เกลียดความบังเอิญ
"อ่าว"

"อือ.. ว่าไง"
ยอมรับอย่างน้อยไม่อายเลยแหละ 
ว่าเพิ่งคิดถึงคุณไปเมื่อวานเอง
คิดเล่นๆว่า ถ้าเราเจอหน้ากัน จะเป็นยังไงนะ

ก็ไม่รู้ว่าความคิดเรามันดันไปสะดุดใจใครเข้า
เช้าวันต่อมา ดันบังเอิญเจอเธอเข้าซะงั้น
คำที่ว่า คนที่เราอยากเจอที่สุดมักจะไม่ได้เจอ ไม่เคยได้ผลกับเราแฮะ
คิดถึงเธอทีไร ดันต้องได้เจอทุกทีสิ 

ตั้งแต่ตอนเรายังชอบเธอ
จนตอนนี้ที่คิดว่าลืมเธอไปแล้ว 
เราก็ยังทำตัวไม่ถูกเหมือนเดิม
พอมาเจอหน้าจริงๆ ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดว่า
เราแม่ง ยังไม่เคยลืมเลยว่ะ
จำเก่งฉิบหาย กับเรื่องเรียนให้มันได้แบบนี้บ้างสิ

สองสามประโยคที่คุยกัน มันทำให้เราคิดถึงเธอไปอยู่หลายวัน
แต่ก็นั่นแหละ เธอก็ยังเหมือนเดิม
ความสัมพันธ์คนรู้จักของเราก็ยังเหมือนเดิม
เธอยังคงเป็นเหมือนสายลมของเราเหมือนเดิม
เข้ามาให้รู้สึกเย็นสบาย แล้วก็จากไปด้วยความรู้สึกเสียดาย

ไม่มีใครเก็บสายลมไว้กับตัวได้หรอกนะ 
ถ้าเขาไม่อยากอยู่ใกล้ๆตัวคุณ

แม้จะเป็นแค่ความเย็นใจชั่วครู่ แต่ก็ขอบคุณนะ :)

SHARE
Written in this book
Acrylic heart
Writer
XNINEONE
an unofficial writer
know my story ,not me

Comments