'On this day'
หลายวันมานี้ เฟสบุ๊คส์มักจะแจ้งเตือน 'on this day' ในปีที่ผ่านมา โชคดีที่ในวันนั้นเลือกจะบันทึกไว้ ในปีนี้เลยมีโอกาสได้อ่านบันทึกนั้นอีกครั้ง ช่วงเวลาในปีนั้น (น่าจะสักประมาณ มิถุนายน ของ 2-3 ปีที่แล้ว) เราตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากพอตัวเลย

มันเป็นช่วงที่เราเป็นโรคซึมเศร้า ณ ช่วงเวลาตอนนั้นมันฮาร์ดมาก เท่าที่จำได้จากความรู้สึกที่เราบันทึกไว้คือ "เรารู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าอย่างที่สุด" มีประโยคหนึ่งในบันทึกที่เราเขียนไว้คือ เราขอให้พ่อกับแม่อย่ามาเสียใจกับความเป็นเราเลย การอยู่ของเราในชีวิตเค้ามันทำให้เค้าผิดหวังและทุกข์ใจ ให้ปล่อยเราไปเถอะ จำได้ว่าตอนนั้นหลับไปแล้วไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกเลย

เราจำที่มาที่ไปของสถานการณ์นั้นไม่ได้แล้ว แต่ยังคงรู้สึกถึงวันนั้นได้ดี นับจากวันนั้นจนวันนี้เราก้าวผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ไกลมาแล้วเหมือนกัน แต่ยังคงมีความรู้สึกบางอย่าง ความเศร้ายังคงซึมอยู่ในตัวเรา มีบ้างที่เศร้าจนถึงเลเวลที่เปราะบาง แตด้วยเวลาและอะไรอีกหลายๆอย่าง มันทำให้เรามีวิธีจัดการกับสถานการณ์ความเศร้าเอง เราเลยเชื่อว่าไม่ว่าอะไรก็ตามจะยาก จะทุกข์แค่ไหน มันจะผ่านไป ต่อเราให้เราไม่ชนะมันในตอนนั้น แต่เวลาและปัจจัยรอบตัวเราจะช่วยได้ แล้วสุดท้ายเราจะโตและข้ามผ่านมาได้เอง

เราดีใจนะ ที่วันนี้เรายังตื่นขึ้นมาและยังคงมีลมหายใจ, ยังมีอะไรหลายอย่างที่อยากทำ ยังมีีคนที่เราอยากดูแลและใช้เวลาไปด้วยกัน (พ่อแม่ และครอบครัว)

ถ้าใครสักคนที่ได้อ่านบทความนี้ เราขอเป็นกำลังใจให้ ในวันที่รู้สึกว่าทุกอย่างมันยากไปหมด ในวันที่ตัวเราเองเปราะบางและพร้อมที่จะพังลงทุกเมื่อ อย่าเพิ่งทิ้งลมหายใจของคุณไปไหนเลยนะ ถ้าไม่ไหวขอให้นั่งพัก รอเวลาซักนิด แล้วทุกอย่างจะดีขึ้้น เวลาจะช่วยเราได้

เราเป็นกำลังใจให้ในวันที่คุณอ่อนล้า และขอให้วันที่สดใสเดินทางมาหาคุณในเร็ววันนะคะ
SHARE

Comments