Where are you, Feeling?
ใช่แล้ว ฉันแฮงค์หลังจากที่เตะเก้าอี้หน้าร้านเหล้ากว่า 10 ตัว ไม่แปลกใจที่หน้าแข้งทั้งสองข้างของฉันเต็มไปด้วยรอยม่วงช้ำ

ถ้าเทียบกับความรู้สึกบางอย่าง รอยช้ำนั่นกลายเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยไปในพริบตา

แสงไฟจากรถยนต์และห้างสรรพสินค้า ย้อมให้ราตรีนี้มีสีสัน หากแต่ไม่สามารถผ่านความเศร้าหมองของฉันเข้ามาได้ ภาพที่ฉันเห็นมีเพียงแสงไฟสีขาว เทา กับท้องฟ้าสีดำ

น่าขำ

ฉันนั่งอยู่ที่นั่งรอรถเมล์ตรงป้ายโอสถศาลา ตรงข้ามห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แค่นั่งตรงนั้น นั่งมานานกว่า 30 นาที

ไม่ใช่รอรถเมล์

แค่รอความรู้สึกของตัวเองให้มันกลับมา

และดูเหมือนมันจะไม่กลับมาในเร็ววันนี้แน่ๆ

รถเมล์ปรับอากาศ ปอ.113 เทียบป้ายรถเมล์ เมื่อคิดว่าความรู้สึกของฉันไม่น่ามาหาฉันในเร็วๆนี้แน่ ฉันจึงตัดสินใจเดินขึ้นรถเมล์ปรับอากาศดังกล่าว

"หัวลำโพงค่ะ"

เวลา 21.00 นาฬิกา อาจจะดึกเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวที่จะเดินไปมาบนท้องถนนแบบนี้ แต่สำหรับฉันตอนนี้ อะไรจะเกิดขึ้นก็เกิดเถอะ ฉันเหนื่อยล้าเกินกว่าจะคิดอะไรไปมากกว่านี้

แค่จัดการความรู้สึกตัวเองก็ยากแล้ว

ฉันเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยๆ จนถึงร้านสะดวกซื้อตรงข้ามวัดไตรมิตร ฉันซื้อขนมถุงจำนวนหนึ่ง จะเท่าไหร่ก็ช่างมันเถอะ กาแฟกระป๋อง 5-6 กระป๋อง ป้องกันไม่ให้ฉันหลับ

เมื่อจ่ายตังเสร็จ ฉันก็ตรงไปที่ Hostel สีเหลืองๆ รูปลูกเจี๊ยบ ที่ชื่ออะไรก็ไม่รู้ และฉันเหนื่อยล้าเกินกว่าจะจดจำอะไร

แค่เข้าไปในนั้น

เช่าห้องสักห้อง

แล้วกินกาแฟพร้อมๆกับขนมถุง

ฉันส่งข้อความไปหาความรู้สึกตัวเอง ว่าฉันพักอยู่ที่ Hostel แถวหัวลำโพงนะ แต่ดูเหมือนเจ้าความรู้สึกที่ว่าจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะเป็นตายร้ายดีแค่ไหน

ความรู้สึกของฉันยังคงดราม่าต่อไปตามโซเชียลมีเดีย

แม้ฉันจะคิดว่า I don't give a fuck แต่สุดท้ายโพสต์ในโซเชียลมีเดียของเขากลับทำร้ายฉันอย่างไม่มีชิ้นดี แม้ฉันจะไม่โพสต์อะไรในโซเชียลมีเดียแม้แต่น้อยก็ตาม

แปลกเนาะ

ที่ตัวหนังสือไม่กี่ตัวทำร้ายใครบางคนได้ขนาดนี้

เหมือนตอนที่เจ้าความรู้สึกบอกฉันในวันที่ฝนพรำ

ใช่แล้ว

เขาคือความรู้สึกของฉัน
SHARE
Written in this book
SFUMATO
Writer
Asharch
Marionette
🌱 1996, I'm just a little ash in this dirty world

Comments