Thank you Love ขอบคุณความรัก


ตั้งแต่มนุษย์ได้ลืมตาตื่นมองดูโลกใบนี้ สิ่งแรกที่เห็น สิ่งแรกที่รู้สึกมันก็คือ ความรัก เพราะความรักมันทำให้ได้รู้จักคำว่า สายสัมพันธ์ ที่คอยผูกมัดความรู้สึก ความเชื่อใจ ของมนุษย์เอาไว้ เพราะความรักเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิต เพราะความรักเป็นผู้สอนประสบการณ์ชีวิต และเพราะความรักทำให้เราได้รู้จัก ความไว้ใจและบาดแผล…

ในระยะเวลาที่มนุษย์เกิดขึ้นบนโลกเมื่อหลายล้านปีก่อน มนุษย์ได้รู้จักการเรียนรู้ความรู้สึกรัก และเรียนรู้วิธีรักษาความรัก รวมทั้ง…ความเจ็บปวดจากความรัก

“รู้หรือไม่ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมามนุษย์เรียนรู้การใช้ชีวิตมาตลอด? และรู้หรือไม่ว่ามนุษย์เรียนรู้และจดจำความรักมาตลอดเช่นกัน…” 
เส้นทางของความรักมันห่างไกล มนุษย์หลายคนนิยามคำว่ารักมามากเกินที่จะนับได้ บางครั้งเราอาจจะใช้เวลาทั้งชีวิตในการอธิบายคำว่า รัก คำเดียว เพื่อบอกเล่าถึงความหมายของความรัก

“หากแต่มนุษย์ไม่เคยที่จะบอกเล่ามันได้หมด และมนุษย์เพียงคนเดียวก็มิอาจแปลความหมายของมันได้เหมือนกัน…” 
สัจจะธรรมที่มนุษย์มิอาจหลีกเลี่ยงได้และไม่มีวันที่จะเลี่ยงมันไปได้เช่นกัน หากแต่มนุษย์นั้นจะนิยามมันด้วยประโยคเพียงประโยคเดียวเพื่อให้ผู้รับเข้าใจในบางส่วนให้ตรงกันกับผู้ส่งเข้าใจ

“หากแต่มนุษย์ทั้งหมดนั้นมิอาจเข้าใจประโยคเพียงประโยคเดียวภายในชั่วพริบตา…” 
มนุษย์ต้องใช้ระยะเวลาในการทำความเข้าใจคำเหล่านั้น ประโยคเหล่านั้น คำพูดเหล่านั้น ซึ่งอาจจะไม่ใช่เพียงคืนเดียว วันเดียว เดือนเดียว หรือปีเดียว แต่อาจจะใช้เวลาตลอดทั้งชีวิตเพื่อทำความเข้าใจคำเหล่านั้น

“มนุษย์มีระยะเวลาที่จำกัด และมิอาจอยู่ได้ชั่วนิรันด์…”
 
มนุษย์มีเวลาเพียง 30 ปี 20 ปี หรืออาจมากกว่า 80 ปี หรืออาจจะน้อยกว่า 10 ปีก็ได้ เพรามนุษย์มีสังขารที่มีความเสื่อมตามกาลเวลา เพราะมนุษย์มีความประมาท แต่มนุษย์มักมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไปและมนุษย์ไม่ใส่ใจกับ ความเสื่อมหรือความตายที่อาจจะมาถึงในเร็ววันนี้



“มนุษย์มักทำตามใจตนจนลืมความสำคัญของบุคคลรอบข้าง หรือบางครั้งมนุษย์ก็ลืมบุคคลที่อยู่ด้านหลัง…”
 
มนุษย์มีสิ่งที่เรียกว่า ความทะเยอทะยาน ความมักใหญ่ใฝ่สูง ความเห็นแก่ตัว อยู่ในห้วงแห่งความคิด ห่วงแห่งชีวิต เพราะฉะนั้นจึงมิใช่เรื่องแปลกที่มนุษย์จักลืมบุคคลที่อยู่เบื้องหลัง…มันเป็นเรื่องน่าเศร้าที่มนุษย์มักจะละทิ้งพวกเขาเหล่านี้เอาไว้ แต่ช่างเป็นเรื่องน่าแปลกที่พวกเขาไม่เคยทิ้งผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเลย…

“หากแต่ความรักที่มนุษย์ต่างใฝ่หากลับอยู่ใกล้จนมองไม่เห็น…”
 
