ฝันอยากเป็นเจ้าหญิง
"รู้ไหม ตอนเด็กเราฝันอยากเป็นเจ้าหญิงล่ะ"
"เจ้าหญิงที่น่าถะนุถนอม มีเจ้าชายขี่ม้าขาวเข้ามาช่วย"
"เจ้าหญิงที่มีคนดูแล ภาพตรงหน้าล้อมรอบไปด้วยรอยยิ้ม เป็นที่รักของสัตว์น้อยใหญ่
หันหลังกลับมามีพระราชาและพระราชินียิ้มให้อย่างอ่อนโยน"
เธอพูดขึ้นเบาๆกับเด็กน้อยในห้องสมุด

"พี่รีบเข้านอนทุกวัน เผื่อที่จะกลายเป็นเจ้าหญิงในความฝัน"
"หนูรู้ไหม พี่ตื่นขึ้นมากลายเป็นคนธรรมดาไปเลย"
"แต่นั่นไม่ได้ทำให้ พี่ไม่รู้สึกว่าไม่ได้เป็นเจ้าหญิงหรอก"
"ว้าว พี่เยี่ยมไปเลยค่ะ หนูอยากเป็นเหมือนพี่" เด็กน้อย รีบตอบกลับด้วยเสียงใส
"หนูเป็นเจ้าหญิงในสายตาพี่อยู่แล้ว" เธอลูบหัวเด็กสาว แล้วร่ำลากัน

"คุณมีโมเม้นอะไรแบบนี้ด้วยหรอ?"
"ดูคุณไม่ใช่ผู้หญิงนักฝันอะไร ออกจะซีเรียสด้วยซ้ำ" ผมแหย่หญิงสาวตรงหน้า
"มันก็แค่มุมหนึ่งที่ฉันไม่ได้บอกคุณเท่านั้นเอง" เธอมองไปไกล

"พูดเหมือนเราไม่รู้จักกันอย่างนั้น"
"รู้จักสิ แต่บางอย่างฉันไม่ได้เล่าให้ฟังเท่านั้นเอง"

"คุณเคยได้ยินเรื่องกระต่ายในกระจกเงาไหม?"
"ไม่เคยครับ นิทานอีสปมีเรื่องนี้ด้วยหรอ"
"ตลกล่ะ เดี้ยวไม่เล่าให้ฟังเลย"
"ฟังครับ เล่าให้ฟังนะ ผมอยากฟังจริงๆ"
"แบบนี้ ค่อยน่ารักหน่อย" เธอยิ้มออก

นานมาแล้ว บนดาวเคราะห์ที่ไม่มีชื่อในกาแล็กซี่ ไม่มีคนรู้จักในวิกิพีเดีย ไม่มีอะไรเลย
มีเพียงบ้านหนึ่งหลังที่เต็มไปด้วยกระจก มองจากระยะทางอันไกลโพ้น
อาจเห็นเพียงรู้ว่าเป็นแสงจากดวงดาวสักดวง มันทำให้คนไม่ได้สงสัยที่จะตามหา
ไม่ได้น่าค้นหา ค้นพบอะไร อาจเป็นเพียงดาวที่แตกดับสลาย

ใช่แล้ว. มันเป็นเรื่องของกระต่ายตัวหนึ่งที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวกับกระจกเงา
"คุณจะพูดว่า กระต่ายกับกระจกเหงาก็ได้นะ เพราะมันไม่ต่างกันเลย"

พื้นที่บริเวณนี้มีหินแร่ที่เหมาะกับการทำกระจก เขาซึ่งอยู่คนเดียว อยู่ตัวเดียว
จึงสร้างกระจกขึ้นมากระจกแล้ว กระจกเล่า ..ด้วยความหวังที่ว่ามันจะไม่ทำให้เขาเหงาเกินไป

กระจกมากขึ้น เริ่มมองเห็นกระต่ายตัวที่หนึ่ง ที่สอง ที่สาม ทยอยเข้ามาเพื่อนในใจ
เช้ามาทักทาย สวัสดีคุณหนึ่ง เที่ยงชวนคุณสองกินข้าว เย็นชวนคุณสามออกกำลัง
มันพอคลี่คลายไปได้บ้าง แต่ตกกลางคืนที่ดวงจันทร์หลับไปทีไร
แสงที่หายไป กลับทำให้กระต่ายเหงาจับใจขึ้นทุกที

เขากำลัง เสพติด การไม่ได้อยู่คนเดียว ทั้งที่เขาอยู่คนเดียว
เขาลืมดูแลต้นไม้ที่เคยตั้งใจปลูก ลืมดูแลสนามหญ้าที่นอนเล่น ลืมเช็ดทีวีที่มีรายการเดียว
ลืมการตั้งใจกินอาหารดีๆสักมื้อโดยไม่ต้องพะวง เขาลืมว่าก่อนหน้านี้อยู่อย่างไร

วันหนึ่ง กระจกบานที่อยู่ใกล้การเดินทางของวงโคจรแตกไป
"ขอโทษค่ะ" เสียงอุทานดังขึ้น
"ครับ! คุณทำกระจกผมแตกนะ"
"ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ ฉันกำลังหลงทาง หลุดออกมาจากวงโคจร" แมวสาวกล่าว
"คุณจะชดใช้ผมยังไง?!?"
"ฉันมีขนมอร่อยๆจากดาวSs09มาแทนคำขอโทษค่ะ"
"ขนมอะไร?!? มันจะชดใช้ได้หรอ?@^%#$" กระต่ายหนุ่มอุทาน
"ใจเย็นๆค่ะ ฉันไม่รู้ว่าชดใช้ได้ไหม"
"แต่มันเป็นขนมที่เพื่อนของฉันให้แทนคำสัญญาว่าจะกลับไปที่นั่นอีก มีจำนวน 29 ชิ้นเท่านั้นค่ะ มันเป็นรสชาติที่ไม่อาจเกิดขึ้นบนดาวSs09ได้อีกแล้ว"
"ดาวSs09เกิดอะไรขึ้น?"
"สลายไปแล้วค่ะ จากการปะทะของอุกกาบาต"
"เพื่อนคุณรอดไหม?"
"ฉันไม่แน่ใจ"
"แต่คิดว่าถ้าวันหนึ่ง เราต่างยังหายใจและจังหวะเวลาที่พอดี"
"เราจะกลับมาเจอกัน"

"ขนมของฉันพอทดแทนค่าเสียหายได้ไหมค่ะ" เธอกล่าวอย่างอ่อนน้อม
"ก็ได้ๆยังไงมันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม"
"ทำไมคุณ ถึงแลกขนมที่สำคัญขนาดนั้นกับเรื่องแบบนี้ล่ะ"
"มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างบั่นทอนจิตใจนะ ในวันที่ต้องแลกกับไม่กี่สิ่งที่เรามี เพื่อก้าวเดินต่อ แต่ถ้าสิ่งนั้นมันทำให้เรื่องปัจจุบันตรงหน้าเป็นไปได้ด้วยดี ฉันว่ามันคุ้มค่า"
"การได้มาเจอเพื่อนใหม่อย่างคุณ มันมีค่ามากกว่านะ"
"วันหนึ่งฉันอาจจะแลกยานกับใครสักคน เผื่อส่งให้เขากลับบ้านก็ได้"
"ถ้านั่นมันทำให้เขาได้กลับมามีชีวิตที่มีความสุข"
"ขนมที่มีค่านี้ ถ้าเพื่อนคุณรู้คงเสียใจ" กระต่ายทำหน้าขึงขัง
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าเขาเข้าใจ อย่างไรเขาก็เป็นเพื่อนที่ฉันรักที่สุด ไม่ใช่ขนม.."
"555 โอเค ผมเข้าใจแล้ว" กระต่ายหนุ่มหัวเราะ

วันนี้เขาสูญเสียกระจกที่รักไป และสูญเสียเพื่อนมากมายที่สร้างขึ้นมา
แต่เขาพบเพื่อนที่รอคอยมานาน

"คุณคิดว่ามันคุ้มค่าไหม?" เสียงเล็กๆดังขึ้น
"ผมไม่แน่ใจ"
"คุณอาจยึดติดเรื่องที่เคยมี แต่ฉันรักษาเรื่องที่กำลังเกิด"
"โดยที่เรื่องที่เคยมี ยังอยู่ในใจไม่ได้หายไปไหน"
"ผมไม่แน่ใจว่าจะใจกว้างได้เท่าคุณไหม" ผมตอบ

"คุณอาจยึดติดเรื่องที่เคยมี แต่ฉันรักษาเรื่องที่กำลังเกิด"
"คุณนี่ใจแคบจังเลยนา"
"ยังไงกระจกบานนั้นก็เสียไปอยู่แล้ว และคุณก็สร้างมันขึ้นมาใหม่ได้"
"คุณจะเสียดายอะไร?"
"จิตใจและความคิดของคุณสำคัญที่สุด" เธอยิ้มตาหยี

"ผมไม่รู้ว่า มันเกี่ยวกับเรื่องเจ้าหญิงตอนแรกตรงไหน?"
"ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่ความคิดที่ว่า ฉันคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิง"
"มันทำให้ฉันปฏิบัติตัวกับคนรอบข้างด้วยความรักและความใจดี"

"คุณเป็นนางงามหรอ?" ผมถาม
"ฉันเป็นนางฟ้าย่ะ! ฮึ่ม!" เธอทำหน้าดุ

"วิธีการที่เราแสดงออก คำพูดที่สื่อสาร การวางตัวที่เป็นอยู่"
"บ่งบอกได้ว่าคุณคิดกับตัวเองและผู้อื่นอย่างไร"
"ฉันอยากให้คุณมั่นใจนะ"
"ว่าคุณเป็นเจ้าชาย"

"เจ้าชายกบ!"
"ยัยบ้าเอ้ย!"











SHARE
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments

6th
6 months ago
ขอบคุณเรื่องราวดีๆครับ :)
Reply
nicecii
6 months ago
ขอบคุณที่อ่านค่ะ ^^