[Short Fiction] Animals ตอนที่ 2 M Ver. (บิ้นกยอง)


Maybe you think that you can hide
I can smell your scent for miles
Just like animals
Animals
Like animals-mals
Baby I'm...


เธออาจจะคิดว่าเธอคงซ่อนตัวจากฉันได้

แต่ฉันดมกลิ่นเธอได้ไกลเป็นไมล์ๆเลยนะ 

เหมือนกับสัตว์ร้าย

สัตว์ร้าย... 

ฉันนี่แหละ...สัตว์ร้าย




     ก๊อก ก๊อก ก๊อก


     เสียงเคาะประตูดังขึ้นดึงดูดความสนใจของฉัน
 

     "เอาออเดิร์ฟมาเสิร์ฟค่ะคุณลูกค้า ขออนุญาตเข้าไปนะคะ..." เสียงหวานของกระต่ายตัวน้อย ๆ ที่ฉันกำลังรออยู่ดังขึ้น 


     'มาแล้วเหรอ เจ้ากระต่ายน้อยของฉัน' ฉันแทบจะหุบยิ้มไม่อยู่ เมื่อจะได้เจอกับเธออีกครั้ง


     "เชิญค่ะ" ฉันรีบตอบไปทันที ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดเข้ามา 


     เรียวขาสวยที่ก้าวเข้ามาด้านในนั้นเป็นสิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของฉัน ก่อนที่ส่วนอื่น ๆ ของเธอจะทำให้ฉันมองแบบตาไม่กะพริบเช่นกัน


     'นี่ขนาดเจอมาแล้วครั้งหนึ่งนะเนี่ย นึกไม่ออกเลยว่าถ้าเป็นครั้งแรกที่เราได้เจอกันใจฉันจะเต้นแรงขนาดไหน...' ฉันทำแค่เพียงนั่งนิ่ง ๆ แล้วมองเธอเดินเข้ามา 

  
     ชุดยูนิฟอร์มสีแดงของร้านที่ตัดกับผิวขาวของเธอนั้น มีรอยเปียกอยู่บางส่วน รวมไปถึงเนื้อตัวและผมสีบลอนด์ของเธอที่ดูเหมือนจะย้อมมานานจนโคนมันเปลี่ยนสีไปหมดแล้วก็เช่นกัน 


     ผิวเนียนละเอียดที่เปียกเล็กน้อยนั่นมันทำให้ฉันอยากจะเข้าไปช่วยเช็ดอยู่หลายรอบเลยล่ะ


     'ใจเย็นก่อนมินกยอง ยังไม่ใช่ตอนนี้...' ฉันทำได้แค่ข่มใจตัวเองไว้เพราะกลัวเหยื่อน้อยของฉันจะเตลิดไปเสียก่อน


     ยังไงซะ...คืนนี้ฉันก็มีเวลาเช็ดตัวให้กระต่ายน้อยของฉันทั้งคืนอยู่แล้ว


     คัง เยบินยืนนิ่งอยู่นาน สายตาคมของเธอนั้นดูเหมือนกำลังจดจ้องไปทั่วร่างกายของฉันอย่างพินิจพิจารณา 


     'เข้ามาดูใกล้ ๆ สิเยบิน ฉันล่ะอยากให้เธอเข้ามาหาจนใจจะขาดอยู่แล้วนะ...'


     "ถือนาน ๆ ไม่หนักเหรอคะ" ฉันเอ่ยขึ้นเพื่อเรียกสติเธอ เมื่อเห็นเธอเอาแต่ยืนจ้องฉันจนถาดอาหารในมือนั่นสั่นไปหมดแล้ว
 

     "อ๊ะ ขอโทษค่ะ" กระต่ายน้อยเอ่ย ก่อนจะจัดการเอาจานเปาะเปี๊ยะทอดร้อน ๆ กับแมงกะพรุนน้ำมันงาที่ฉันสั่งเป็นออเดิร์ฟมาเสิร์ฟให้ฉัน

