ทฤษฎีบันไดชีวิต staircase-life
18:40 A.M
ชีวิตแสนจะสุข มักจะอยู่กับเราได้แค่ชั่วครู่หรอก .. 

     เธอนั่งพลันคิดขณะกำลังนั่งพักรับประทานอาหารแถวริมถนนสายหนึ่ง ที่ที่มีแต่ผู้้้คนที่พึ่งเลิกงานมานัั่งพักจากอาการบอบล้าของการทำงาน

      เส้นประสาททั้งร่างกายของเธอเริ่มกระตุกขึ้นมาพร้้้อมเสีีียงหััััััวใจที่่่่่่่กำลังบ่งบอกสัญญาณเตือนร่างกายอันบอบบางของเธอ
ทำไมยิ่งโตขึ้นยิ่งเหนื่อยจังวะ          เธอกลับมาที่ห้องที่พักอาศัยของเธอหลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จ

          เธอกลับมาพบกับห้องนอนสี่เหลี่ยมไม่กี่ฟุต และเตียงนอนโง่่ๆที่กำลังยิ้มให้กับเธอ พร้้้อมที่จะรับศรีษะของเธอทันทีหลังจากที่ขาคู่ของเธอนั้นเอนทิ้ง    ดิิ่งไปยังบนที่นอน ... เธอเมินตาขึ้น
จุดสิ้นสุดของการใช้ชีวิตให้คุ้มค่าคืออะไรตอนนี้เธอรู้สึกว่าเธอกำลังเหนื่อยกับสิ่งที่ทำอยู่ในแต่ละวัน เธอพลิกตัวเอนข้างจนมือสะบัดไปโดนปุ่มเลื่อนเพลงที่เธอเปิดค้างไว้อยู่ดังขึ้นมา..

     ♪   เมื่อวันที่ชีวิต...เดินเข้ามาถึงจุดเปลี่ยน
     จนบางครั้งคนเราไม่ทันได้ตระเตรียม หัวใจ..  ♪

  Live & Learn – บอย โกสิยพงษ์ (เธอเหม่อร้องตาม)

อยู่ที่เรียนรู้..อยู่ที่ยอมรับมัน ตามความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด..

 เพลงนี้หากพูดถึงมันก็นานมากแล้วนะ
เธอฟังเพลงนี้ตั้งแต่เธอเด็กๆ ~
 จะฟังกี่ครั้งเธอก็ยังรู้สึกว่ามันยังไพเราะเสมอ

   กลับกัน..  เธอกลับรู้สึกว่าชีวิตที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้ยังไม่ได้เสี้ยวและยังไม่สิ้นสุดของชีวิตเธอเลย 

มันเหมือนกับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้เปรียบกับบันไดชีวิตที่เธอพึ่งจะก้าวข้ามไปแค่ขั้นที่สามด้วยซ้ำในตอนนี้

ขั้นแรก เธอเกิดมาลืมตาดูโลก
ขั้นสอง เธอโตขึ้นเรียนหนังสือ พูดอ่านเขียนเป็น
ขั้นสาม เธอทำงานเพื่อที่จะเลี้ยงดูพ่อแม่ของเธอ
ขั้นต่อไปมันก็คงจะต้องเป็นอุปสรรคที่เธอนั้นต้องเผชิญปัญหาด้วยตัวเอง

เธอพยายามให้กำลังใจตัวเองและคิดทฤษฎีอะไรแปลกๆขึ้นมา..


แทนบันได1ขั้น กับอุปสรรคของเธอ1เรื่อง  
        ถ้าหากอุปสรรค1เรื่องของเธอหรือบันไดขัั้นแรกทีี่เราไม่กล้าที่จะเผชิญ เธอก็จะไม่มีีีีีวันที่จะก้าวต่่อไปยังขั้นอื่่่่่นๆได้  และเมื่อถึงตอนนั้นเธอก็คงจะไม่ได้รู้สึกถึงความหมายกับคำว่าชีวิตที่เธอได้เกิดมา
        แต่ถ้าหากเธอกล้าที่จะเผชิญจัดการกับอุปสรรคด้วยตัวเองหรือถ้าไม่ไหวแล้วบางทีก็อาจจะมีคนรอบข้างมาช่วยเหลือเธอบ้างแต่เราก็ต้องรู้จักพึ่งตัวเองให้มากที่สุด เพราะไม่มีใครรู้ว่าบันไดขั้นแรกที่เธอแก้ไขได้ ไม่แน่ขั้นที่สองก็อาจจะเป็นความสุขที่กำลังรอเธออยู่ก็ได้

              เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบันไดชีวิตมีกี่ขั้น                 และถ้าเธอผ่านขั้นปัจจุบันมาได้แล้วขั้นต่อไปละ ?
เธอหวังแค่ว่าถ้าเธอได้ก้าวข้ามผ่านขั้นไปทีละขั้นเธอก็คงจะโตขึ้นและก็โตขึ้น เข้มแข็งขึ้น 
พึ่งตัวเองได้มากขึ้น.. 
พอถึึึึึงวันนั้นเธอก็คงจะมีความสุขมาก

เราทุกคนเกิดมาต่างมีบันไดชีวิตเป็นของตัวเอง
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดมาบันไดชีวิตของเรามีกี่ขั้นแต่สักวันถ้าเราพึ่งตัวเองอย่างถึงที่สุดแล้วไม่ได้ผล

เราก็อยากที่จะให้ใครสักคนมาเป็นบันไดเชื่อม
ให้กับเราและผ่านพ้นอุปสรรคไปด้วยกัน

23:21 P.M.
ราตรีสวัสดิ์ 

      








SHARE
Written in this book
Storystore
Writer
Stevcrop
Writer idea discover in memory
IG : suneknaphat twitter : eknaphat

Comments