เป็นเพราะฝน




ฝนตกแล้ว 
ฉันเดินอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย
พื้นดินที่ชื้นแฉะ 
และรอบตัวที่ผู้คนต่างหลบฝนกันวุ่นวาย

ฉันกางร่มแล้วมองหาเธอ
เธอ ที่กำลังกางร่มให้กับเขา


ถ้าฉันขอพรจากท้องฟ้าที่แสนมืดครึ้มนี้ได้
ฉันจะขอให้ใบหน้าของฉันเปียกปอนเพราะฝน
ไม่ใช่น้ำตา....
ฉันไม่ได้ร้องไห้ 
ฉันพยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น
ฉันคอยบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร
ฉันโกหกตัวเองว่าฉันยังไหว
ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ
ฉันไม่สามารถหยุดมันได้

ดั่งเช่นฝนที่กำลังตกในหัวใจของฉัน


SHARE
Writer
Tanhyoung
writer
sunday to saturday, i will miss you.

Comments