ถึงรัก ฉบับ 2 จบ
เราว่า บางที ความรักคือเรื่องของความเข้าใจ ทั้งเข้าใจในตัวเอง ตนเอง และเข้าใจในผู้อื่น ส่วนที่หวังแต่จะได้ ต้องได้ สมใจ นั่นคงเป็นรักที่เห็นแก่ตัว และซึ่งบางทีมันก็คือความงมงาย เพราะงั้นความรักมากไปก็อาจทำให้มันไม่ใช่ความรัก ความรักทำไมถึงทำให้คนตาบอดได้ในหลายๆครั้ง มันก็คือความที่หน้ามืดตามัว จนมองไม่เห็นความจริง ว่าอะไรควร ไม่ควร อะไรถูก ไม่ถูก ถ้ารักแล้วทำให้คนอื่นบอบช้ำน้ำใจ ถ้ารักแล้วทำให้คนอื่นต้องมาอึดอัด ลำบากใจ มันคงไม่ใช่รักที่ดีนักหรอก

วันที่เผชิญความจริงหลังจากที่เราได้นัดกันเมื่อสิ้นเดือน พฤษภาคม ปี 2018 เช้าวันนัดเธอติดธุระและขอเลื่อนนัดออกไป เราเองก็ไม่รู้หรอกว่าจะเจอกันได้วันไหน เราเลยบอกเธอไปว่า ถึงวันที่ 11 มิถุนายน เธอก็บอกว่าได้ เราเองก็รอนัดนี้อยู่ เรียกได้ว่ารอมานานมาก ถ้านับตั้งแต่เราเจอกันในโลกโชเชียล ตอนนี้ก็คงสามปีได้ แต่ถ้านับความคิดถึงหลังจากแยกย้ายกันตอนประถม มันนานมากเลย เรานึกอยู่ในหัวนานว่ามันจะเป็นยังไง เราไปเจอกันแล้วเราจะต้องทำตัวยังไง เราจะพูดอะไร เราคิดอยู่หลายวัน จนเสียงข้อความจากเธอดังขึ้น "วันที่ 8 สะดวกมั้ย เจอกันสัก 11 โมง" ความจริงเราควรไปละมั้ง ควรไปตอน 11 โมง แต่ทางบ้านแม่กับยายมีนัดหมอที่โรงพยาบาล อันที่จริงเราปลีกเวลาไปก็ได้ เพราะกว่าแม่กับยายจะเสร็จธุระกับหมอ ก็เย็นพอดีเลย เรากลับว่า อยากใช้เวลา อย่างน้อย หนึ่งชั่วโมง ต่อหน้าเธอโดยไม่ต้องกังวลอะไร เราเลยขอเลื่อน เป็นเวลาเย็น ช่วง 5 โมงเย็น เธอก็บอกว่าช่วงนั้นน่าจะต้องช่วยทางบ้าน แต่เราขอร้องเป็นเวลานั้น จนเขายินดีจะขอปลีกตัวจากธุระที่บ้านได้ 

แล้ววันนัดก็มาถึง...
เรารอวันนี้ ตอนเช้าเราจัดแจงธุระตามเรื่องของแม่และยาย ตอนเย็น เรารู้สึกได้ว่าเรารอเวลานี้มานานยังไง มันมีความตื่นเต้นที่บอกไม่ถูกว่าต้องทำตัวยังไงอยู่เต็มไปหมด คิดอยู่ตลอดว่าควรทำอะไร พูดอะไร เรานัดร้านๆหนึ่งที่เซ็นทรัล เราไปก่อนเวลานัด หนึ่งชั่วโมง นั่งทบทวนอะไรต่างๆมากมาย รอเวลาที่จะมาถึง ... 

มันอาจเป็นโอกาสเดียว โอกาสสุดท้าย ที่เราจะได้พบ แม้มันจะไม่มีความหมายอะไรต่อเธอมากนัก แต่เรามันมีความหมายมาก ทว่า สุดท้าย เวลานั้นเธอก็ไม่ว่างจริงๆ เธอรีบตอบเรา และขอโทษขอโพยกันยกใหญ่ เธอบอก มีธุระด่วนกับที่บ้านเหมือนกัน เธอต้องให้ความสำคัญกับที่บ้านก่อน เธอไม่อยากให้ที่บ้านเสียใจ... 

เป็นอีกครั้งที่ความรู้สึกของเรามันพังลง... 
เราเสียใจน่ะ ที่ไม่ได้พบกันในนัดครั้งนี้ แต่เธอเองก็ ขอโทษเรา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันสุดวิสัยจริงๆนั่นล่ะ



"ขอโทษจริงๆ" 
"หน่อยเถอะน่ะ ครั้งเดียว"
"ตอนนี้ไม่ได้จริงๆ พรุ่งนี้ก่อนบ่ายยังได้น่ะ เราว่างถึงเที่ยง ถ้าได้ เรารู้สึกว่าเลื่อนตลอด ขอโทษน่ะ"

มันอาจเพราะเราเสียความตั้งใจไปบ้าง มันเลยทำให้รู้สึกผิดหวัง เสียใจ แต่จริงๆ เราเองก็ปฏิเสธที่จะเจอตอนเที่ยง ทั้งที่เราก็มาเจอได้ แต่เรากลับให้ความสำคัญกับคนในครอบครัว กับแม่กับยาย คิดในมุมเดียวกัน ในภายหลัง เราก็ไม่ต่างกัน การเลื่อนของเรามันมีเหตุผลที่สำคัญมากๆอยู่ เราให้ความสำคัญกับคนในบ้าน เธอเองก็ให้ความสำคัญกับคนในบ้าน ต่างไม่อยากให้คนที่บ้านเสียใจ ถ้าเห็นแก่ตัวมากไป เราอาจไม่เข้าใจเหตุผลนี้ ซึ่งแน่ล่ะ ตอนนั้นเราเองก็เอาแต่ใจ รู้สึกเสียใจ ผิดหวังกับสิ่งที่เสียความตั้งใจ เราจะโกรธเขาได้ยังไง ในเมื่อเราเองก็เลื่อน... 

"เรารู้สึกว่าเลื่อนตลอด ขอโทษจริงๆ"
"ไว้ถ้าได้กลับมา ค่อยว่ากันไหม่"
"ขอบคุณที่เข้าใจนะ. ห้ามนั่งร้องไห้เน้อ"

ก็รู้ทันอีก ว่ากำลังร้องไห้!!! 

เรายังคงไม่ยอมรับเหตุผล ความจำเป็นที่เขาเลือก เรายังเอาแต่ใจ คืนนั้นย้ำแล้วย้ำอีก เหมือนกล่าวโทษว่าเขาผิดนัด เราเองคงทำให้เธอรู้สึกแย่ไม่น้อย เราเองยังคงย้ำแล้วย้ำเล่าในคืนนั้นที่เราคุยกันต่อ ไม่รู้ว่าต้องการอะไร เรียกร้องให้สนใจ เรียกร้องเพื่อตัวเอง มานั่งคิดตอนนี้ก็เห็นแก่ตัวอีกแล้ว มากๆเลย ทั้งที่เขาก็บอกว่าวันพรุ่งนี้ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ได้เจอแล้ว...

เราอ้างเหตุผลมากมาย เหมือนทำให้เขารู้สึกผิด เราบอกไม่ถูกว่าทำไมต้องทำแบบนั้น มานึกตอนนี้ เราเองที่ทำผิดต่อเธอมากๆเลย