 
     ฉันชักจะแยกไม่ออกแล้วสิว่ากลิ่นที่มันตีเข้ามาในจมูกจนทำให้ฉันรู้สึกหิวเนี่ยมันเป็นกลิ่นของอาหารหรือกลิ่นของเธอกันแน่


     "เอ๊ะ นี่ยังไม่มีคนรินน้ำชาให้อีกเหรอคะ?" เธอเอ่ยถามเมื่อหันไปมองแก้วน้ำชาของฉันที่ว่างเปล่าอยู่
 

     "ค่ะ ฉันก็กะจะให้คุณเยบินเป็นคนรินให้นั่นแหละ" ฉันเอ่ยก่อนที่กระต่ายน้อยจะหันมามอง
 

     "ระ รู้ชื่อฉันด้วยเหรอคะ?" เธอถามด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย ขณะเดินไปหยิบกาน้ำชามารินให้ฉัน 


     "ค่ะ ก็...มีคนแนะนำมาน่ะ" ฉันตอบก่อนจะมองไปที่เธอ 


     กระต่ายน้อยของฉันยืนนิ่งคิดอะไรอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยกกาน้ำชาไปวางไว้ที่เดิม
 

     "งั้น...เชิญรับประทานให้อร่อยนะคะคุณลูกค้า แล้วอีกสักครู่จะเอาซุปตามมาเสิร์ฟให้ค่ะ" เธอเอ่ยก่อนทำท่าจะออกไป    


     "เดี๋ยวสิคะคุณเยบิน" ฉันรีบเอ่ยเรียกเธอไว้
 

     "คะ? คุณลูกค้ามีอะไรที่อยากรับเพิ่มหรือเปล่าคะ?" กระต่ายน้อยกลับเข้ามาถามอย่างสุภาพ

 
     ตอบว่าอยากรับเธอได้ไหมนะ?


     "มานั่งกินด้วยกันก่อนสิคะ..." ฉันเอ่ย 


     "คะ?" คำพูดของฉันทำเอากระต่ายน้อยทำหน้าสงสัยไม่เบา 


     "ฉันบอกให้คุณมานั่งกินอาหารมื้อนี้ไปพร้อมกับฉันด้วยน่ะ คุณคงไม่รังเกียจใช่ไหมคะ?" ฉันเอ่ยก่อนจะถามซ้ำ


     "กะ กินด้วยกันเหรอคะ?" เธอถามด้วยสีหน้ามึนงงเล็กน้อย ก่อนที่ฉันจะพยักหน้าตอบ


     "มะ ไม่ได้หรอกค่ะคุณลูกค้า ถ้าฉันไม่รีบลงไปเอาจานต่อไปมาเสิร์ฟ ฉันคงโดนผู้จัดการดุเอาแน่ ๆ ค่ะ" เธอรีบเอ่ยปฏิเสธ


    อา ไม่ชอบจริง ๆ เลยนะ...ตอนที่ฉันโดนปฏิเสธเนี่ย


     "งั้น เอาเป็นว่าฉันรบกวนคุณเยบินตามผู้จัดการโจวขึ้นมาพร้อมคุณตอนเสิร์ฟจานต่อไปด้วยเลยนะคะ" ฉันเอ่ย  


     "อะ เอ่อ...ค่ะ" เธอมีทีท่าลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบฉันและขอตัวออกจากห้องไป


     อา...กลิ่นหอมภายในห้องที่ฉันสูดดมอยู่เมื่อครู่นี้หายไปทันทีเมื่อกระต่ายน้อยอย่าง คัง เยบิน เดินออกไป


     ว่าแต่เมื่อกี้กระต่ายน้อยของฉันเรียกฉันว่าคุณลูกค้างั้นเหรอ? แบบนี้ก็แสดงว่ายังไม่รู้ชื่อของฉันน่ะสิ


     แย่จริง แล้วแบบนี้ตอนที่กระต่ายน้อยโดนฉันขย้ำเธอจะร้องชื่อของฉันออกมาได้อย่างไรกันล่ะ


     เฮ้อ...



