ฉันคิดถึงคุณที่อุณหภูมิหนึ่งองศา


เสียงฝนตกมักดังเป็นพิเศษในคืนที่ความคิดถึงทำให้หัวใจอ่อนล้า เตียงกว้างเตียงเดิมกลับทำให้รู้สึกหนาวจนเธอต้องนอนคู้ตัวกอดหมอนข้างสี Prussian Blue— สีน้ำเงินเฉดโปรดของเขา

ตีหนึ่งห้าสิบหกนาที ควรจะเป็นเวลาที่เธอกำลังนอนหลับฝันอย่างมีความสุข แต่กลับต้องมานอนไม่หลับ กระสับกระส่ายเพราะผู้ชายคนที่อยู่ห่างกันไกลถึงหนึ่งซีกโลก

‘เหลืออีกแค่ 2 เดือนเท่านั้น ที่ต้องอยู่ห่างกันขนาดนี้’
‘ทนมาได้ 4 เดือนแล้ว อีกนิดเดียวจะเป็นอะไรไป’

ทำได้เพียงปลอบใจตัวเองไปในแต่ละวัน นับถอยหลังให้ถึงฤดูร้อนที่ดวงอาทิตย์จะออกมาทักทายผู้คน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในความคิดเขายังคงมีเธอผ่านไปบ้างไหม เขายังคงจำที่สัญญากันได้อยู่หรือเปล่า ข้อความล่าสุดที่เธอส่งไป เขาได้อ่านมันหรือยัง

หวังว่าเขาที่อยู่ตรงนั้นจะยังคงนอนหลับสบาย ได้กินอาหารอร่อย มีมิตรสหายคอยช่วยเหลือเมื่อต้องการ มีคนให้พึ่งพิงยามลำบาก ไม่เครียดกับงานที่ทำจนเกินพอดี ไม่ฝืนหักโหมจนล้มป่วย และมีความสุขในทุก ๆ วัน— แค่นั้นที่เธอขอ

เม็ดฝนทิ้งทวนฤดูหนาวหยดแล้วหยดเล่าตกลงมากระทบหน้าต่างก่อนจะไหลรวมและแยกแตกออกจากกัน ปลายทางสุดท้ายของเหล่าหยาดน้ำฝนยังคงยากจะคาดเดา

ส่วนน้ำตาของเธอที่ไหลอาบแก้มเป็นสายเดียว มีปลายทางชัดเจนคือเขาคนนั้น

มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าที่เปล่งประกายกระทัั่งในความฝัน แต่ขอโทษนะ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต้องร้องไห้ออกมาอยู่ดี

ไอเย็นเยียบบนกระจกสีใสบดบังแสงไฟจากถนนสายหลักจนเหลือเพียงสีส้มอ่อนสลัว ท่ามกลางม่านกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มของยามราตรี

สองแขนยกขึ้นโอบตัวเอง หลับตาจินตนาการว่ามันเป็นอ้อมกอดที่คุ้นเคย แต่ไม่ไหวเลย— อุณหภูมิจากร่างกายเขาน่ะ อุ่นจนเกือบร้อน ความเย็นชืดแบบที่กำลังสัมผัสอยู่ในวินาทีนี้ คือหลักฐานชั้นดีว่าเธอกำลังหลอกตัวเอง

เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้— นั่นคือความจริงอันโหดร้ายที่กัดกินจิตใจเธอมาตลอดเวลาที่ห่างกัน และยังคงชอนไชต่อไปไม่หยุด

ดวงตาสีน้ำตาลมะฮอกกานีจับจ้องที่ผนังห้องนอน น่าประหลาดใจที่รอยขีดฆ่าด้วยปากกาสีแดงบนปฏิทินไม่ได้ทำให้ความคิดถึงของเธอลดน้อยลงแม้แต่นิด รังแต่จะมากขึ้นทุกวัน

ความคิดถึงแปรผันตรงกับจำนวนรอยขีด— เธอรู้
ถึงแม้จะอยากให้แปรผกผันมากสักแค่ไหน แต่ในเมื่อยังรักเขาอยู่ขนาดนี้จะทำอะไรได้

เธอยอมแพ้แล้ว

ยิ่งโหยหาไออุ่นจากอ้อมแขนของเขามากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกอ่อนแอจนขาดหาย
ยิ่งโหยหาคำบอกรักที่เบาราวกับเสียงกระซิบนั้นมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกปริแตกจนแหลกละเอียด
ยิ่งโหยหารอยจูบอ่อนโยนที่เคยได้รับมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกแหว่งวิ่นจนไม่เหลืออะไรเลย

สายฝนหยุดโปรยปราย หิมะสีขาวกำลังร่วงโรย
เขากำลังเหน็บหนาวเช่นเธอไหม


ผ้าพันคอสีเบจของเขาถูกนำมาใช้อีกครั้งในคืนที่ความเหงาแทรกลึกไปถึงแก่นกระดูก มีแค่เวลาที่เธอได้กลิ่นหอมสะอาดที่คุ้นเคยเท่านั้น สมองจึงจะเลิกคิดฟุ้งซ่านและกลับเข้าสู่ความสงบ มือเล็กกำผ้าพันคอผืนนุ่มไว้แน่นแล้วจึงหลับตาลง ราวกับจะส่งผ่านความทรมานจากเธอไปถึงเขาผ่านการภาวนาต่อดวงดาว


ฉันไม่อยากคิดถึงคุณอยู่ฝ่ายเดียวเลย, ที่รัก







- from the very basic 'I miss you'



SHARE
Written in this book
หัวใจถูกสร้างมาเพื่อแตกสลาย
โปรดระมัดระวังการกระแทกของหัวใจในกล่องกระดาษ
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments