Marking
ฉันกำลังอยู่ในห้องนอนยามเช้ามืด แสงที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องฉันทำให้บรรยากาศภายในห้องสว่างสลัวๆ

ในมือฉันมีกระจกอยู่หนึ่งใบ

เป็นกรอบพลาสติกธรรมดาสีหมองหม่น

ฉันมองเข้าไปยังกระจก เห็นตัวเองเป็นภาพบิดเบี้ยว แตกหัก ราวกับกระจกนั้นแตกเป็นเสี่ยงๆ ของเหลวสีแดงที่ถูกฝากเอาไว้ ไหลลงมาตามผิวหนัง
 
แต่ช่างน่าแปลกใจ ที่กระจกนั้น ไม่มีแม้กระทั่งรอยขีดข่วน หรือสีที่เปรอะเปื้อน

สิ่งที่แตกหัก นั่นคือตัวตนของเราเอง

ฉันแค่กำลังสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง ระหว่างความฝันและความเป็นจริง

ความฝันก็คือคุณอยู่บนเตียงฉัน กำลังเกยขาใหญ่บนขาของฉัน แขนแข็งแรงทั้ง 2 ข้างที่ก่อนหน้านี้ยันตัวอยู่เหนือฉัน บัดนี้ก่ายบนตัวอันเปลือยเปล่า ร่างกายเราทั้งสองถูกห่อหุ้มด้วยผ้านวมหนา ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ เป็นความรู้สึกชวนฝันของหลายๆคน

แต่ความเป็นจริงคือ เราทั้งคู่ไม่มีสิ่งใดผูกมัดกัน ทั้งหมดเกิดขึ้นโดยการตอบสนองของสัญชาตญาณความต้องการของมนุษย์

และข้อสำคัญ ฉันยังไม่ต้องการใคร

"ขอจูบได้ไหม" คุณถามถึงความต้องการของตัวคุณเอง

ฉันส่ายหน้า "ตามข้อตกลง ไม่จูบ"

เพราะมันทำให้ฉันนึกถึงครั้งสุดท้ายที่ฉันจูบกับเขาคนนั้น ขมปร่า และเจ็บปวด บาดแผลฉกรรจ์ที่เขาสร้างไว้ มันยังคงเป็นแผลสดใหม่เสมอ แม้จะผ่านมานานเท่าไร แต่เหมือนตัวเขาคนนั้นจะไม่รับรู้ถึงสิ่งที่กระทำลงไป

คุณถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง "บุหรี่ไหม"

ราวกับภาพซ้อนทับในความทรงจำของฉัน.. หลังจาก sex เขาคนนั้นมักสูบบุหรี่

"ไม่หล่ะ พยายามเลิกอยู่" ฉันตอบเลี่ยงๆ พร้อมกับขยับตัวเพื่อให้คุณลุกขึ้นมานั่งบนเตียง

ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเคยทำให้ฉันในวัยสาวๆใจสั่น แต่ตอนนี้ฉันแก่เกินกว่าจะรู้สึกอะไรเช่นนั้นแล้ว

อย่างน้อยก็พยายามไม่ให้รู้สึกอะไรกับคุณ

"ถ้าจะสูบ ไปสูบระเบียง เดี๋ยวห้องเหม็น" ฉันคว้าเสื้อคลุมมาสวม หยิบเบียร์ Heineken ในตู้เย็น เพื่อเตรียมตัวออกไปนั่งที่ระเบียงคอนโดย่านสีลมชั้น 27 กับคุณ

เราทั้งสองคนต่างไม่มีใคร

คุณหยิบไฟแช็คขึ้นมาจุดบุหรี่ Dunhill แดง ทำให้นึกถึงเขาคนนั้นที่ชอบบุหรี่ Marlboro Black Mental แม้จะไม่ใช่ยี่ห้อเดียวกัน แต่กลิ่นและนิสัยในการสูบบบุหรี่เหมือนกับเขาคนนั้น คนที่ฝากแผลฉกรรจ์ไว้ในตัวฉัน คุณพ่นควันบุหรี่ใส่ท้องฟ้าสีดำสนิท ราวกับก้อนเมฆสีครึ้มท่ามกลางฟ้ายามราตรี เป็นภาพที่สวยงาม อย่างน้อยก็ในความคิดของฉัน

"รู้ไหมว่ามีผู้ชายมาขอ LINE ฉันในบาร์" ฉันเกริ่นนำ ทำลายความเงียบงัน

"ฮอทนะเนี่ยเรา"

ฉันหัวเราะแห้งๆ แต่ไม่รู้ทำไมคำหัวเราะนั่นดูเต็มไปด้วยเสียงสิ่งเสียดแทงจิตใจฉัน

"แล้วได้คุยกันหรือเปล่า" คุณถาม

"แน่นอน"

"ก็ดี.. จะได้มีคนรักแบบเป็นตัวเป็นตนสักที" คุณพ่นควันสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะสูดเอาสารก่อมะเร็งเข้าปอด

ฉันมองภาพอันงดงามตรงหน้า ข่มความรู้สึก ข่มภาพความทรงจำ ที่พร้อมจะซ้อนทับกับคุณตลอดเวลา

"ฉันว่าน่าเบื่อออก" ฉันซดเบียร์กระป๋องเข้าไป ก่่อนจะถอนหายใจออกมา

"ความรักเหมือนกับเรากำลังเล่นเกมประสาทกับอีกฝ่าย" ฉันอธิบายตามความนึกคิดของตน

"ต้องลองเชิงอีกฝ่าย ดูท่าทีอีกฝ่าย อ่านเกมว่าจะมาทางไหน แล้วสุดท้ายก็รุกฆาต ทั้งหมดทั้งมวลนี้ ถ้าหากเดินผิดไปสักตา รับรองว่าเกมจะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังเท้า"