     ก๊อก ก๊อก ก๊อก
 

     ยังไม่ทันที่ฉันจะได้คิดอะไรมาก เสียงเคาะประตูนี้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง 


     "ขออนุญาตเข้าไปนะคะคุณโรอา" เสียงของคุณโจวดังขึ้นมาแทนเสียงของคังเยบินที่ฉันอยากฟัง 


     "ค่ะ..." ฉันตอบออกไปเสียงดัง ก่อนที่คุณโจวจะเปิดประตูเข้ามา 


     เขายืนเปิดประตูค้างไว้เพื่อให้กระต่ายน้อยของฉันที่ถือถาดอาหารอยู่เข้ามาได้สะดวก  


     "เอ่อ ตอนนี้ฉันขอคุยกับคุณโจวแค่สองคนก่อน รบกวนคุณเยบินรออยู่ข้างนอกสักพักหนึ่งได้ไหมคะ" ฉันรีบเอ่ยดักไว้เมื่อเธอกำลังยกถาดซุปนั่นเข้ามา 


    "อะ อ๋อ ได้ค่ะ..." เธอพยักหน้าตอบอย่างจำใจ ก่อนจะกลับออกไปยืนถือถาดรออยู่ที่หน้าห้อง
ถ้ามองไม่ผิด เหมือนฉันจะเห็นว่าเธอแอบถอนหายใจพร้อมกับทำหน้าหงุดหงิดอยู่แวบหนึ่งด้วยนะ


     อา...ใจเย็นนะคะกระต่ายน้อย นี่พี่ก็กำลังทำให้เราได้มีความสุขด้วยกันนาน ๆ อยู่ไงคะ 


     "ถ้าโดนคอมเพลนอีกล่ะก็ วันนี้เธอไม่ได้ค่าแรงแน่..." เสียงคุณโจวที่เดินไปกระซิบเธอดังขึ้นเล็กน้อย แต่มันก็พอจะทำให้คนหูดีอย่างฉันได้ยินโดยง่าย  


     "ดุพนักงานอีกแล้วเหรอคะคุณโจว" ฉันเอ่ยแซวเมื่อเขาเดินกลับเข้ามา


     "ก็นิดหน่อยค่ะ ว่าแต่...ที่คุณโรอาเรียกฉันมานี่มีอะไรหรือเปล่าคะ เยบินไม่ได้ทำอะไรไม่ดีใส่คุณใช่ไหมคะ?" คุณโจวรีบเอ่ยถาม 


     "อ๋อ เปล่าหรอกค่ะ คือฉันจะถามว่าถ้าฉันจะขอยืมตัวเยบินมานั่งกินอาหารเป็นเพื่อนสักสองสามชั่วโมงคุณโจวจะว่าอะไรไหมคะ?" คำถามของฉันทำเอาเขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


     "นั่งกินเป็นเพื่อนเหรอคะ...?" เขาถามย้ำอีกรอบ


     "เอ่อ ถ้าเป็นเรื่องค่าใช้จ่ายน่ะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี๋ยวฉันจะจ่ายทั้งค่าอาหาร ค่าทดแทนที่ทำให้คุณขาดพนักงานไปคนหนึ่ง รวมถึงค่าแรงของเยบินด้วยค่ะ" ฉันเอ่ยก่อนที่คุณโจวจะพยักหน้าตามไปด้วย


     "งะ งั้นก็เอาตามที่คุณโรอาต้องการได้เลยค่ะ เดี๋ยวพวกจานอื่น ๆ ฉันจะให้พนักงานคนอื่นตามมาเสิร์ฟให้แทน แล้วถ้าคุณโรอาอยากได้อะไรเพิ่มก็บอกฉันได้เลยนะคะ" เขาคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบมา


     "ขอบคุณมากนะคะคุณโจว" ฉันเอ่ยก่อนจะยื่นถุงกำมะหยี่ใบเล็ก ๆ ให้เขา


     "ค่ะ หวังว่าเธอจะไม่ทำให้คุณโรอาผิดหวังนะคะ" คุณโจวมีรอยยิ้มแต่งแต้มเล็กน้อยที่มุมปาก ก่อนจะโน้มตัวเข้ามารับถุงนั่นไปเก็บไว้ด้านในเสื้อสูทของตน


     "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นฉันจะตามเธอเข้ามาให้นะคะ" คุณโจวเอ่ยก่อนจะเดินกลับไปที่ประตู


     "เอ่อ เดี๋ยวค่ะคุณโจว" ฉันรีบเอ่ยรั้งเขาไว้


     "ครั้งต่อไปน่ะ ช่วยเอาอาหารทั้งหมดมาเสิร์ฟในทีเดียวเลยนะคะ ฉันไม่อยากให้มีคนเข้ามา กวนตอนที่ฉันกำลังมีความสุขอยู่กับ 'อาหาร' ของฉันน่ะ" ฉันเอ่ย ก่อนที่เขาจะยิ้มย่องและพยักหน้าตอบ


     "ได้เลยค่ะคุณโรอา..." คุณโจวเอ่ย ก่อนจะเปิดประตูออกไป



     "ทำอะไรน่ะ" เสียงเขาลอดดังเข้ามาด้านใน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของกระต่ายน้อยเยบิน พวกเขาคุยกันอยู่สักพักก่อนที่เธอจะเข้ามาด้านในพร้อมกับถาดน้ำซุปนั่น


     "ระวังร้อนนะคะ" เธอเอ่ยขณะยกถ้วยซุปมาเสิร์ฟให้ฉันบนโต๊ะนี่


     ฉันมองดูกระต่ายน้อยที่กำลังปรนนิบัติฉันราวกับราชาอย่างเอ็นดู


     บทสาวใช้กับเจ้านายนี่ฉันเล่นบ่อยแล้วล่ะ ที่ฉันจะเล่นวันนี้มันคือสุนัขจิ้งจอกที่ออกตามล่ากระต่ายตัวน้อย ๆ อย่างเธอต่างหาก


     "นั่งกินด้วยกันก่อนสิคะเยบิน" ฉันรีบรั้งมือเธอไว้เมื่อเห็นเธอกำลังจะเก็บถาดออกไป


     ผิวมือที่หยาบกระด้างเล็กน้อยของเธอ มันทำเอาฉันอยากจะรู้ว่า 'ส่วนอื่น' ของเธอนั้นมันจะหยาบแบบนี้บ้างหรือเปล่า


     แต่ถ้าเป็นแบบนี้เหมือนตัวก็คงจะดีนะ ฉันจะได้ฝนเขี้ยวเล็บของฉันลงบนตัวเธอได้ด้วย...


     "ไม่ต้องห่วงนะคะ เมื่อกี้ฉันคุยกับคุณโจวให้แล้วแหละ คุณโจวอนุญาตให้เยบินนั่งกินกับฉันได้จนฉันกลับเลยล่ะ" ฉันเอ่ยเมื่อเห็นเธอทำท่าจะปฏิเสธอีกครั้ง แต่ดูเหมือนเธอจะระวังตัวเป็นพิเศษ


     "มานั่งข้าง ๆ ฉันสิคะ" ฉันเอ่ยก่อนจะลุกไปเขยิบเก้าอี้ให้เธอ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมเข้ามานั่งสักที


     "อ๊ะ ขะ ขอบคุณนะคะ คุณโรอา..." เธอเอ่ย


     โรอา...


