ผ่านไปครึ่งปี
ท่ามกลางฝนที่โปรยปราย ต้นไม้น้อยใหญ่ต่างโอนอ่อนไปกับแรงลม
ใบไม้ที่ต้านทานแรงลมไม่ไหวก็ร่วงลงสู่พื้นดิน
เสียงหัวเราะเล็กๆ กับเสียงย่ำเท้ากับน้ำฝนที่นองบนพื้น
แม้จะเปียก แต่ก็ยังมีรอยยิ้มที่สดใสตัดกับสีท้องฟ้าที่หม่นหมอง

แม้จะกางร่ม แต่ละอองฝนก็ทำให้ตัวเปียกอยู่ดี
การเดินทางอาจจะลำบากไปสักหน่อย เมื่อฝนตก แต่เมื่อฝนซา ทุกอย่างก็เริ่มคล่องตัวตามปกติ

ฝนตกอาจทำให้เรารู้สึกเหงา หรืออาจคิดถึงใคร หรือคิดถึงเรื่องอะไร ที่ทำให้หม่นตามท้องฟ้าก็เป็นได้

นี่เวลาก็ผ่านมาครึ่งปีแล้ว อีกไม่กี่เดือน ก็จะเข้าสู่หน้าหนาว
แล้วเข้าสู่การเริ่มต้นในปีถัดไป

เวลาหนึ่งปี มันผ่านไปเร็วมาก จนคิดว่า ทุกวันนี้เราทำอะไรได้ดีที่สุดหรือยัง
หนึ่งวันผ่านไป เลื่อนเป็นหนึ่งเดือน
หน้าร้อนผ่านไป จนล่วงเวลาเข้าสู่หน้าฝน

ได้แต่ถามตัวเองว่าเราจะรอโอกาสที่เราต้องการไปทำไม
ทำไมเราไม่วิ่งหาโอกาสด้วยตัวเราเอง



ทุกวันนี้ ก็ยังรู้สึกถึงสีขาวโพลนในหัว
และความว่างเปล่า


ครึ่งปีที่ผ่านมา ฉันทำอะไรไปบ้างกันนะ...


SHARE
Writer
FridayWinter
Dreamer Story
ผู้หญิงธรรมดา มาจากดาวศุกร์

Comments