พยายามเข้มแข็งขึ้นทุกวันเพื่อมาคิดถึงคุณในคืนวันศุกร์

: มึงเคยคิดถึงแววตาตอนที่เขาใช้บอกลารึ
เปล่าละ

:  ...อืม ฝังในใจเลยด้วยซ้ำ

คำถามนั้นถูกพูดขึ้นมาโดยเพื่อนที่นั่งข้างๆฉัน
เป็นคำถามที่ไม่อยากได้ยินที่สุดในโลกเลย


ฉันหยุดนิ่งไปสักพักกับประโยคนั้น ลองหลับตาลงช้าๆนึกถึงภาพของเขา ผู้ซึ่งทำร้ายหัวใจของฉันจนแตกสลาย. ทันทีที่หลับตาลงภาพของคนในความคิดก็ปรากฏขึ้นมา เป็นฉากตอนที่เรานอนมองตากันอยู่บนเตียงยามกลางคืน แววตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความรักที่แสนหวานฉ่ำของเขา ในตอนนี้กลับกลายเป็นเปลี่ยนไปแล้ว มีเพียงแววตาห่างเหินที่ใช้บอกลากันในคืนนั้น และภาพตัวฉันที่กำลังกัดริมฝีปากสั่นระริก 'อย่าร้อง...อย่าร้องออกมานะเขากำลังมองอยู่' ฉันต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อควบคุมตัวเองไว้ไม่ให้อ่อนแอต่อหน้าเขา ต้องทนเห็นสายตาคู่นั้น แววตาแบบที่เขาไม่เคยคิดจะใช้กับฉันมาก่อน 

จำได้ว่าความรู้สึกในตอนนั้นมันเจ็บมาก มันปวดและหน่วงหัวใจไปพร้อมๆกัน ทรมานจนอยากลุกขึ้นมากระชากเขาแรงๆ แล้วกอดไว้ให้แน่นที่สุด
ให้เขาได้รับรูัถึงความเจ็บปวดของฉันบ้าง 
ทำไมนะ... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ 


ฉันสลัดหัวไล่ความคิดพวกนั้นออกไป
กลับสู่เข้าช่วงเวลาเดิมในปัจจุบัน  ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันพยายามลืมเรื่องราวของเขาทำเหมือนกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ลบทุกอย่างเกี่ยวกับเขาออกไป ตัดขาดกับสังคมของเขา เก็บข้าวของที่ชวนคิดถึงหาไว้ในลิ้นชัก หลังจากทำแบบนี้มาได้สักพัก หัวใจดวงน้อยของฉันก็เริ่มแข็งแรงขึ้น ออกสู่โลกกว้างได้อย่างเดิม พบเจอผู้คนใหม่ๆมากหน้าหลายตาและไม่ปิดกั้นหัวใจตัวเอง 

แต่ทุกครั้งที่วันเวลาวนกับมาช่วงสุดสัปดาห์ทีไร
มันกลับรู้สึกคิดถึงใครบางคนที่อยู่แสนไกล
เป็นความคิดถึงที่แสนจะคุ้นเคย
คิดถึงใบหน้าที่เลือนลางของคนคนนั้น
คิดถึงเจ้าของดวงตาคม 
กับแววตาที่ใช้บอกลากัน




คุณคะ...ฉันคิดถึงคุณ


SHARE
Writer
iamimuy
freedom
ฉันไม่มีเรื่องราวของความสุขมาเล่าหรอก..เพราะครึ่งชีวิตก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแล้ว

Comments