แด่ ... ผู้หญิงขี้กล่าวหา ...
แด่ ... ผู้หญิงขี้กล่าวหา ...

...ทั้งที่รู้ตัวและ...ไม่รู้ตัว...
 


พวกเราไม่ได้รักคุณ...เพราะผมไม่สามารถพูดแทนคนทั้งหมด...

แต่ผมน่ะ รักพวกคุณ...



แต่ผมคงยังสำคัญไม่พอ...

...ที่จะทำให้พวกคุณหันมามอง มาใส่ใจ...

...ที่จะทำให้พวกคุณ...หยุดทำร้ายผม...



ร่องรอยความบาดเจ็บ ที่ผมได้รับ...

มันมองไม่เห็นด้วยตา... แต่มันก็เจ็บมาก...

คุณอาจจะไม่เห็นน้ำตาผมสักหยดเลย...

...เพราะผมอาจเก็บซ่อนมันเอาไว้...



และแผลเหล่านี้...

มันไม่เคยจางลงไปสักนิดเดียว...

กลับทันถม...ซ้ำๆ ร่องรอย... จนอาจจะเกินเยียวยา...



ผมบอกเลยว่าผมหึง...

แต่บางครั้งผมก็ไม่อาจใช้สิทธิ์นั้นได้...

เธออาจมีสิทธิ์ที่จะไม่แคร์ความรู้สึกผม...

เพราะผมไม่มีสิทธิ์นั้น...



เธออาจจะบอกว่า...เธอไม่ได้คิดอะไร...

แต่ผมคิด...



และใครคนอื่นที่อยู่ใกล้เธอก็อาจจะคิด...

และถ้าเธอคิดตอบกับคนใกล้ชิดคนนั้น...

ผมจะเป็นอย่างไร...



ผมไม่ได้โง่...

ผมก็แค่คนที่แอบตามดูคุณมาตลอด...

ชื่นชมในตัวคุณเพียงลำพัง...
 
แม้เวลาเนิ่นนานมา...ก็ยังไม่สามารถลืมคุณได้...



ต่อไป...

ถ้าเธอพบกับรักดีๆ...

ก็ขอให้เธอมีความสุขตลอดไป...

ส่วนผม...ก็จะขอชื่นชมคุณอยู่ห่างๆ



เผื่อว่า...วันหนึ่ง...

จะมีใครสักคน...

ที่มีความรู้สึกเดียวกัน...

นั่งมองกันและกัน...



แต่คงจะดี...ถ้าเป็นเธอ...
 



SHARE
Writer
LonelyShadow
ชีวิตกู ชีวิต
ชีวิตกู ชีวิต ใครๆ มันคงคล้ายกันบ้างแหละ เครียด สาระ บ้าบอ อินดี้ อินเหี้ย อินห่า

Comments