ในวันที่พ่ายแพ้ให้ 'ความรัก' อย่างสมบูรณ์แบบ
และแล้วสัปดาห์นี้ก็วนมาจนถึงวันศุกร์...
'You can count on me like, one, two, three...'
เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นในช่วงสาย ๆ ของวัน
สายตาของฉันเหลือบไปมองชื่อของคนที่โทรเข้ามา
ปลายนิ้วเลื่อนปัดรับสายอัตโนมัติ และกรอกเสียงลงไปว่า
'ฮัลโหล ว่าไง...'
'พี่... ว่างไหม? ช่วยไปเปิดเครื่องให้หนูหน่อย หนูรถติดอยู่'
'อื้อ... เครื่องเดิมใช่ไหม?' 
'ใช่พี่ ขอบคุณมาก... แล้วนี่ดีขึ้นหรือยัง? จากวันนั้นเป็นยังไงบ้าง?'

... ย้อนกลับไปสองสัปดาห์ก่อนหน้านี้
'พี่เป็นอะไร ทำไมสีหน้าไม่ดีเลย'
'เขามาบอกพี่ว่า... เขามีแฟนแล้วว่ะ'
จากประโยคนั้น บรรยากาศก็กลายเป็นนิ่งเงียบ... และเย็นเฉียบขึ้นมา
'มันปีหนึ่งเลยนะเว้ย ที่เขาทำแบบนี้... หรือที่ผ่านมา พี่คิดไปเองคนเดียว?'
'แต่หลายอย่างที่เขาทำ มันก็พอบอกได้ว่า เขาเองก็รู้สึกนะพี่'
'อื้อ...' ฉันได้แต่ตอบไปเท่านี้ พร้อม ๆ กับกลืนก้อนน้ำตาลงไป
'หนูมีให้พี่สองทางเลือก บอกเขาว่าพี่รู้สึกยังไง กับเก็บมันต่อไป ทางแรกถ้าผลออกมาว่าไม่ใช่ ก็เสียเพื่อนสนิทไป ทางที่สองไม่ต้องรอผลอะไร แต่ต้องเก็บความรู้สึกไว้ แล้วเป็นเพื่อนสนิทกับเขาต่อไป มันขึ้นอยู่ที่ว่าพี่จะเลือกทางไหน'
'อื้อ... พี่เลือกไม่พูด แล้วเก็บมันต่อไปนี่ละ แต่ก็คงห่างออกมาเพื่อความสบายใจ คงสนิทกันไม่ได้เท่าเดิม' ...

'ก็... เขามาบอกว่า ที่บอกว่ามีแฟนน่ะ เป็นเรื่องล้อเล่นว่ะ แต่ความรู้สึกพี่อ่ะ เสียไปแล้วจริง ๆ'
'อ้าว...'
'พี่ก็เลย... ไหน ๆ ก็เสียใจไปแล้ว แต่อย่างน้อยมันดีนะ ที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น พี่ก็จะได้รู้ว่า จริง ๆ พี่รู้สึกกับเขามากเท่าไรแล้ว มันคงมาถึงจุดที่มากที่สุดที่พี่ไม่สามารถไปต่อจากนี้ได้แล้ว บางอย่างมันคงตันแล้ว พี่คงเดินไปชนกำแพงแล้วละ ที่พี่ทำได้ก็คงเป็นการถอยออกมาเพื่อให้เจอทางออกที่ดันหลงเดินเข้าไป'
'พี่โอเคไหม?'
'โอเคดิ... มันดีนะ ที่ได้รู้ว่า ควรไปทางไหน และเรารู้สึกมากไปเท่าไรแล้ว เราจะได้หยุดตัวเองถูก จากนี้พี่คงไม่เดินหน้าแล้วละ มันไม่มีประโยชน์ จริง ๆ พี่แต่งเรื่องสั้นไว้ให้เขาอ่านด้วยนะ แต่ถึงวันนี้พี่ว่า พี่คงไม่ให้เขาอ่านแล้วละ ดวงตะวันดวงนั้นคงได้แต่อยู่ในเรื่องสั้นของพี่เท่านั้น'
'พี่รู้ไหม... ภายนอกพี่เป็นคนเข็มแข็งมากเลย ดูโหด ๆ แมน ๆ เป็นที่พึ่งให้หนูในเวลาที่หนูมีปัญหา แล้วพี่ก็เป็นเพื่อนในเฟสบุ๊คคนเดียวที่เขียนสเตตัสยาวมากแต่หนูนั่งอ่านมันจนจบ พออ่านจบในทุกครั้งหนูรู้สึกเลยว่า พี่ไม่ได้เข็มแข็งแบบภายนอก แต่พี่โรแมนติกและอ่อนไหวมาก พี่ร้องไห้กับหนูได้นะ ถ้าพี่ไม่โอเค'
'ขอบคุณนะ แต่สำหรับเรื่องนี้พี่เลิกร้องไห้แล้วล่ะ แล้วก็ขอบคุณที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมา'
'โอเค หนูจะถึงแล้ว เดี๋ยวเราเจอกันนะคะ'
'โอเค เจอกัน'
โทรศัพท์สายนั้นสิ้นสุดลง พร้อมกับความรู้สึกของฉันที่ผุดขึ้นมา...
การต่อสู้ในจิตใจ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
ฉันรักเขา แต่สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้คือการเดินออกห่างจากเขาให้มากที่สุด
จริง ๆ ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องเมื่อสองสัปดาห์ก่อนมาสักพักหนึ่งแล้ว
หากแต่โทรศัพท์สายนี้ ดึงฉันกลับไปสู่จุดที่ต่ำที่สุดของความรู้สึก
ถามว่าตอนนั้นรู้สึกอย่างไร
ที่รู้ว่าเขาล้อเล่นกับเรื่องเช่นนี้
ความรู้สึกแรกน่ะ ดีใจที่มันไม่ใช่เรื่องจริง... 
หากแต่ถัดจากความรู้สึกนั้น  กลับเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเอาเสียเลย
ที่เขาเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น... มันเสียความรู้สึกไปเสียแล้ว
มองในอีกมุมหนึ่ง เขาอาจจะไม่เคยคิดอะไรที่มากกว่าเพื่อนกับเราเลยก็เป็นได้
การพยายามบอกตัวเองว่าเขาไม่คิด
มันยิ่งเป็นการตอกย้ำตัวเองว่าเราคิด และผิดหวังมากแค่ไหน
ฉันนั่งวน จม อยู่กับความคิดนี้พักใหญ่
จนในที่สุด...
เจ้าของสายโทรศัพท์เมื่อสักครู่ เดินมาแตะที่ตัวฉัน...

ในท้ายสุดของการต่อสู้กับจิตใจตัวเอง
ฉันได้แต่เพียงพูดกับตัวเองว่า
ฉันยอมแล้ว
ฉันยอมแพ้
ฉันยอมรับแล้วว่า 'ฉันรักเขา'
แม้ไม่รู้ว่าเรื่องข้างหน้าจะเป็นเช่นไร
แต่วันนี้ ฉันยอมรับแล้วว่า 
ฉันพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกนี้
และฉันจะพยายามอยู่กับมันให้ได้อย่างปกติสุขที่สุด 
โดยไม่มีใครต้องเดือดร้อนกับเรื่องนี้...

สวัสดีวันศุกร์ที่ฝนตกหนัก
เช่นเดียวกับความรู้สึกในใจของฉัน
15.06.18
fortune
SHARE
Writer
FORTUNE
Just a HUMAN.
People come and people go, that's life.

Comments