Unloveable
ก็รู้ว่าฉันไม่มีความหมาย ก็พอจะรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ และยิ่งนานเท่าไหร่ ยิ่งหมดหวังเสียงเพลง Unloveable ของวง Mild ดังขึ้นท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ของผู้คนในร้านอิซากายะร้านหนึ่งในย่านที่มีคาเฟ่และออฟฟิศมากมาย

ฉันเดินออกจากห้องน้ำเป็นครั้งที่สาม ในระยะเวลาเกือบสองชั่วโมงที่ผ่านมา พร้อมความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นในใจ... โซนห้องน้ำและโต๊ะนั่งกินดื่มห่างกันไม่มากนัก มีเพียงโนเรนกั้นการมองเห็นไว้เท่านั้น ฉันมองกระจกสลับกับการสอดส่องออกไปโซนด้านนอก โดยไม่ได้เจาะจงมองโต๊ะไหนเป็นพิเศษ หากแต่ใจของฉันรู้ชัดแน่ว่ากำลังมองหาอะไรอยู่ ฉันนึกย้อนไปวีคก่อนหน้านี้ เป็นตอนที่ได้กล่าวไว้ชัดเจนต่อหน้าทุกคนที่รู้เรื่องราวระหว่างเราว่า 'ต่อไปจะไม่ทักเขาไปแล้ว ไม่สนใจแล้ว ไม่พูดถึงแล้ว จำไว้เลยนะทุกคน' นั่นเป็นสิ่งที่ฉันย้ำในใจมาตลอดในช่วงระยะหนึ่งวีคที่ผ่านมา แต่สุดท้ายฉันก็พาตัวเองมาอยู่ตรงนี้...ร้านอิซากายะที่ประจำของคุณ
ไม่ว่าจะทำเช่นไรเธอคงจะไม่รักกัน
และก็รู้ไม่นานความฝันที่มีก็คงจบไป
เพลง Unloveable ยังคงเล่นอยู่ ฉันเดินเนืองๆออกจากโซนห้องน้ำ และใช้เวลาระยะสั้นๆในการสอดส่องสายตาไปยังบริเวณโต๊ะหลายๆตัวด้านหน้า ฉันพยักหน้าให้ตัวเองและถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินลงบันไดมาด้านล่างของร้าน ที่ซึ่งเพื่อนๆกำลังนั่งกิน ดื่ม พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ฉันพอใจกับการสอดส่องสายตาที่ประสบความเร็จ เพราะฉันได้เห็นแล้วว่า โต๊ะไหนเป็นโต๊ะของคุณ

ย้อนไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้า เบียร์ เพื่อนฝูงและบรรยากาศในร้านทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก หลังจากที่ดาวน์มาตลอดวีค ในระหว่างการพูดคุยอย่างสนุกสนานนั้น เสียงประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ภาพและความรู้สึกคุ้นเคยลางๆทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นจากอาหารและวงสนทนา... 
คนตรงหน้าที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทำให้ฉันแทบจะสำลัก...'คุณนั่นเอง' คุณเดินเข้ามาในร้านกับเพื่อนๆของคุณ ตรงดิ่งไปยังบันไดเพื่อขึ้นชั้นสอง โดยที่ไม่มีแม้แต่หางตาของคุณที่จะเหล่หันมองโต๊ะของฉันเลย
ต่อให้ฉันจะรักเธอมากเท่าไร
แต่ก็รู้ว่าเธอคงจะไม่สนใจ แต่ยังฝันไกล
และยังคงหวังเอาไว้ข้างในจิตใจว่าสักวันเธอจะมีฉัน
หลังจากครั้งที่สามของการเข้าห้องน้ำ ฉันกลับมานั่งที่โต๊ะ เพื่อนๆยังคงดื่มเบียร์ พูดคุยกันสนุกสนาน เพลงยังเล่นไปอย่างต่อเนื่อง ฉันแสดงความจอยไปกับทุกคนตรงหน้า ทั้งที่ในท้องและในใจแสนจะปั่นป่วน... ไม่ใช่เพราะอาหารหรืออากาศเย็นๆของแอร์... แต่เป็นเพราะคุณที่นั่งอยู่ด้านบนของร้านต่างหาก

