอมาอย่างสั่น ๆ 


     ใจเย็น ๆ สิเยบิน 


     นะ นี่มันก็แค่กระเป๋าเงินของคนรวยคนหนึ่งเองนะ


     ในกระเป๋าใบนี้อาจจะมีเงินทั้งหมดหลายหมื่น ไม่สิ...อาจจะหลายแสนหยวนเลยก็ได้!


     "เร็วหน่อยนะคะเยบิน พี่ทนหิวได้ไม่นานนะ..." เธอก้มลงมากระซิบข้างหูฉันที่คงยังนั่งนิ่งอยู่   


     "อยากขย้ำกระต่ายจะตายแล้วเนี่ย" เธอกระซิบต่อ ก่อนจะขบงับปลายหูของฉันเบา ๆ


     ยายนี่...โรคจิตแน่ ๆ


     เธอเล่นสนุกอยู่แถวซอกหูของฉันสักพัก ก่อนจะผละออกมา


     "เจอกันหน้าร้านนะคะ" เธอเอ่ยก่อนจะนำออกไปข้างนอก


     ฉันรีบเปิดกระเป๋าเงินนั่นเพื่อที่จะดูจำนวนเงินในกระเป๋าทันทีที่เธอเดินออกไป   


     เจ็ดพัน แปดพัน เก้าพัน หมื่นหนึ่ง...


     "อะไรกันเนี่ย รวยเสียเปล่าแต่พกเงินสดไว้แค่หมื่นหยวนเนี่ยนะ" ฉันเอ่ยอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะเก็บกระเป๋าลง


     กระเป๋าที่มีบัตรมากมายมันช่างไร้ค่าเมื่อฉันแทบจะไม่รู้รหัสของพวกมันเลยสักใบเดียว


     'เอาไงดีเยบิน...จะทำตามที่เธอบอกแล้วไปลุ้นเอาว่าจะได้นาฬิกาเรือนละหลายแสนหยวนกลับบ้าน หรือจะหนีออกไปทั้งแบบนี้แล้วค่อยหาทางกดเงินจากบัตรเธอดีนะ' ฉันคิด พลางยกเบาะเก้าอี้ขึ้นมาเพื่อหยิบดูกำไลข้อมือที่ฉันแอบฉกไปซ่อนไว้เมื่อครู่นี้ด้วย


     "เอ๊ะ ลัคกี้แฮะ..." ฉันเอ่ยเมื่อเห็นว่าสร้อยที่ฉกมาได้นั่นเป็นโครมฮาร์ทที่น่าจะราคาแพงพอตัว ฉันจึงรีบจัดการเก็บทั้งกระเป๋าเงินและกำไลข้อมือนี่ลงไปในกระเป๋ากางเกงอย่างลวก ๆ ทันที


     ขอโทษนะคะมินกยอง แต่ฉันไม่ชอบไปพึ่งน้ำบ่อหน้าสักเท่าไรน่ะ...


     ฉันรีบเก็บของทั้งหมดก่อนจะตามลงมาด้านล่างแล้วคอยหลบหลีกสายตาจากผู้จัดการโจวไปด้วย


     "แหม วันเกิดคุณเฉิงทั้งที ฉันก็ต้องมีอะไรพิเศษมาให้หน่อยสิคะ ฮ่า ๆ" เสียงของผู้จัดการโจวดังลอดออกมาจากห้องวีไอพีห้องหนึ่ง ทำให้ฉันมั่นใจแน่ ๆ ว่าฉันจะไม่ถูกเขาจับได้ระหว่างที่แอบหนีออกไป


     ฉันรีบกลับเข้าห้องพักของพนักงานก่อนจะเปลี่ยนเสื้อแล้วเอาของที่ฉันได้มาจากผู้หญิงคนนั้นเข้ากระเป๋าสะพายของตัวเองอย่างไว 


     'ขอยืมหน่อยแล้วกันนะ...' ฉันคิดเมื่อเห็นกุญแจรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าของร้าน วางอยู่ในห้องพักนี้ด้วย


     'ใกล้แล้วเยบิน เธอใกล้จะเป็นอิสระแล้ว' 


     ขาเรียวรีบสาวไปยังหลังร้านก่อนจะแอบออกไปทางประตูหลังพร้อมกับกระเป๋าสะพายใบเล็กของเธอ


     ฉันรีบมุ่งหน้าไปยังรถมอเตอร์ไซค์คันเล็กที่จอดทิ้งไว้หลังร้าน ก่อนจะสตาร์ทเครื่องแล้วขับมันออกไปทันที 


     ตั้งแต่ตอนนี้ฉันเป็นอิสระแล้ว...


     อา...แทบอยากจะประกาศให้คนทั้งโลกรู้เลยล่ะ ว่าฉันไม่ต้องกลับไปทำงานที่ร้านเฮงซวยนั่นอีกแล้ว


     นี่คงจะเป็นความรู้สึกของด๊อบบี้ตอนที่ได้ถุงเท้าจากเจ้านายสินะ


     "หึ ๆ ฮ่า ๆๆๆๆๆ" ฉันระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อคิดว่าเงินพวกนี้จะสร้างความสุขให้ฉันได้ขนาดไหน


     สายฝนที่ตกลงมาไม่ได้ช่วยลดความรู้สึกดีใจจนแทบคลั่งของฉันได้เลย มือข้างหนึ่งรีบบิดเร่งความเร็วของรถมอเตอร์ไซค์คันเก่านี้ออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่มันจะทำได้


     คังเยบินออกมาแล้ว...


     คังเยบินออกมาจากขุมนรกนั่นแล้ว!




SHARE
Writer
minimon
A to Z
HIgh

Comments

pchaan96454__
10 months ago
ร้ายทั้งคู่ค่ะ5555555 แต่อยากรู้ว่าใครจะร้ายกว่ากัน สู้ๆนะคะไรท์ จะคอยติดตามน้าาาา
Reply
minimon
10 months ago
ขอบคุณค่ะ ^^
bubbleBin_
10 months ago
ร้ายไม่เบาทั้งคู่เลยนี่น่าาาา ใครจะร้ายกว่ากันโรอาหรือเยบิ้น~ รอเลยค่ะไรท์!
Reply
minimon
10 months ago
^^