Roommate (Moonsun)


" เอางี้จริงดิ " มุนบยอลอีเงยหน้ามองป้ายรถเมล์ที่ไม่คุ้นตา เธอเดินตามแผนที่ในโทรศัพท์มือถือ พลางหันซ้ายขวาสำรวจเส้นทางใหม่ไปด้วย

หลังจากเกิดเหตุการณ์จี้ชิงทรัพย์ที่หลังหอพัก เธอก็ถูก 'คุณๆ' จับย้ายมาอยู่ที่หอแห่งใหม่ แต่มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหนเลย เธอโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วหรอกน่า


แต่สุดท้าย บยอลอีกับกระเป๋าเดินทางใบโตก็มาอยู่ตรงหอพักสีขาวสะอาดตาแห่งใหม่จนได้

" มุนบยอลอีค่ะ " เธอยิ้ม กุญแจเหล็กถูกวางลงบนเคาท์เตอร์สีขาว เธอโค้งตัวขอบคุณคุณผู้ดูแล แล้วหยิบกุญแจดอกนั้นขึ้นมาวางบนฝ่ามือ

1203 คือตัวเลขที่ถูกสลักลงบนกุญแจดอกนั้น คงจะเป็นห้องพักห้องใหม่ละมั้ง

บยอลอีกำกุญแจเหล็กนั้นแน่นราวกับเป็นกุญแจนำทาง มันนำเธอไปยังชั้น 12 ของหอพัก พลันนึกถึงคำพูดปลายทางโทรศัพท์สายที่แล้ว

คราวนี้ก็อยู่กับรูมเมทแล้วกันนะลูก
บยอลอีไม่เคยมีรูมเมทมาก่อน 

ตอนอยู่ที่หอเก่า เธอก็อยู่คนเดียว คราวนี้ไม่รู้ว่า 'คุณๆ' คิดยังไง ถึงได้หารูมเมทให้แบบนี้

บยอลอีก็อยากจะรู้ว่า คุณรูมเมทคนใหม่นี้จะเป็นยังไง


บยอลอีค่อยๆกวาดตาไปยังห้องพักสีขาวสะอาดที่เรียงรายอยู่ข้างทางเดิน เธอค่อยๆลากกระเป๋าอย่างช้าๆ สายตามองหาเบอร์ 1203 ที่บนประตูห้อง

อา อยากรู้จังว่าคุณรูมเมทจะอยู่ที่ห้องมั้ยนะ


บยอลอีไขกุญแจหน้าห้องอย่างช้าๆ เธอหมุนลูกบิดเบาๆ

" สวัสดีค่ะคุณ " บยอลอีก้าวเข้าไปในห้อง แล้วกวาดตาไปมา 

คุณรูมเมทไม่อยู่งั้นหรอ

" คุณที่จะมาแชร์ห้องด้วยใช่มั้ยคะ เข้ามาเลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจๆ " 

บยอลอีเจอคุณรูมเมทแล้ว

" ชื่อคิมยงซอน ปีสี่ค่ะ " เธอยิ้มกว้าง

" มุนบยอลอี ปีสองค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะพี่ยงซอน " 

" ยินดีที่ได้รู้จักนะคะบยอล :) "


และบยอลอีก็รู้ความจริงข้อหนึ่งแล้วว่า การที่คุณๆ หารูมเมทให้รอบนี้ ก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน เพราะพี่ยงซอนนั่นแหละนะ :)


เกือบปีแล้วที่บยอลอีอยู่ที่หอนี้ แล้วก็เกือบปีแล้วที่ได้รู้จักพี่ยงซอนเหมือนกัน

ตลอดระยะเวลาที่บยอลอีอยู่ที่นี่ ก็มีพี่ยงซอนเนี่ยแหละที่อยู่ด้วยในทุกๆวัน

จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่เธอขาดไม่ได้ไปแล้ว


" พี่ยง วันนี้มีเรียนเช้านะ " บยอลอีผละจากไข่เจียวบนกระทะ เธอเดินเข้าไปสะกิดปลุกพี่ยงซอนเหมือนทุกวัน

เราจำตารางสอนของกันและกันได้ เป็นปกติที่คนที่ตื่นก่อนจะปลุกอีกคน ถ้ามีเรียนตอนเช้า

ส่วนหนึ่งของความสุขของบยอลอีในแต่ละวันก็มาจากตอนเช้าล่ะ :)

พี่รู้มั้ย ว่าพี่เหมือนดวงอาทิตย์เลยอ่ะ
ไม่รู้ว่าบยอลอีคิดอะไรอยู่ถึงถามออกไปแบบนั้น

" ทำไมอ่ะ เธอคิดงั้นหรอ "

" ก็คง.. เพราะพี่สดใสมั้ง เวลาพี่ยิ้มเหมือนท้องฟ้าจะสว่างขึ้นมานิดนึงเลย "

" พี่เป็นอย่างงั้นอ่อ " พี่ยงซอนพูดพลางหัวเราะ ก็เป็นอย่างงั้นจริงๆ อย่างตอนนี้ เวลาที่พี่ยงซอนยิ้ม ท้องฟ้าจะสว่างขึ้นมานิดนึงจริงๆน่ะแหละ

" อื้อ "

" ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ พี่จะได้เป็นดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงให้คุณดวงดาวไงคะ "

เขิน-----  บยอลอีหน้าร้อนผ่าว ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าคงจะขึ้นสีแดงให้คนต้นเหตุเห็นแน่ๆ

" หน้าแดงใหญ่แล้วนะคุณดาว เขินอ่ะดิ "

ก็ถูกอีกไง แล้วใครหยอดเล่า! 
แล้วจะหยอดใหม่นะคะ เธอเขินน่ารักดี :)

สวัสดีค่า เป็นคนเขียนมือใหม่ เพิ่งเคยเขียนครั้งแรก ต้องฝากตัวด้วยนะคะ ฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ในใจทุกคนด้วยนะคะ :)









SHARE

Comments