ผ่านมาประมาณสองชั่วโมงแล้วที่เรามานั่งอยู่ในสถานที่เดียวกันนี้ แต่ไม่มีแม้หางตามอง คำทักทาย รอยยิ้มหรือใดๆจากคุณเลย ฉันใช้ข้ออ้างของการเข้าห้องน้ำเพื่อขึ้นไปแอบมองคุณอยู่สามครั้ง 
จนครั้งสุดท้ายฉันต้องกลับลงมาพร้อมความรู้สึกแปลก.. ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าแปลกเพราะเพลง Unloveable ดันถูกเปิดขึ้นมาในจังหวะที่ฉันพยายามแอบมองคุณและความหมายของเพลงก็ตรงกับเรื่องราวของฉันซะเหลือเกิน
หรืออาจจะเป็นความรู้สึกแปลกที่ฉันดันได้เจอกับคุณโดยบังเอิญอีกครั้ง...หรือจริงๆแล้วฉันรู้สึกแปลกเพราะฉันกำลังไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญงั้นหรอกับการที่ได้มาพบคุณในร้านอิซากายะ 
ร้านประจำของคุณ ในวันศุกร์
แม้ว่าสิ่งที่ฉันทำวันนี้ มันอาจไม่ทำให้เธอได้รู้สึกดี
แต่สิ่งที่ใจเธอพอจะมีก็เพียงแต่ความรำคาญ
ในซอยที่มีร้านอาหารเยอะแยะพร้อมรีวิวมากมาย ฉันสามารถเลือกจะไปที่ไหนก็ได้ 
ทำไมฉันถึงเลือกมาที่ร้านอิซากายะร้านนี้.. ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าร้านนี้เป็นร้านประจำของคุณ
ฉันบอกตัวเองว่ามันเป็นเพราะร้านนี้น่ะดี เบียร์ไม่แพง มีทาโกะวาซาบิของโปรด แต่ทันทีที่ได้เห็นคุณเดินเข้ามาในร้าน มันทำให้ฉันเริ่มคิดไม่ตกจริงๆว่า ฉันตั้งใจนัดเพื่อนๆมานั่งร้านนี้ 'เพราะฉันชอบร้านหรือเพราะฉันชอบคุณกันแน่'

ฉันอาจจะมาร้านนี้ด้วยความรู้สึกที่ว่าร้านนี้ก็ดี แต่ลึกๆ ฉันก็คงจะมีความหวังอยู่ว่า ฉันอาจจะได้พบคุณที่นี่ก็ได้ ที่นี่อาจจะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ที่น่าสมเพชนี้ให้ดีขึ้นก็ได้ ดูจากการใช้การเข้าห้องน้ำเป็นข้ออ้างแล้ว ฉันคงอยากเจอคุณจริงๆ 

ตั้งแต่ที่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ในระหว่างการกินดื่มกับเพื่อนๆนั้นไม่ได้ช่วยให้จิตใจของฉันสงบลงได้เลย ฉันเอาแต่มองไปรอบๆ เฝ้ารอที่จะได้เห็นคุณเดินลงมาจากชั้นสอง และสายตาของเราอาจจะประสานกันในช่วงจังหวะหนึ่ง 

ตอนนี้เพลง Unloveable ดำเนินมาถึงท่อนสุดท้าย พร้อมเสียงประกาศของพนักงานว่าถึงเวลาร้านปิด เพื่อนๆเตรียมตรวจดูสิ่งของส่วนตัว เพื่อให้แน่ใจว่าตอนออกจากร้านจะไม่ลืมอะไรไว้ ฉันถือโอกาสนี้ขอตัวขึ้นไปเข้าห้องน้ำอีกครั้ง โดยไม่ลืมที่จะสอดส่องมองหาคุณอย่างตั้งใจ.. คุณหายไปเสียแล้ว.. ฉันไม่รู้ว่ามันอาจจะเป็นเพราะความมืดของร้านทำให้ฉันมองไม่เห็นคุณในกลุ่มคนที่ยังนั่งอยู่ หรือ คุณกลับออกไปโดยที่ฉันพลาดโอกาสการสบสายตา หรือ คุณไม่เคยเดินเข้ามาในร้านนี้ วันนี้เลยตั้งแต่แรก ภาพของคุณอาจจะเป็นภาพลวงตาที่ฉันสร้างขึ้นเพราะคิดถึงคุณมากจนเกินไป

ฉันเดินลงจากชั้นสองด้วยความรู้สึกเศร้าเต็มเปี่ยม หัวใจฉันอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกความคาดหวังกรีดจนเป็นแผล ฉันคงจะไม่ทักคุณไปอย่างทุกครั้ง คงไม่สนใจ ไม่พูดถึง อย่างที่ฉันได้บอกกับทุกๆคนไว้ มันเป็นแอคชั่นที่ฉันสามารถทำได้ แม้ว่าในใจของฉันยังตะโกนชื่อคุณอยู่ซ้ำๆ และภาพของคุณยังวนเวียนอยู่ในสมองทั้งยามหลับตาและลืมตาตื่น

ฉันหยิบแก้วเบียร์ที่เหลืออยู่เกือบครึ่ง กระดกมันจนหมดในคราวเดียวก่อนเดินออกจากร้านไปด้วยหัวใจที่ทั้งเจ็บปวดและว่างเปล่า พร้อมไฟร้านที่ดับลง ฉันหวังว่าเบียร์แก้วนั้นจะช่วยดับความรู้สึกของฉันให้ราวกับไฟที่ดับไปและหวังว่าฉันจะเลิกคิดถึงคุณจนต้องพาตัวเองมาที่ร้านประจำของคุณ หรือพยายามไปเจอคุณในสถานที่ไหนๆเสียที
เมื่อเธอคิดว่าฉัน ไม่ใช่แต่ก็ไม่เป็นไร
ตราบใดที่ฉันจะยังหายใจ...



SHARE
Written in this book
เรื่องของคุณ
เรื่องราวของคุณ ผ่านความรู้สึกของฉัน
Writer
morningafter
weirdo
just wanna keep you like that.

Comments