จดหมายน่าโง่ 📪


และก่อนส่งจดหมายฉบับนี้แก่โลก ช่วยถามโลกทีว่า
ตอนเด็กๆเคยมีความฝันกันไหม?
แล้วทำได้สำเร็จรึเปล่า?


ไม่ว่าคำตอบจะออกมายังไง, ลองอ่านต่อไป...


ฉันจ่าหน้าซองด้วยความคาดหวัง
ติดแสตมป์ด้วยความหวัง
และส่งมันไปพร้อมกับน้ำตา...

สวัสดีความฝัน (ของใครก็ไม่รู้)


     ทำไมโลกถึงชอบยัดเยียดความฝันของตัวเองไปไว้ในตัวเรา ตัวเขา หรือตัวใครก็ช่าง ใครก็ได้ที่พอจะสานต่อความฝันของตัวเองได้ มันคือแนวทางที่ควรจะทำกันเหรอ? ทำไมต้องบังคับการเป็นไปของชีวิตคนอื่น

ทำไมเราต้องทำตามความหวังของคนอื่นจนทำให้ตัวเองจางหายไปด้วย ถ้ามันจะเป็นแบบนี้อย่ามีตัวเราในนั้นเลยไหม 
เราคืออะไรกันแน่บนโลก? คนสำคัญ, บุคคลไร้ค่า หรือเป็นแค่ตะกอนของตัวเอง แต่เป็นสารละลายของคนอื่น...


โลกคาดหวังไปเองต่างๆนานา พอผิดหวังขึ้นมาก็โทษคนอื่น โทษโชคชะตา โทษนั่นโทษนี่ แต่ไม่เคยโทษตัวเอง ไม่เคยมองว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นสาเหตุของความผิดหวัง ตัวเองนั่นแหละที่คาดหวังไปเอง ว่าเขาจะต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้

ลืมไปหรือเปล่า
ตอนเกิดมาเราก็มาของเราคนเดียว ทำไมเราจะต้องไปคาดหวังกับชีวิตคนอื่นขนาดนั้น ปล่อยให้กลไกชีวิตพาเขาไป ปล่อยให้ชีวิตเขามีอิสระในการเติบโตด้วยตนเองบ้าง ไม่ได้เลยเหรอ...?

การลองผิดลองถูกมันเป็นธรรมชาติของชีวิตนึง เมื่อลองผิดแล้ว จะมีใครอยากผิดซ้ำผิดซากอยู่แบบนั้น ไม่มีหรอก แค่คุณต้องให้เวลาเขาเรียนรู้และรอเวลาที่เขาจะฉายแสงตัวเองออกมา แค่คุณต้องอดทนรอเวลาเหมือนตอนที่คุณกำลังเติบโตในวัยนั้นนั่นแหละ มองย้อนกลับไปหาตัวเองบ้าง ถ้าระหว่างรอไม่มีอะไรทำ...

     ที่ที่ไม่มีแม้ตัวตนของตัวเอง ไม่มีใครอยากอยู่หรอกนะ ส่วนผสมของความฝัน หากไร้ซึ่งความเป็นตัวเองในนั้น จะมีสักกี่คนที่อดทนทำมันจนสำเร็จ อยู่กับมันโดยที่แค่หวังว่าวันนึงจะชอบมันในที่สุด แต่ไม่รู้ปลายทางจริงๆ ว่าวันนึงถ้าอดทนทำไม่ได้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น พังพินาจเหรอ...


หลอกลวง
     เราแค่อยู่กับมันได้ แต่ไม่มีความสุขจริงๆหรอก ความฝันกับความหวัง หากต้องเติมเต็มให้คนอื่นอยู่เสมอ แล้วเมื่อไรจะถึงตาเราทำเพื่อตัวเองบ้าง หรือพอรู้ตัวว่าควรสานฝันตัวเองสักที เวลาชีวิตก็หมดลงแล้ว




“ โปรดอย่าถามว่าโลกต้องการอะไร แต่จงถามหัวใจของคุณเอง, เสียงของหัวใจน่ะไพเราะที่สุดแล้ว ”


หาความคุ้มค่าในชีวิตให้เจอ ก่อนที่ชีวิตจะมีไฟเขียวไฟแดง เพราะถ้าถึงไฟแดงเมื่อไร

หายนะ.


                                       ด้วยความปรารภนาดี
                         จากบุคคลที่โดนยัดเยียดความฝัน
       บุคคลที่ประสบความล้มเหลวในการกำหนดชีวิต


* และสุดท้ายนี้, ฉันปิดจดหมายด้วยความฝัน ความฝันที่ไม่มีวันเติบโตอีกแล้ว.























** credit pic : RHYME 

SHARE
Writer
Mellowsgirl
xxx
* รู้จักเราผ่านเรื่องที่เราเล่าก็พอแล้ว

Comments