ซึ่งดูเหมือนฉันจะเเพ้ในเกมที่แล้ว

"มาซะยากเชียว" คุณหัวเราะ

"ต้องดูจังหวะ รีบร้อนไม่ได้ แต่สุดท้ายแล้ว เกมนี้จะสร้างความเจ็บปวดให้กับฝ่ายที่พ่ายแพ้.. แล้วสำหรับคุณ ความรักเหมือนกับอะไร" ฉันถามอีกฝ่าย เพื่อเปิดบทสนทนา

"สำหรับผมหรอ.. ความรักเหมือนกับก้อนเมฆ" คุณมองควันบุหรี่ที่เพิ่งพ่นออกจากปากไป ใบหน้าครุ่นคิด

"ก้อนเมฆ?" ฉันทวนคำ

คุณพยักหน้า

"ลอยอย่างอิสระบนท้องฟ้า เล่นกับแสงแดด หยอกเย้ากับแสงจันทร์ ก่อตัวเป็นรูปร่าง แล้วให้คนที่อยู่บนดินคอยจินตนาการว่าเป็นรูปร่างอะไร
ความรักก่อเกิดขึ้นเองอย่างเป็นธรรมชาติ ไร้สุ่มเสียง แค่เกิดขึ้นมา โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัว"

ฉันกระดกเบียร์เฮือกใหญ่

"หวังว่าก้อนเมฆนั่นจะถือกำเนิดกับคุณสักวันหนึ่ง" ฉันพูดกับคุณ

คุณยิ้ม

แค่แว้บเดียว

"คุณคือก้อนเมฆของผม"

มือหน้าค่อยๆประคองเข้ากับใบหน้าของฉัน ไม่รู้ทำไม เขาจึงดูอ่อนโยนกว่า sex ดิบๆที่เกิดขึ้นกับฉันทุกครั้ง ใบหน้าที่ค่อยๆโน้มเข้าหากัน ลมหายใจอุ่นๆที่ติดกลิ่นควันบุหรี่ จมูกสันโด่งที่ชนจมูกของฉัน

ฉันหลับตา

ริมฝีปากบางของคุณประกบเข้ากับของฉันอย่างเชื่องช้า ประกบกันนิ่งๆราวกับใบไม้ที่ร่วงสัมผัสผิวน้ำ ฉันเอื้อมใบหน้าตอบรับจูบของคุณ ก่อนที่เราดูดดื่มกันราวกับกระหายมาเนิ่นนาน

ลาก่อน

ฉับพลัน ฉันผลักเขา

"..ทำไม?"

มันเจ็บปวดเกินกว่าที่ฉันจะรับได้ คล้ายคลึงกับจูบสุดท้ายของเขาคนนั้น

ที่สำคัญ

ใบหน้าของคุณ คล้ายคลึงกับเขาคนนั้น อาจเพราะเช่นนี้ ฉันจึงเลือกคุณเป็นตัวแทนของคนที่ไม่มีวันหวนกลับมา

"อย่าลืมสิ เรา sex buddy" ขอบตาฉันร้อนผ่าว ฉันกลืนน้ำตาลงไป

"แต่ผมต้องการมากกว่านั้น ผมชอบคุณ และผมรู้ว่าคุณเองก็มีใจให้ผม"

"เปล่าเลย"

เปล่าเลย

เขาคนนั้นต่างหาก ที่ฉันมีใจให้

เขาคนนั้นที่คล้ายคลึงกับคุณเหลือเกิน ทั้งบุหรี่ ทั้ง sex ดิบๆ ทั้ง สีผม ทั้งนัยน์ตา ทั้งความมุ่งมั่น ทั้งความคิด

"..." คุณนิ่งเงียบ

ความเจ็บปวดสะท้อนออกทางนัยน์ตาของคุณ

"คุณต้องจัดการความรู้สึกตัวเองแล้วหล่ะ ถ้าหากเรียบร้อยแล้ว .. โทรมา"

ฉันเดินกลับเข้าไปภายในห้องเพื่อสวมเสื้อ จัดการแต่งตัวให้เรียบร้อย โดยลงมือให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเคยทำมา

คุณเดินมาส่งฉันหน้าประตู

"ผมขอเป็นคนรักษาคุณได้ไหม.. แผลฉกรรจ์ที่คุณเคยว่าไว้"

"แผลของฉัน .. ฉันรักษาเอง"

ฉันปิดประตูอย่างแผ่วเบา เพื่อไม่ให้รบกวนเพื่อนข้างห้องผู้น่ารำคาญ รองเท้าส้นสูงสีดำดังกระทบพื้น ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ

ถี่ขึ้น

ถี่ขึ้น

ถี่ขึ้น

ไม่รู้ทำไม ฉันได้ยินเสียงสะอื้น

จากข้างในของฉัน

SHARE
Written in this book
SFUMATO
Writer
Asharch
Marionette
🌱 1996, I'm just a little ash in this dirty world

Comments

Avril-Erewhon
1 year ago
ชอบเรื่องนี้นะครับ ภาษาสวยหลายๆคนก็น่าจะอินกับอะไรแบบนี้..ผมก็ได้อ่านอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรกรู้สึกแปลกๆอาจจะเพราะไม่เข้าใจและยังเด็ก☺
Reply
Asharch
10 months ago
ขอบคุณนะคะ ส่วนตัวเคยเห็นความสัมพันธ์รูปแบบนี้มาก่อน เลยอยากเขียนสะท้อนอะไรบางอย่างออกมาค่ะ