The Day We've Been Waiting For...
วันจันทร์ที่ 18 มิถุนายน 2561 ประมาณ 10:45 PM เป็นวันที่เราเจอกันครั้งแรกหลังจากรู้จักกันมา 331 วัน ตอนนั้นผมรู้สึกเหนื่อยล้ากับการขึ้นๆลงๆเครื่องบินมาเป็นระยะเวลา24ชั่วโมง แถมกระเป๋าทางเดินทางของผมมันก็ยังมาช้าอีกต่างหาก ผมไปรอที่จุดรับกระเป๋าเป็นคนแรกแต่กลับได้กระเป๋าเป็นคนเกือบๆสุดท้าย

เพราะความล่าช้าที่ผมไม่ได้คำนึงถึง...มันทำให้ผมรู้สึกประม่าขึ้นมาดื้อๆ
เธอเจอผมแล้วเธอจะชอบผมมั้ย...
เธอจะผิดหวังรึเปล่า...

ในระหว่างที่ผมกำลังเดินไปยัง meeting point ผมก็คิดไปพลางๆว่า เจอเธอแล้วผมจะทำหน้ายังไง ทักทายยังไงดี เธอจะใส่ชุดอะไรมา แล้วผมก็มาฉุกคิดขึ้นได้ว่าผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอใส่ชุดอะไรมา
ชิบ... แล้วงี้จะได้เจอกันมั้ยเนี่ยแต่หลังที่ผมได้กระเป๋าแล้วผมก็ยืมโทรศัพท์ของพี่ที่ทำงานแถวนั้นโทรหาเธอเพื่อถามไถ่ว่าเธออยู่ที่ไหนเค้าอยู่ตรงธนาคารไทยพาณิชย์เธอตอบผมมาแบบนี้
แล้วผมก็ได้แต่คิด...ไอ้ธนาคารไทยพาณิชย์ที่ว่าเนี่ย... มันใช่สีเขียวมั้ย


หลังจากที่เดินออกมาจากเกทผมก็เริ่มหันซ้ายหันขวา
ถึงผมจะไม่รู้ว่าเธอใส่ชุดอะไร (ถ้าถามว่าทำไมไม่ถามตอนโทร ผมบอกเลยว่าผมลืม)
แต่ผมจำผมเธอได้ เพราะเธอตัดผมสั้นประบ่าเมื่อเดือนก่อน
มันไม่น่ายากเท่าไหร่หรอก

ผมเข็นรถออกมาประมาณนึง ก็ยังไม่เห็นเธอ ณ ตอนนั้นผมเริ่มใจแป่ว
แล้วสายตาผมก็ไปจับผู้หญิงคนนึงที่ใส่เสื้อที่ขาว กางเกงขายาวสีดำ ผมประบ่าแบบเธอเลย
เห็นเป้าหมายปุ๊บผมก็ยกยิ้มพลางคิดในใจว่า "นั่นแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ"
พอล็อคเป้าหมายเสร็จ ผมก็จับรถเข็นมั่นแล้วตรงดิ่งไปที่เธอเลยครับ
แต่ในจังหวะที่ผมกำลังเลี้ยวออกรั้วจากเกท ผมก็คลาดสายตาจากเธอไปซะอย่างนั้น
หรือเธอพยายามหลบหน้าผม?

หลังจากความคิดมากมายเข้ามาในหัวของผม ไม่นานเกินรอผมก็เจอเธอ
ยืนยิ้มอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ดูๆแล้วเธอก็สูงประมาณที่ผมคิดไว้
เธอไม่ต่างจากที่เห็นผ่านจอสี่เหลี่ยมเท่าไหร่
แต่ที่ต่างคือเธอน่ารักกว่าที่ผมคิดเยอะเลย

เจอกันครั้งแรกเธอพูดน้อยแบบที่เธอว่าไว้ พยายามหันหนีผมตลอด
จนผมต้องเอ่ยปากบอกให้เธอมาใกล้ๆหน่อย

น่ารักคือความคิดแรกที่เข้ามาในหัวผมตอนเห็นเธอครั้งแรก

เอ๊อ..จะว่าไป ก่อนเครื่องลงผมบอกให้เธอซื้อกระทิงแดงมาฝากเพราะผมอยากรู้ว่าเธอจะซื้อมามั้ย
ซึ่งเธอก็ซื้อมาจริงๆ ผมไม่คิดว่าเธอจะซื้อมา แถมตอนให้มีการบอกอีกว่า
มันไม่เย็นแล้ว กลับบ้านไปก็เอาแช่ตู้เย็นแล้วมากินนะ ห้ามทิ้ง!ใครจะไปทิ้งกันล่ะ ไม่มีทาง


หลังจากนั้นผมก็หามุมสักมุมนั่งที่สุวรรณภูมิกับเธอ ถามไถ่เรื่องทั่วไป ประมาณสัก2ชั่วโมง
และในระหว่างนั้นมือเราก็จับกันไม่ปล่อยเลย

อะไรก็ตามที่ทำให้ผมกับเธอได้รู้จักกัน
ได้พูดคุยกัน
ได้มีความสุขและทุกข์ร่วมกัน
ทำให้เธอรักผมอย่างที่ผมรักเธอ
ขอบคุณนะครับ
SHARE
Written in this book
Written For You
คุณคนนั้นของผม
Writer
FIXED
a survivor
you're the reason why i'm alive

Comments