ว่าด้วย #ความหนาว
 1. ธันวาคม 2019 เชียงใหม่กำลังอยู่ในช่วงหนาวน่ารัก โดยเฉพาะตอนเช้า วันไหนโชคดีก็จะเย็นสบายและเจอแค่แดดอ่อนได้ทั้งวัน ถึงจะเป็นในเวียง ไม่ได้อยู่บนดอยไหน
2. หกสิบปีมาแล้ว เมื่อเป็นเด็กประถม แม่ให้นั่งสามล้อถีบไปโรงเรียนซึ่งก็อยู่ในเวียงนั่นแหละ ไม่ต้องหลับตา จักขุสัญญาเก่ายังปรากฏชัด เรานั่งบนรถอยู่กลางหมอก มองเห็นแต่แผ่นหลังของ “อ้ายถึง” ที่คงมองเห็นแต่ทางข้างหน้าไม่กี่มากน้อยถีบสามล้อไปเรื่อยๆ สมัยนั้น ไม่มีรถราอะไรมากมาย เราเลย slow life ไปกันได้ ปลอดภัยพอ
3. ถึงโรงเรียน ยังไม่ถึงเวลาเข้าห้องเรียน เห็นภาพเด็กๆ รวมเราคุยเล่นกัน ไม่น่าจะมีสาระอะไร แต่ที่สนุกคือ ได้เห็นความหนาวเป็นไอออกมาเวลาเราเอ่ยปากพูดกัน หนาวคืออย่างนั้น
4. เย็นย่ำค่ำแล้ว หน้าหนาวมืดเร็ว ถนนท่าแพ High Street ของเชียงใหม่สมัยนั้นว่างเปล่าไร้รถรา มีเด็กหลายคนเล่นโรลเลอร์สเก๊ตบนท้องถนน ถึงไม่ได้เล่นเองก็สนุกไปด้วย ไปซื้อ “มะก่อ” เกาลัดพื้นเมืองที่คั่วขายกันหน้าบ้าน ขนาดเล็กๆ เปลือกบาง แทะได้ไม่ยาก ถ้าลูกโตขึ้นมาเปลือกหนาหน่อยก็จะแพงกว่า หนาวๆ ได้กินเกาลัดคั่วอุ่นๆ อร่อยจัง
5. ในเมืองเชียงใหม่ หนาวน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อบ้านเรือนหนาแน่นขึ้น เมืองขยายตัว บางปีแทบไม่ได้ใส่เสื้อหนาว เว้นแต่ขึ้นไปบนดอย ยิ่งไปเป็นคน “เมืองกอก” คำว่า “หนาว” เหมือนละลายหายไปกับความร้อน
6. โดยส่วนตัว ไม่เคยเจอความหนาวเหน็บหรือเจอก็จำไม่ได้ แต่จำเรื่องหนึ่งที่อาจารย์เล่าให้ฟังว่ากวีอังกฤษ William Wordsworth เคยพูดถึงลมหนาวจับจิตว่าช่างเย็นยะเยือกเสียดแทงบาดผิวพาสั่นสะท้าน แต่กระนั้น ก็ไม่เหมือนความรู้สึกบาดใจเมื่อพบว่าเพื่อนรักทรยศ
7. ประหลาดดี จำอะไรไม่ได้นักเรื่องโคลงที่เรียน ทบทวนความหลังแล้ว อาจารย์บอกว่า จำไม่ได้ว่าเล่าอย่างนี้เป๊ะ แต่เป็นไปได้ที่จะเล่า ด้วยว่า William Wordsworth กับ Samuel Coleridge เคยเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่แล้วเกิดหมางใจกัน พูดถึงความรู้สึกบาดใจก็อาจเกี่ยวเนื่องกับเหตุนั้น (แต่ตอนหลังเข้าใจกันแล้ว ถึงจะไม่สนิทกันเหมือนเดิม)
8. ไม่รู้เหมือนกันว่าเคยบาดใจใครจนเขาจำได้ไม่ลืมอย่างที่เราจำเรื่องราวบางอย่างหรือเปล่า ได้แต่หวังว่าไม่ แต่บางที เราก็ไม่รู้ตัวว่าพูดจาหรือแสดงท่าทีให้ใครขุ่นข้องหมองใจได้ ขออภัยจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจ
9. อีกแวบก็จะหมดเดือนธันวาแล้ว จะหมดหนาวน่ารักเมื่อไหร่ไม่รู้ ยังไงก็ช่างเถอะ ขอให้มีความสุขค่ะ
SHARE

Comments