แค่เพื่อนดีกว่า.
หลายครั้งเราหลงลืมไปว่าคนที่ใช่...ไม่ต้องพยายาม

แต่มันกลับเป็นไปเองอัตโนมัติเมื่อเจอคนที่ถูกใจ เราพยายามทำให้ตัวเองโดดเด่น เพียงให้เขาสนใจ

เราพยายามปีนไปให้ถึงยอดเขาที่คิดว่าคือเอเวอเรตของเราเพียงพบว่ามันไม่ใช่


แท้จริงแล้ว เราชอบใคร?
เขา...ที่อยู่คนตรงหน้า หรือเขา...ในแบบที่เราต้องการ?

ไม่แปลก เมื่อได้รู้จักกันมากขึ้น เรามักมีคำผุดขึ้นมาในใจว่า เราไม่น่าจะรู้จักกันมากแต่แรก

เราโทษเวลาที่ทำให้คนเปลี่ยนไป 
เราโทษระยะทางที่ทำให้คนเปลี่นนไป
เราโทษสิ่งต่างๆ

หรือแท้จริงแล้วเวลาเปิดเผยความจริง 
และระยะทำให้เห็นบางอย่างชัดขึ้น 
เขาที่อยู่ในระยะ100เมตร เป็นคนที่ดูดี โดดเด่น
เขาในระยะ50 เมตร ไม่ได้หน้าใส ใส่เสื้อไม่รีด
เขาในระยะ25 เมตร กลิ่นตัวแรง ไม่แปรงฟัน
แต่เขาในระยะต่างๆก็คือคนเดียวกัน

ยิ่งใกล้ยิ่งเห็นชัด ไม่ต่าง

เมื่อเราเป็นแค่คนรู้้จัก เราประทับใจเขาเท่าที่เรารู้จักและอยากรับรู้
เมื่อเป็นเพื่อน เราได้เห็นมุมของความเป็นเพื่อน
เมื่อเป็นคนรักเราได้เห็นมุมมองของความเป็นคนรัก

หลายครั้งเพื่อนจึงไม่อาจเป็นคนรักที่ดีได้เท่าตอนเมื่อเราเป็นแค่ เพื่อนกัน

SHARE

Comments