     หึ เมื่อกี้คงได้ยินคุณโจวเรียกฉันแบบนั้นสินะ


     "เยบินน่ะ เรียกฉันว่ามินกยองก็ได้นะคะ" ฉันเอ่ยก่อนจะเดินกลับมานั่งที่ของตัวเอง


     "ค่ะ...คะ คุณมินกยอง" เธอเอ่ยอย่างเกร็ง ๆ ก่อนจะยิ้มมาให้


     "งั้นเรามาเริ่มกินกันเลยดีไหมคะ?" ฉันเอ่ยชวน ก่อนที่เธอจะพยักหน้าตอบ


     "นี่คุณมินกยองยังไม่เริ่มกินเลยเหรอคะ" เธอเอ่ยถามพลางมองดูออเดิร์ฟทั้งสองจาน


     "ค่ะ ก็กะว่าจะรอกินไปพร้อมเยบินนั่นแหละ" ฉันเอ่ยพลางคีบเปาะเปี๊ยะอันหนึ่งมาในจาน ก่อนที่เธอจะทำตามบ้าง


     "เอ่อ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?" กระต่ายน้อยที่นั่งมองดูฉันอยู่เอ่ยขึ้นมา

    
     "มีอะไรเหรอคะเยบิน..." ฉันถามก่อนจะหันไปมองหน้าเธอ


     "ทำไมคุณถึงให้ฉันมาร่วมโต๊ะด้วยล่ะคะ?" เธอเอ่ยถามพลางมองหน้าฉันไปด้วย แต่ทว่าตัวฉันเองกลับไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอพูดเลย


     ยิ่งเธอมานั่งใกล้ ๆ แบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันเริ่มข่มใจตัวเองไม่ไหว


     "เยบินไม่ชอบเหรอคะ" ฉันเอ่ยถาม ก่อนจะเลื่อนมือเรียวไปทัดผมให้เธอ


     แค่จินตนาการว่าฉันกำลังฝังเขี้ยวของตัวเองลงบนซอกคอขาวที่อยู่ภายใต้เสื้อโปโลสีแดงนั่น เสียงเต้นของหัวใจฉันมันก็ดังลั่นจนหูอื้อไปหมดแล้ว 


     "500 หยวน..." กระต่ายน้อยเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ ขณะที่ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ


     "คะ?" ฉันผละออกมาก่อนจะมองหน้าเธอเล็กน้อย


     "ฉัน ไม่เคยขาย...มะ หมายถึงอะไรแบบนี้น่ะ" เธอเอ่ยก่อนจะหลบตาฉัน


     ขาย?


     "..." 


     นี่เธอกำลังคิดว่าฉันจะมาซื้ออะไรแบบนั้นกับเธอเหรอ?


     'ง่ายไป ไม่สนุกเลยแฮะ...' ฉันคิดอย่างเซ็ง ๆ แต่ไหน ๆ กระต่ายก็เดินเข้ามาหาถึงที่แล้วนี่หน่า มีเหรอที่จิ้งจอกอย่างฉันจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ น่ะ


     "โอเค 500 หยวน" ฉันเอ่ยก่อนจะผละตัวออกมา


     "'งั้นฉันคงต้องฝากเยบินไปจัดการเรื่องเงินกับคุณโจวด้วยนะคะ ถ้าเสร็จแล้วก็ตามออกมา ฉันจะขับรถมารอรับที่หน้าร้านแล้วกันค่ะ" ฉันเอ่ยก่อนจะยื่นกระเป๋าเงินให้เธอไปทั้งกระเป๋า


     "ค่ะ..." เธอพยักหน้าตอบ ก่อนจะรับกระเป๋าเงินของฉันไปอย่างสั่น ๆ สายตานั่นเอาแต่จดจ้องที่เงินในกระเป๋าจนไม่ได้สนใจฉันเลยแม้แต่น้อย


     "เร็วหน่อยนะคะเยบิน พี่ทนหิวได้ไม่นานนะ..." ฉันก้มลงไปกระซิบข้างหูคนตัวเล็กที่ยังนั่งนิ่งอยู่ ก่อนที่เธอจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือเรียวของฉันลงไปลูบไล้อยู่ที่เอวนั่น


     "อยากขย้ำกระต่ายจะตายแล้วเนี่ย" ฉันกระซิบต่อ ก่อนจะขบงับปลายหูของเธอเล่นเบา ๆ


     'ยังไม่ใช่ที่นี่มินกยอง...กระต่ายน้อยอย่างเยบินต้องจับเข้าไปวิ่งไล่กันในป่าสักที่สิ ถึงจะดูน่าสนุกหน่อย' ฉันพยายามกดอารมณ์ตัวเองเอาไว้ ก่อนจะผละออกมา


     อีกนิดเดียวหน่า...เดี๋ยวกระต่ายน้อยตัวนี้ก็จะตกถึงท้องของฉันแล้ว


     "เจอกันหน้าร้านนะคะ" ฉันเอ่ยก่อนที่เธอจะพยักหน้าตอบ ฉันจึงนำออกมาจากห้องนั้น


     อา...ดูเหมือนว่าเมื่อครู่นี้มินกยองจะเข้ามามีบทบาทกับฉันมากเกินไปนะ เล่นใจดีซะจนกระต่ายน้อยหลงคิดว่าฉันเป็นแค่คนโง่ ๆ คนหนึ่งที่เธอคิดจะหลอกเอาเงินไปได้เลย 


     กระต่ายน้อยเยบินของฉันตัวนี้ก็ดูจะซนใช่ย่อย ขนาดนั่งด้วยกันแค่แป๊บเดียว แต่ดันแอบฉกกำไลโครมฮาร์ทวงละเกือบหมื่นหยวนของฉันไปได้เสียแล้ว ไอ้ฉันก็ดันใจดี...ยื่นเงินทั้งกระเป๋าไปให้เธออีก


     สงสัยคงต้องลดบทบาทมินกยองลงสักหน่อยซะแล้ว...


     "ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ" พนักงานต้อนรับหน้าหมวยคนเดิมเอ่ยลา ก่อนจะรีบเปิดประตูให้ฉันออกจากภัตตาคารนั่นมา


     .
     .
     .


     ไม่นานนักรถจากัวร์คันเดิมก็ถูกขับออกมาจากที่จอดรถของภัตตาคาร แต่ทว่ามันไม่ได้เคลื่อนไปยังหน้าร้านที่เป็นจุดนัดพบของเธอกับเจ้ากระต่ายน้อยนั่นหรอกนะ... 


     ใบหน้าของฉันกลับมามีรอยยิ้มขึ้นแต่งแต้มอีกครั้ง หลังจากที่ได้เห็นคนตัวเล็กผมบลอนด์นั่นแอบออกมาทางด้านหลังอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ ก่อนที่เธอจะขึ้นควบเศษเหล็กเคลื่อนที่ได้นั่นออกไปทิศตรงข้ามของจุดที่เรานัดกันโดยสิ้นเชิง


     แสบจริง ๆ นะ...ได้ทั้งกำไลอันโปรดกับกระเป๋าสตางค์ของฉันไปแล้ว ยังจะแอบมาหนีกันอีก


     รถจากัวร์สีซานโตรินีแบลค์ที่จอดรออยู่ในมุมมืด ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปตามเศษเหล็กที่กระต่ายน้อยนั่นใช้หนีอยู่ห่าง ๆ โดยที่เธอแทบจะไม่รู้ตัวเลย


      เยบินอา...ต่อไปคงต้องแนะนำให้รู้จักกับโรอาสักหน่อยแล้วนะคะ :)



Maybe you think that you can hide
I can smell your scent for miles
Just like animals
Animals
Like animals-mals
Baby I'm...

เธออาจจะคิดว่าเธอคงซ่อนตัวจากฉันได้

แต่ฉันดมกลิ่นเธอได้ไกลเป็นไมล์ๆเลยนะ 

เหมือนกับสัตว์ร้าย

สัตว์ร้าย... 

ฉันนี่แหละ...สัตว์ร้าย




*อ่านตอน 2 แบบ YB Ver. ต่อได้เลยต่ะ ^^

SHARE
Writer
minimon
A to Z
HIgh

Comments

pox_ch
1 year ago
เจ้ากระต่ายน้อยตัวแสบ คิดจะหนีแต่หนีไม่รอดหรอก อิ____อิ
Reply