"มีไรค่อยคุยที่ร้านพรุ่งน่ะ" เธอย้ำ "สักสิบโมง อยากกินไรเดี่ยวสั่งให้"
"ทำไมไม่วันนี้ เหนื่อยอะ"
"พักผ่อน พรุ่งนี้เจอกัน"
"น่าจะวันนี้ อุตส่าห์จะเลี้ยง"
"ไม่พูดแล้ว เราพูดหลายครั้งแล้วจ้า"
"ก็จริงนิ"
"พรุ่งนี้เลี้ยงน้ำละกัน"
"เรามีเวลาวันเดียว"
"พรุ่งนี้?"
"..."
"เอาตรงๆนะ ไม่ต้องก็ได้ถ้าลำบาก ..  ไม่ต้องลำบากมาเจอกันก็ได้ ฟังดูถ้ามันยุ่งยากวุ่นวาย ลำบากนัก เราไม่ชอบนะที่ต้องมาลำบาก จะต้องเจอเนี่ย ครอบครัวเราต้องมาก่อน นายก็ต้องเอาครอบครัวของนายก่อน ท่านสำคัญสุด ถ้าต้องมาเปลี่ยน เลื่อนนี่นั่น เพื่อมาเจอกัน บอกเลยมันจะเป็นความทรงจำแย่ๆ มันทำให้รู้สึกแย่สำหรับเราหล่ะ..."
"เราไม่อยากไม่อยากให้คิดว่ามันแย่ ขอโทษ จริงๆ"
"จ่ะ มาไม่มายังไงบอกเราจะได้รู้ว่ายังไงบ้าง...  แกไม่ต้องคิดมากนะ"
"อืม"
"เอาตามนั้นเลย ถ้ามีโอกาสจึงได้เจอกันหล่ะ"


ย้อนกลับไปดูบทสนทนา รู้สึกได้เลยว่า เป็นเราเองที่เอาแต่ใจ เป็นเราเองที่ไม่มีเหตุผล เป็นเราอีกนั่นแหละ ที่เห็นแก่ตัว เขาให้เจอได้ เขามาเจอ ก็ดีแค่ไหนแล้ว เลื่อนแค่สองสามครั้ง ทำน้อยใจอีกแล้ว อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงยังย้ำให้เขารู้สึกผิด รู้สึกแย่ 

แล้วเช้าวันถัดมาเป็นไงน่ะเหรอ เขาอยู่น่ะ เขาสะดวกเจอทุกอย่าง แต่เป็นเราเอง ที่ไม่ไป... 
เราจำไม่ได้เลยว่าเหตุผลของการไม่ไปเจอเธอตอนนี้ คืออะไร ข้ออ้างมากมาย ที่ตอนนี้เราเองกลับไม่พร้อมที่จะไปเจอ จนอยากถามตัวเอง ว่ามึงเป็นบ้าอะไร? นี่โอกาสสิบกว่าปีที่มึงรอคอย เอ็งได้ทิ้งมันไป ด้วยมือของเอ็ง ไม่ใช่ครั้งเดียว วันก่อนก็ใช่ วันก่อนเอ็งก็ปฏิเสธที่จะเจอตอนเที่ยงเอง ทั้งที่เขาก็บอกว่าตอนเย็นมีธุระที่บ้าน...

เรากำลังคิดว่า เราไม่ควรจะไปเจอเธอเลย ไม่ควรเจอกันอีกแล้ว ...
แถมเลือกที่จะเดินทาง ไปให้ห่างจากเธอยิ่งขึ้น 
บางทีเราก็ไม่เข้าใจตัวเอง เราอาจไม่ได้โกรธเธอ ไม่สมควรโกรธ 
แต่เรากำลังโกรธตัวเอง... 

"ยังอยู่มั้ย"คำถามของเราในเช้าวันที่ เก้า เวลา สิบโมงเช้า
"อยู่ แต่คงไม่ทันกินข้าว กินกาแฟ คุยกันน่ะ ตอนเที่ยงต้องไปทำงาน"
"เราเดินทางละน่ะ..."
"..."

เราว่าบางที เรานี่แหละ ที่ทำร้ายจิตใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คิดเห็นแก่ตัวไปว่าตัวเองบอบช้ำ เขารอเจออยู่ แต่สุดท้ายเราก็ไม่มีหน้าไปพบเจอเขาจริงๆ... 

"ไปแล้วใช่มั้ย...?"
"อืม เธออะใจร้ายนะ"
"ยังไง"
"เจอหน่อยก็ไม่ได้ อยากโกรธ แต่โกรธไม่ลง"
"ก็อยู่ร้านนิ" 
"เมื่อวาน"
"จ้า.."
"เชอะ คราวหน้ากิน MK นะ"
"อืม" 
"อีกสามปีเจอกัน"
"ก็พาแฟนมาอวดด้วยน่ะ"
"ไม่มีหรอก เธอนี่น่ะ ต้องหักอกกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกกี่ครั้งกัน..
แต่ไม่เข็ดหรอก เสียใจจนชินแล้วมั้ง..."
"เดี๋ยวมันจะผ่านไป..."
"55 ทำใจแป๊ป แล้วจะกลับมาให้หักอกเล่นใหม่อีก เจ็บดี"
"อืม.."
"เลือกนั่งรถ อยากมีเวลาคิดทบทวนอะไรไปตามทาง ยังไง เธอก็อย่าโกรธอย่าเคืองมันเลยเนอะ ถ้าไม่คิดถึง คงไม่อยากเจอหรอก"
"โอเค จ้า เดินทางดีๆ.." 
 "ยังไงก็ขอบคุณน่ะ"
"จ้า.."
"^^ รักเพื่อนจัง"



บางทีความรักมันก็ไม่ควรทำร้ายจิตใจกัน
มานั่งทบทวนทั้งหมด ตอนนี้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ 
ตลอดเวลาที่เราสนทนากัน ในสามปีที่ผ่านมา
มันเป็นเรื่องเห็นแก่ตัวของเราทั้งนั้น เราว่า
คนที่เจ็บช้ำน้ำใจที่สุด ไม่ใช่เรา ที่เราเจ็บ 
เพราะเราทำตัวเอง ส่วนเธอ คงมีหลายเรื่องที่เจ็บปวด 
ช้ำน้ำใจ กับสิ่งที่เรากระทำ 

ขนาดเขาบอกแล้วว่าไม่อยากให้เป็นความทรงจำที่แย่ สุดท้าย เราก็ทำให้เธอรู้สึกแย่อีกจนได้ 
เราจะขอโทษเธอยังไงดีทีนี้ ... จะทำให้เธอรู้สึกดีได้ยังไง... 


วันที่ 11 มิถุนายน 2018
ที่ไหนสักแห่ง ในประเทศไทย...

กล่องข้อความ

"อยู่นี่ แฮปปี้ดี สิ่งแวดล้อมโอเคเลยแหละ ตอนแรกกังวลเรื่องหนึ่ง เรื่องศาล แต่ถึงตอนนี้ ไม่คิดไรมากแล้ว ให้เป็นเรื่องของทนาย จ้างให้เขาว่าความไป ผลมันจะออกมายังไง นั่นก็คือความจริง พรุ่งนี้บ่ายๆ รู้ผล จะดีร้าย ผลเป็นไง ถือว่านั่น สิ่งที่เรากระทำ เราจะรับผลของมัน เป็นช่วงเวลาที่เราจะได้คืนทุกอย่างจริงๆ หลังจากนั้น คงดีขึ้นมากไม่ว่าทางไหน คงโล่งใจขึ้น ยังไงก็ขอโทษที่รบกวนบ่อยๆนะ (ขอโทษบ่อย ไม่ค่อยได้ปรับปรุงเลย) แล้วก็ขอบคุณที่รับฟังทุกครั้ง จริงๆก็ตั้งใจว่าจะไม่ถามไรหรอก ปกติทุกคนต้องมีปัญหาเนอะ เราเลยจะผ่านมันไปด้วยตัวเอง ไม่ปรึกษาใครอีกแล้ว ละก็ เราเข้าใจที่เพื่อนบอกทั้งหมดนะ ทำให้เพื่อนลำบากใจบ้าง ก็ให้อภัยด้วยเนอะ ยังไงมันไงมันก็รักเพื่อนนะ เป็นเพื่อนที่ดี เราเชื่อและไว้ใจเสมอเลย ขอบคุณครับ ที่นี่แฮปปี้ดี อยู่พักแถวนี้สักพัก ดีมากเลย อย่าเก็บไปเป็นเรื่องกวนใจอันใด ขอบคุณที่เข้าใจเช่นกันนะ ^^ 😊🙂"
..........




SHARE
Writer
ELThanaphat
writer
ข้าพเจ้าว่า ชีวิตมันมีอะไรมากมายนะ เล่าได้ไม่รู้จบ ทั้งดีร้าย แต่บางทีเรื่องเหล่านั้นอาจเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น มากกว่าที่คิดไว้ก็ได้

Comments