cry ㅠㅠ
เห็นเพื่อนแชร์เพจคำคมในเฟซบุ๊ค
บอกว่า
"ตอนเป็นเด็ก พยายามร้องไห้ให้เสียงดังที่สุดเพื่อให้คนสนใจ
แต่พอโตขึึ้น กลับพยายามร้องไห้ให้เงียบที่สุด เพื่อจะได้ไม่มีใครสนใจ" 

อ่านดูแล้ว ก็ถูกของเขาอ่ะนะ
เป็นผู้ใหญ่นี่ลำบากจริงๆ 
ทั้งยังน่าสงสารมากๆอีกด้วย

แต่พอลองมองย้อนกลับมาหาตัวเอง
เคยไหมนะ?
เคยร้องไห้ออกมาดังๆมั๊ยนะ?
มีมั๊ย...สักครั้งในชีวิต

เท่าที่จำได้...
ไม่มีเลย
ไม่เคยเลยสักครั้ง

ทุกครั้งที่นึกถึง
ความทรงจำเดียวที่ผุดขึ้นมา
คือ เด็กหญิงที่เก็บความรู้สึกตัวเองเอาไว้ ภายใต้ใบหน้าและดวงตาที่เฉยชา
เหมือนคนไร้ความรู้สึก
ไม่ว่าจะความรู้สึกไหน อารมณ์ไหน
ดีใจ มีความสุข ตื่นเต้น ไม่พอใจ เศร้า หรือเสียใจ
ฉันแสดงออกมายังไงนะ?
ไม่มีครั้งไหนที่แสดงออกมาได้เต็มร้อยเปอร์เซน
เพิ่งคิดได้ว่าตัวเองเป็นคนเก็บกดได้ขนาดนี้

พอนานวันเข้า 
มันกลับกลายและกลืนกินจนกลายเป็นบุคลิกส่วนตัวของฉันไปเสียแล้ว
แต่ว่านะ..
มันเป็นตัวตนของฉันจริงๆอย่างนั้นเหรอ?

อันที่จริง
ฉันก็อยากหัวเราะดังๆ
โกรธดังๆ
ร้องไห้ดังๆอยู่เหมือนกัน

แต่ไม่รู้จะทำยังไง
พอแสดงออกมาไม่ได้
ก็เลยกลายเป็นว่า
ฉันกดความรู้สึกตัวเองให้อยู่แค่ในใจ
แล้วฉันมีความสุขดีกับที่เป็นแบบนี้มั๊ย
ก็ตอบไม่ได้เต็มปาก
แต่จะให้แสดงออกมาเต็มที่เหมือนที่ใจคิด
ก็ทำไม่ได้อีกนั่นแหละ

ช่างมีความย้อนแยงในตัวเอง

ว่ามั๊ย?

.
.
.
แต่ว่านะ...
วันนี้อยากร้องไห้จริงๆ
แล้ว...
ทั้งที่ในใจมันหนักอึ้งขนาดนี้
ทำไมน้ำตาถึงไม่ไหลกันนะ?

SHARE
Writer
iamatraveller
I am who I am
ฉันไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่นักอ่าน...ฉันก็แค่...ชอบเขียน ชอบอ่าน ชอบทำในเรื่องที่ชอบ...ก็เท่านั้น

Comments