The Day We've Been Waiting For...
วันจันทร์ที่ 18 มิถุนายน 2561 ประมาณ 10:45 PM เป็นวันที่เราเจอกันครั้งแรกหลังจากรู้จักกันมา 331 วัน ตอนนั้นผมรู้สึกเหนื่อยล้ากับการขึ้นๆลงๆเครื่องบินมาเป็นระยะเวลา24ชั่วโมง แถมกระเป๋าทางเดินทางของผมมันก็ยังมาช้าอีกต่างหาก ผมไปรอที่จุดรับกระเป๋าเป็นคนแรกแต่กลับได้กระเป๋าเป็นคนเกือบๆสุดท้าย

เพราะความล่าช้าที่ผมไม่ได้คำนึงถึง...มันทำให้ผมรู้สึกประม่าขึ้นมาดื้อๆ
เธอเจอผมแล้วเธอจะชอบผมมั้ย...
เธอจะผิดหวังรึเปล่า...

ในระหว่างที่ผมกำลังเดินไปยัง meeting point ผมก็คิดไปพลางๆว่า เจอเธอแล้วผมจะทำหน้ายังไง ทักทายยังไงดี เธอจะใส่ชุดอะไรมา แล้วผมก็มาฉุกคิดขึ้นได้ว่าผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอใส่ชุดอะไรมา
ชิบ... แล้วงี้จะได้เจอกันมั้ยเนี่ยแต่หลังที่ผมได้กระเป๋าแล้วผมก็ยืมโทรศัพท์ของพี่ที่ทำงานแถวนั้นโทรหาเธอเพื่อถามไถ่ว่าเธออยู่ที่ไหนเค้าอยู่ตรงธนาคารไทยพาณิชย์เธอตอบผมมาแบบนี้
แล้วผมก็ได้แต่คิด...ไอ้ธนาคารไทยพาณิชย์ที่ว่าเนี่ย... มันใช่สีเขียวมั้ย


หลังจากที่เดินออกมาจากเกทผมก็เริ่มหันซ้ายหันขวา
ถึงผมจะไม่รู้ว่าเธอใส่ชุดอะไร (ถ้าถามว่าทำไมไม่ถามตอนโทร ผมบอกเลยว่าผมลืม)
แต่ผมจำผมเธอได้ เพราะเธอตัดผมสั้นประบ่าเมื่อเดือนก่อน
มันไม่น่ายากเท่าไหร่หรอก

ผมเข็นรถออกมาประมาณนึง ก็ยังไม่เห็นเธอ ณ ตอนนั้นผมเริ่มใจแป่ว
แล้วสายตาผมก็ไปจับผู้หญิงคนนึงที่ใส่เสื้อที่ขาว กางเกงขายาวสีดำ ผมประบ่าแบบเธอเลย
เห็นเป้าหมายปุ๊บผมก็ยกยิ้มพลางคิดในใจว่า "นั่นแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ"
พอล็อคเป้าหมายเสร็จ ผมก็จับรถเข็นมั่นแล้วตรงดิ่งไปที่เธอเลยครับ
แต่ในจังหวะที่ผมกำลังเลี้ยวออกรั้วจากเกท ผมก็คลาดสายตาจากเธอไปซะอย่างนั้น
หรือเธอพยายามหลบหน้าผม?

หลังจากความคิดมากมายเข้ามาในหัวของผม ไม่นานเกินรอผมก็เจอเธอ
ยืนยิ้มอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ดูๆแล้วเธอก็สูงประมาณที่ผมคิดไว้
เธอไม่ต่างจากที่เห็นผ่านจอสี่เหลี่ยมเท่าไหร่
แต่ที่ต่างคือเธอน่ารักกว่าที่ผมคิดเยอะเลย

เจอกันครั้งแรกเธอพูดน้อยแบบที่เธอว่าไว้ พยายามหันหนีผมตลอด
จนผมต้องเอ่ยปากบอกให้เธอมาใกล้ๆหน่อย

น่ารักคือความคิดแรกที่เข้ามาในหัวผมตอนเห็นเธอครั้งแรก

เอ๊อ..จะว่าไป ก่อนเครื่องลงผมบอกให้เธอซื้อกระทิงแดงมาฝากเพราะผมอยากรู้ว่าเธอจะซื้อมามั้ย
ซึ่งเธอก็ซื้อมาจริงๆ ผมไม่คิดว่าเธอจะซื้อมา แถมตอนให้มีการบอกอีกว่า
มันไม่เย็นแล้ว กลับบ้านไปก็เอาแช่ตู้เย็นแล้วมากินนะ ห้ามทิ้ง!ใครจะไปทิ้งกันล่ะ ไม่มีทาง


หลังจากนั้นผมก็หามุมสักมุมนั่งที่สุวรรณภูมิกับเธอ ถามไถ่เรื่องทั่วไป ประมาณสัก2ชั่วโมง
และในระหว่างนั้นมือเราก็จับกันไม่ปล่อยเลย

อะไรก็ตามที่ทำให้ผมกับเธอได้รู้จักกัน
ได้พูดคุยกัน
ได้มีความสุขและทุกข์ร่วมกัน
ทำให้เธอรักผมอย่างที่ผมรักเธอ
ขอบคุณนะครับ
SHARE
Written in this book
Written For You
คุณคนนั้นของผม
Writer
FIXED
survivor
you're the reason why i'm alive

Comments