นิทานเด็ก
เราเรียนรู้ผ่านการนิ่งเฉยและการข้ามผ่านไปด้วยตัวเอง

ไม่แปลกใจนัก ที่ฉันเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งหลบอยู่ในผ้าห่มผืนเล็ก
ที่คิดว่าจะช่วยให้เธอหลบซ่อนจากโลกภายนอกได้ โดยเฉพาะเวลาที่มืดเกินกว่าจะมองเห็นใคร
เธอหดตัวให้เล็กลงมากขึ้น ชิดมากขึ้นอีก อย่าเลย อย่ามองเห็นหนูเลย หนูกลัวคุณแล้ว
หนูแอบหวังว่าคุณจะใจดีกับหนู อย่างที่หนูไม่ลืมตามองคุณเมื่อเจอ เพราะคิดว่าคุณจะกังวลหรืออายไม่มั่นใจ ใช่ หนูไม่ได้กลัวที่คุณน่ากลัว หนูพยายามหาเหตุผลให้เข้าใจคุณ แล้วเธอก็ลืมตาขึ้น

ฉันไม่แน่ใจว่าเธอรอดไหม หรือตอนจบเป็นอย่างไร
บางทีตอนจบมันไม่มีตอนจบหรอก มันดำเนินต่อไปเรื่อยๆ



SHARE
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments