สะพานสวยของเราสอง
"อยากเดินบนสะพาน" เสียงก้องสะท้อนเพดานกระทบลงมายังหูของเธอเเละเขา
ช่วงนี้เธอมักจะมีอาการพูดถึงสิ่งที่คิดออกมาโดยไม่รู้ตัว
เหมือนถุงมีรูโหว่เล็กน้อย หากถุงนั้นบรรจุของเเข็งก้อนใหญ่ก็ไม่มีปัญหาอะไร
เเต่หากวันใดมันถูกบรรจุไปด้วยของเเข็งก้อนเล็กๆหรือของเหลว 
ก็ไม่วายที่ของเหล่านั้นจะไหลออกมา

บังเอิญว่าวันนั้นวัตถุที่ถูกบรรจุในภาชนะรูปร่างมนุษย์ที่มีรูรั่วนี้
คือภาพของสะพานเเห่งหนึ่งในยามค่ำคืน
เเผ่นหลังของหญิงสาวผมยาวสลวยเดินอยู่ท่ามกลางไฟถนนเหล่านั้น
ก่อนอื่นต้องยอมรับก่อนว่าเธอมักจะจิตนาการตัวเองให้สวยกว่าความเป็นจริงเสมอ
เเละเเน่นอนหญิงสาวสวยคนนั้นไม่ได้เดินธรรมดา เธอกำลังเลือกสถานที่ที่เธอจะตาย
ใช่เเล้วคุณฟังไม่ผิดหรอก
เธอกำลังจะตาย

"อะไรนะ" ชายหนุ่มข้างๆถามเธอหลังจากที่จู่ๆเธอก็โพล่งถ้อยคำประหลาดๆเหล่านี้ออก
"ก็เเค่เห็นสะพานในจิตนาการ ไม่มีอะไรหรอก" เธอกล่าว

"ช่วงนี้คุณชอบพูดอะไรเเปลกๆนะ ไม่มีที่มาที่ไป บางทีผมก็กลัวนะ"

"อย่าถือสาเลย ฉันก็ประหลาดเเบบนี้เเหละ ไม่ได้มีเหตุผลอะไรนักหรอก"

เเน่นอนว่ามันก็มีส่วนจริง เเต่ก็ไม่ได้จริงไปเสียทั้งหมด เธอประหลาด ถูก เเต่นั้นมีเหตุผล 
ด้วยภาพที่ฉายเข้ามาในหัวเธอนั้นไม่ได้มาอย่างไม่มีสาเหตุ เหล่านี้ถูกสะสมมาจากเหตุการณ์ในวัยเยาว์ตามหลักจิตวิทยาบลา บลา บลา ซึ่งเธอพยายามจะรักษาบ้างไม่รักษาบ้างอยู่ตลอด ระยะหลังนี้มันมักมีอิทธิพลกับเธอมากเป็นพิเศษก็เท่านั้นเอง

"ผมรู้ว่าคุณไม่ปกติ คุณก็รู้ตัวคุณใช่ไหม ผมเเค่อยากให้คุณรู้ว่าผมจริงจัง เเละอยากจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต ถ้าหากคุณเข้าใจผมเเล้วก็ช่วยให้ผมได้เข้าใจคุณบ้างเถอะ"

'น่าสงสารจริงๆ ขอโทษนะ' เธอคิดในใจก่อนจะลูบหน้าเขาอย่างเเผ่วเบา

เธอไม่เคยรักใคร ที่ผ่านมาเธอมักจะหาหนุ่มๆมาเยียวยาความเหงาของเธอบ่อยครั้ง เเต่เธอก็ไม่เคยรักใคร เขาก็ด้วยเช่นกัน 'ฉันคงต้องทิ้งเขาเเล้วสินะ ก่อนที่เขาจะเสียใจไปมากกว่านี้ ยังไม่ได้ทำอะไรด้วยกันตั้งหลายอย่าง' เธอรู้สึกเสียดายเขาจนต้องถอนหายใจออกมา

"อยากตายด้วยกันไหม คุณกับฉันเราสองคนตายพร้อมกัน ฉันให้โอกาสคุณกลับไปเตรียมชุดหล่อของคุณมา ฉันจะใส่เดรสสีฟ้าตัวนั้นที่คุณชอบไปยืนรอคุณอยู่ที่ตู้โทรศัพท์หน้าหมู่บ้าน คุณขับรถมารับฉัน เราสองคนขับรถขึ้นเหนือกัน เดินทางไปเเถบๆเถือกเขาที่ไม่ค่อยมีคน ฉันจะหักพวงมาลัยรถลงข้างทาง เราสองคนตายพร้อมกันคุณว่าโอเคไหมเเผนนี้"

"ทำไมเราไม่ทำอะไรง่ายๆอย่างจับมือกันกระโดดลงไปทางหน้าต่างชั้น 22 ของคอนโดนี้ล่ะ ผมว่าง่ายกว่าตั้งเยอะนะ" เขากล่าวพร้อมกับหัวเราะ เธอจึงหัวเราะตาม

"คุณรู้อะไรไหม ฉันชอบผมคุณมากเลย มันนุ่มเเล้วก็หอม หอมเเบบสะอาดๆ ฉันชอบกลิ่นเเชมพูของคุณ ฉันชอบกลิ่นบุหรี่บนผ้าปูที่นอนของคุณ เเล้วฉันก็ชอบความฉลาดของคุณ"

"คุณกำลังทำให้ผมมีอารมณ์อีกครั้งเหรอ"

"ฉันอยากให้คุณรู้ไว้ว่านี่เป็นวันที่โชคร้ายของคุณที่ทำให้คุณมาเจอฉัน ฉันก็เเค่ตุ๊กตายางที่มีรูรั่วหนึ่งตัว ใกล้ถึงเวลาที่ลมมันจะหมดลงเเล้ว เเต่นั่นไม่ใช่ความผิดของคุณ ไม่มีใครสามารถเติมลมให้ตุ๊กตายางที่มีรูรั่วได้หรอก"

"เเต่ผมปะมันได้นะ ผมสามารถซ่อมมันได้"

"สายเกินไปเเล้วล่ะเพราะตุ๊กตาตัวนี้ไม่สามารถซ่อมได้ สิ่งที่คุณทำได้มีเพียงเเค่สนุกกับมันจนกว่าวาระสุดท้ายของมันจะมาถึง" เธอกล่าวก่อนก้าวขึ้นคร่อมเขา

"ตุ๊กตาอะไรจะซ่อมไม่ได้ คุณนี่ขี้โกงจริงๆนะ"

เธอเเละเขาร่วมรักกันนานเท่านาน เเละนั่นคือครั้งสุดท้ายที่พวกเขาเจอกัน เธอหายไปเเละไม่เคยติดต่อเขาอีกเลย สองปีให้หลังเขาถึงได้รู้ข่าวจากเพื่อนของเธอว่าเธอตายเเล้ว กระโดดน้ำตายบนสะพานที่ไหนสักเเห่งระเเวกบ้านของเธอ ไม่มีใครสงสัยในการตายนัก เพราะทุกคนทราบว่าเธอมีปัญหาทางจิต โรคซึมเศร้า เเละเขาออกโรงพยาบาลหลายครั้ง

คงจะมีเเต่เขาที่สงสัย เเละไม่เคยเข้าใจความคิดของเธอเลยเเม้เเต่น้อย

'สงสัยนั่นเเหละดีเเล้ว ไม่เข้าใจนั่นเเหละคือสิ่งที่ดีที่สุดที่คุณทำให้ฉันได้เพราะนั่นคือความซื่อตรงที่สุดที่ฉันเคยได้รับ'

คำกล่าวของเธอเมื่อนานมาเเล้วดังก้องอยู่ในหัว
หากวันนั้นเขาเลือกที่จะเข้าใจถึงสะพานที่เธอพูดถึงอะไรๆอาจจะดีขึ้นกว่านี้

'นั่นไม่ใช่ความผิดของคุณ'
คำกล่าวของเธอเมื่อนานมาเเล้ว

'นั่นไม่ใช่ความผิดของคุณ'


เเด่ patrick melrose เเละ South of the Border, West of the Sun
SHARE

Comments