มนุษย์มักเรียกร้องหา ความรัก ความไว้ใจ แต่สิ่งที่มนุษย์ได้กลับเป็นความเจ็บปวด มนุษย์ทรมานจากความรัก แต่มนุษย์ก็ไม่ลดละความพยายามที่จะไขว่คว้าหาความรักที่อยู่ไกลแสนไกล มนุษย์ปีนป่ายเพื่อคว้าความรักที่อยู่บนยอดเขา แต่มนุษย์ไม่เคยก้มลงมองความรักที่อยู่ข้างกายของมนุษย์เลย

ความรักที่มนุษย์มองข้ามมาตลอดก็ไม่เคยไปไหน มันยังคงอยู่ที่เดิม ตำแหน่งเดิม และคอยมองมนุษย์อย่างไม่วางตา เพื่อส่งสัญญาณบอกมนุษย์ว่า 'ฉันอยู่ตรงนี้…'

“รู้ไหม? ว่ามนุษย์ลืมบุคคลเหล่านี้ บุคคล..ที่ไม่เคยจากไปไหน บุคคลที่พร้อมมอบไออุ่น ความไว้ใจ ความเชื่อใจ ความเจ็บปวด และความรัก…”

“รู้หรือไม่? ว่าเขาเหล่านั้น…คือ รักแท้ ที่มนุษย์มิอาจหาได้จากไหนอีกแล้ว…”
 
รัก..ที่มนุษย์ใฝ่หา คือรัก จากบุคคลที่เป็นผู้ให้ จาก…ครอบครัว ครูอาจารย์ กัลยาณมิตร ที่พร้อมให้มนุษย์เสมอ…พร้อมเคียงกายของมนุษย์ พร้อมฟันฝ่าสรรพสิ่งไปพร้อมกัน พร้อมยิ้ม พร้อมหัวเราะ พร้อมร้องไห้ พร้อมโอบกอด แต่มนุษย์กลับละทิ้งคนเหล่านั้น

แต่น่าแปลก…ที่มนุษย์ยามเจ็บปวดกลับมองหาเขาเหล่านั้น แต่เมื่อความเจ็บปวดทุเลาลงก็หันหน้าหนีพวกเขา และเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมา

แต่ในขณะเดียวกัน…ก็มีมนุษย์ที่ไม่เคยมองข้าม ไม่เคยละทิ้งพวกเขาเหล่านี้เช่นกัน…

ความรู้สึกเดียวที่มนุษย์กลุ่มนั้นอยากจะบอกกับเขาเหล่านั้นมีเพียงคำเดียวที่สามารถตอบทุกอย่าง ถึงแม้จะมีอีกหลายคำที่อยากเอ่ย แต่คงใช้ชีวิตทั้งชีวิตบอกเล่าคำเหล่านั้น คำนิยามคำเดียว…

“ขอบคุณ”
 
คำนิยามที่แทนความรู้สึกสารพัดอย่างที่ค้างอยู่ภายในใจ สารพัดความรู้สึกที่มนุษย์อยากจะเอ่ยแต่มิอาจเอ่ยได้หมด

ขอบคุณที่เกิดมา ขอบคุณที่พยายาม ขอบคุณที่เดินเข้ามา ขอบคุณที่มาพูดคุย ขอบคุณที่มารู้จัก ขอบคุณที่ใส่ใจ ขอบคุณที่หวังดี ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้ ขอบคุณที่คอยซับน้ำตา ขอบคุณที่นั่งหัวเราะไปด้วยกัน ขอบคุณที่ส่งรอยยิ้มมา ขอบคุณที่ไว้ใจกัน ขอบคุณ…ขอบคุณโชคชะตาฟ้าลิขิตให้เรามาเจอกัน

“ขอบคุณรักที่ทำให้เราได้เรียนรู้และสรรค์สร้างสรรพสิ่งแก่เรา” 




 ลงเรื่อยๆจนกว่าจะครบ 27 ตอน5555


SHARE
Written in this book
27 My Feeling.
ทุกความรู้สึก ทุกความทรงจำของเราจะถูกบันทึกภายใน 27 ตอนและตอนพิเศษที่ส่งให้กับทุกคนในจักรวาลของเรา
Writer
Petosan
Petoosan
เป็นนักเขียนที่เป็นโรคซึมเศร้า

Comments