เบื่อโลก
ผ่านมานานแล้วที่ฉันลืมความฝันของตัวเอง
และใช้ชีวิตอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ 
มองดูผู้คนเดินผ่านไปทีละคนสองคน
ฟังเสียงเพื่อนพูดคุยกันสนุกสนานเฮฮา
แต่ฉันกลับไม่มีความสุขหรือสนุกด้วยเลย
" ฮะๆ " เป็นเสียงหัวเราะที่ปลอมสุดๆเลยอะ
แต่มันกลับถูกยกขึ้นมาใช้บ่อยมากในช่วงนี้


ฉันรู้ดีว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นกับตัวฉัน
เหมือนมีปีศาจในเงามืดกำลังครอบคลุมจิตใจ
ทีละนิดหากยิ่งปล่อยให้ตัวเองเฟลบลูมากเท่าไหร่
ตัวฉันก็จะยิ่งถูกกลืนกินลงไปมากเท่านั้น
แต่ไม่เป็นไร... ฉันเหนื่อยเกินแก้ไขมันแล้ว... 


สายลมแผ่วเบาพัดเข้ามาปะทะหน้า
ฉันนั่งอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ
รู้ตัวอีกทีท้องฟ้าก็กำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู

นั่งสัมผัสชีวิตที่กำลังเคลื่อนไหวไปอย่างช้าๆ
ในขณะทุกคนกำลังวุ่นวายกับหน้าที่ของตัวเอง
โดยมีฉันมองดูอยู่ห่างๆ 
สายตาก็เหลือบไปเห็นคู่รักคู่นึงกำลังหยอกล้อกัน เดินจับมือกันแกว่งไปมา
'ดีจัง มีคนให้รักด้วย..แต่จะรักกันได้นานแค่ไหน' 
ยิ้มมุมปากให้กับความคิดตัวเองอีกครั้ง
นี่ฉันเผลอเอาความรักพังๆของตัวเองในอดีต
มาเปรียบเทียบกับความรักคนอื่นอีกแล้วหรอ
ช่างหัวแม่งอดีตมันเถอะ
อ้อมกอดแสนอึดอัดที่เคยได้จากเขา
มันไม่เหมือนอ้อมกอดที่คู่รักคู่อื่นมีให้กันหรอก


ฉันไม่ชอบตอนตัวเองอ่อนแอเลยจริงๆนะ
โลกมันดูน่าเบื่อไปเสียหมด 
คติที่มีต่อความรักก็ดูติดลบไปซะทุกเรื่อง


แต่เอาเถอะ.. 
อย่างน้อยเวลาก็สอนอะไรฉันไว้เยอะ












SHARE
Writer
iamimuy
freedom
ฉันไม่มีเรื่องราวของความสุขมาเล่าหรอก..เพราะครึ่งชีวิตก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแล้ว

Comments