ทางไกลแต่ก็ใกล้


เสียงใจกำลังเต้นระรัวราวกับเสียงกลองกำลังถูกตีเป็นทำนองเพลง สายลมเย็นพัดโชยผ่านทำให้ปอยผมลอยผ่านกรอบแว่นตาสีดำสนิท ดวงตากลมโตกำลังจ้องมองทิวทัศน์ผ่านเลนส์

ตึกราบ้านช่องส่องประกายเป็นจุดสีขาวเหลืองจากแสงไฟ บนถนนที่มีเสียงคำรามของเครื่องยนต์สาพัดชนิดวิ่งร่อนสัญจรกันไปมา

หมู่เมฆสีเทาลอยผ่านผืนฟ้าสีดำสนิทในยามค่ำคืน ลมหนาวพัดผ่านมาบาดผิวจนแสบผิวเล็กๆ มือนุ่มลูบผิวเบาๆ ก่อนสายลมจะพัดมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงกระซิบจากยอดไม้...

บรรยากาศอันคุ้นเคยชวนให้นึกถึง..ใครบางคนที่จากไป...

จากไปด้วยเหตุผลอันไร้สาระ...

“เราเลิกกันเถอะ..เราคงไม่เหมาะกันเท่าไหร่..” เสียงของชายหนุ่มดังก้องภายในหัว

.

.

เสียงถอนหายใจดังขึ้นบนระเบียงอันมืดสนิท..หญิงสาวร่างบางยืนนิ่งมองตึกสูงที่อยู่เบื้องหน้า แสงจันทร์สาดส่องจากบนนภา แสงสีนวลส่องสว่างสะท้อนผิวเนียน ดวงตากลมสั่นไหว

จะมีใครสักคนไหมนะ ที่จะมาอยู่ข้างกายเรา

ใครสักคนที่แม้นอยู่ไกล แต่หากระยะทางใจเดินถึงกัน ก็อุ่นใจ
 
แต่...ใครบางคนที่เคยอยู่ใกล้ แต่ระยะทางของใจช่างห่างไกล ก็ทำให้ใครหลายคนต้องทนหนาวใจอยู่นานแสนนาน...

หยดน้ำไหลรินอาบแก้มนวล ลมเย็นพัดปลอบประโลมสาวน้อย เสียงกระซิบจากยอดไม้พูดอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบใจ

มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาก่อนหันหลังกลับเข้าห้อง...แสงจันทราส่องสะท้อนพลาสติกสีขาวบนข้อมือให้ส่องแสง

กำไลข้อมืออันคุ้นเคย บนกำไลสีขาวมีข้อความบางอย่างสลักอยู่บนนั้น

ข้อความจากคนที่รักเธอจนหมดใจ


“แม่จ๋า” เสียงเล็กใสเอ่ยดังขึ้นเบื้องหน้าเธอ

“มีอะไรจ๊ะ คนเก่ง” หญิงสาวสูงอายุพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน 

“แม่...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“แม่หนูหิวข้าวแล้ว” เสียงใสเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“รอแปบนะคนเก่ง” เธอตอบเด็กสาว

“ค่ะ” เด็กสาวตอบก่อนเดินออกมาเล่นตุ๊กตาหมีตัวโปรด
 


เธอมองเด็กสาวตัวน้อยด้วยแววตาคิดถึง ก่อนหันมองหญิงสาวสูงวัยที่กำลังฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์

ลมเย็นพัดโชยอีกครั้งร่างบางหลับตาลง ก่อนยิ้มที่มุมปากและลืมตาขึ้นมาเงยหน้ามองฟ้าซึ่งประดับไปด้วยหมู่ดวงดาราเต็มผืนฟ้า

ร่างบางหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนที่เสียงริงโทนจะดังขึ้น เธอเปิดกล่องสี่เหลี่ยมขนาดพกพา แสงสีขาวส่องสว่าง และบนนั้นมีชื่อของใครบางคนกำลังรอฟังเสียงเธออยู่

“สวัสดีค่ะแม่ หนูกำลังคิดถึงอยู่พอดีเลย”

.

.

กำไลสีขาวสะท้อนแสงจันทร์ทำให้มองเห็นข้อความสั้นๆ บนนั้นซึ่งถูกสลักเอาไว้ว่า

“คนเก่งของแม่”
 



 
หลังจากนี้จะขอลงรัวๆเลยนะคะ555555 เพราะแต่งใกล้ครบแล้วแล้วกะจะรวมเล่ม5555 ขอลงทีเดียวให้ครบ 27 ตอนและอีกซักพักจะมาลงให้ตอนพิเศษให้อีกสองตอนนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ 

 ตอนนี้แต่งตอนค่ายกล้าวรรณกรรมแต่อันนี้รีไรท์แล้ว อันที่ให้อาจารย์นักเขียนมันแย่ไปหน่อยเพราะหัวไม่ไปบวกกับไม่ชินกับการแต่งท่ามกลางผู้คน555555
SHARE
Written in this book
My Story
รวมเรื่องราวของนักเขียนหน้าใหม่ผู้เป็นโรคซึมเศร้านามปากกา Petoosan ผู้เชียนบทความหน้าใหม่ของเว็บกับกนังสือเล่มแรกที่อาจจะได้ออกขายหากมีผู้สนใจเกิน 10 คน สามารถติดต่อได้ที่เพจเฟสบุ๊ค : Petosan Pc or Harusan PS
Writer
Petosan
Petoosan
เป็นนักเขียนที่เป็นโรคซึมเศร้า

Comments